Οικονομική κρίση στην Ελλάδα. - Διαχειριστική αδυναμία, διαρθρωτική ακαμψία ή συνολική ηθική έκπτωση της κοινωνίας; (Κώστας Δροσάτος - Νέα Υόρκη)

Είναι ίσως η πρώτη φορά που αναρτάται κάτι σε αυτό το φόρουμ επικοινωνίας το οποίο δεν χρειάζεται εισαγωγή. Τα ελληνικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης έχουν φροντίσει γι' αυτό επιφέροντας άνευ προηγομένου ενημερωτική εξουθένωση σε Έλληνες και μη πολίτες σχετικά με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα.

Για κάποιους αυτό αποτελεί την πλέον ενορχηστρωμένη επίθεση "αιμοδιψών κερδοσκόπων" εις βάρος της Ελλάδας με πρωταρχικό στόχο την περιθωριοποίησή της στο οικονομικό και πολιτικό γίγνεσθαι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε δεύτερο επίπεδο της απαξίωσης της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Κατ' άλλους αποτελεί απόδειξη της διαχειριστικής ανικανότητας της προ 4 μηνών αποχωρήσασας κυβέρνησης ή ακόμα και επικοινωνιακό ατόπημα της αναλαμβάνουσας κυβέρνησης, η οποία "διαφήμισε" τη σαθρή οικονομική κατάσταση της χώρας και έδωσε την αφορμή στους δανειστές να δοκιμάσουν τα όρια των δανειακών αναγκών όπως αυτά αποτυπώνονται στα επιτόκια δανεισμού.

Η διερεύνηση των ερμηνειών αυτών, οπωσδήποτε περιέχει ψήγματα αυτού του τύπου επιχειρηματολογίας. Σε καμμία περίπτωση όμως δεν μπορεί να αποδοθεί αιτιολογική υπόσταση σε αυτά τα επιχειρήματα .

Η ελληνική οικονομία των 10 εκατομμυρίων κατοίκων, αρχής γενομένης από την προ 35ετίας μεταπολίτευση, συσσώρευσε σταδιακά δημόσιο χρέος το οποίο σε απόλυτα νούμερα υπερβαίνει πολλάκις το χρέος υπό το βάρος του οποίου χρεοκόπησαν η Ρωσία των περίπου 150 εκατομμυρίων κατοίκων και η Αργεντινή των περίπου 40 εκατομμυρίων κατοίκων. Η διαδικασία αυτή χαρακτηρίστηκε από επαναλαμβανόμενη υπέρβαση δαπανών και ανισορροπία τους σε σχέση με τα έσοδα. Η διαδικασία αυτή προβλήθηκε ως αναγκαιότητα για την κάλυψη πλειάδας πολιτικών επιλογών και δεσμεύσεων όπως η διεύρυνση της αστικής τάξης, η κοινωνική δικαιοσύνη, η διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων, η ενίσχυση ασθενεστέρων κοινωνικών ομάδων και άλλων λιγότερο μεγαλεπήβολων πολιτικών σχεδιασμών. Μολονότι ουδείς μπορεί να αμφιβάλλει για την ουσιαστικής σημασίας αναπτυξιακή προοπτική αυτών των επιλογών, η δραματική ανισορροπία μεταξύ των επενδυόμενων κεφαλαίων για την υλοποίηση των επιλογών και των αποδιδομένων κερδών είναι δυνατόν να εξηγηθεί με δύο τρόπους. Είτε ο σχεδιασμός και η εκτέλεση των αναπτυξιακών αυτών σχεδίων δεν πληρούσαν τις αναγκαίες ποιοτικές προδιαγραφές που θα εξασφάλιζαν αειφορία και αύξηση των αποδόσεων, είτε τα επενδεδυμένα κεφάλαια ήταν μακράν περισσότερα από τα πραγματικώς απαιτούμενα για την εκτέλεση των συγκεκριμένων σχεδίων.

Σε κάθε περίπτωση οποιαδήποτε στοιχειωδώς οργανωμένη δομή διαθέτει μηχανισμό ελέγχου εκτέλεσης σχεδίου και μηχανισμό ανάληψης διορθωτικών χειρισμών άμα τη αποκλίσει του βασικού σχεδίου ανάπτυξης. Στην ελληνική πραγματικότητα οι πολίτες ενημερώνονται για διαρκώς αυξανόμενες υπερβάσεις προϋπολογισμών που αφορούν σε αναπτυξιακά σχέδια και κατασκευαστικά έργα. Ποτέ, ωστόσο, δεν περιγράφησαν τα κομβικά σημεία που οδήγησαν στις αποκλίσεις και κυρίως ποτέ δεν αποδόθηκαν ευθύνες σε μέλη των μηχανισμών ελέγχου εκτέλεσης ενός έργου.

Επίστεγασμα της παγίωσης αυτής της κατάστασης στην ελληνική πραγματικότητα αποτελεί η δήλωση πρώην υπουργού και εκ των στενών συνεργατών πρώην πρωθυπουργού σχετικά με την "κατάπτωση του κατηγορητρίου της αντιπολίτευσης που αφορά στην υπέρβαση κατά 12 δις ΕΥΡΩ του προϋπολογισμού των Ολυμπιακών Αγώνων". Σύμφωνα με "περήφανη" δήλωση του ιδίου η υπέρβαση ήταν "μόλις" 6,5 δις ΕΥΡΩ ενώ η αντίδραση των συνομιλητών δημοσιογράφων σχετικά με την ανεδαφικότητα του επιχειρήματος αντιμετωπίστηκε έως γραφική!

Πρόκειται άραγε για διαχειριστική αδυναμία των μηχανισμών ή για ανήθικη και έκνομη δραστηριότητα που οδηγεί σε παγίωση πρακτικών οι οποίες οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη ζημίωση των δημοσίων ταμείων και στην παγίωση αναλόγων πρακτικών σε όλες τις βαθμίδες της κοινωνίας;

Μια οργανωμένη κοινωνία χαρακτηρίζεται από τη δυνατότητα ταχείας απογραφικής ή καταγραφικής ικανότητας. Πρόσφατα ακούστηκε από ΄την καθ' ύλην αρμόδια κυβερνητική πηγή ότι είναι ανέφικτη η αναλογική μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων γιατί είναι αδύνατη η καταγραφή των μισθών σε χρονικό διάστημα λιγότερο του ενός έτους. Η δικαιολόγηση περιορίστηκε στη διαρθρωτική ακαμψία και τον πεπαλαιωμένο χαρακτήρα του εν λόγω συστήματος. Το γεγονός αυτό αποτελεί την πλέον πασιφανή απόδειξη ότι τα 35 χρόνια που έχουν ακολουθήσει την παλινόρθωση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, δεν οργανώθηκε ο κατάλληλος μηχανισμός για τον έλεγχο της κίνησης του χρήματος στον πλέον άκαμπτο παράγοντα δαπανών που είναι η μισθοδοσία των μονίμων υπαλλήλων του δημοσίου τομέα διοίκησης. Αν και αυτό αποτελεί πραγματικότητα είναι πρωτοφανές να αποδίδεται απρόσωπη αιτιολόγηση η οποία προσομοιάζει σε "εκ Θεού πληγή".

Η πρόσφατη ημίσεια αποκάλυψη εξόφθαλμα προκλητικών δηλώσεων εισοδημάτων "γνωστών" μεν, ανωνύμων δε επαγγελματιών αλλά και κατ' επίφαση ασθενών κοινωνικών ομάδων απέδειξε ότι, ως ανεμένετο, η ηθική κατάπτωση της κορυφής της διοικητικής πυραμίδας έχει διαχυθεί και στα κατώτερα στρώματα. Και αυτό αποτελεί πλέον το κεντρικό πρόβλημα που καθιστά επισφαλείς τόσο την αναστροφή της κατάστασης όσο και την καθιέρωση υγιών δομών στους μηχανισμούς λειτουργίας της κοινωνίας. Η δικαιολογημένη απαξίωση εκ μέρους των πολιτών της πολιτικής ζωής οδήγησε το πολιτικό σύστημα σε συνδιαλλαγή με επιλεγμένες μονάδες του κοινωνικού συστήματος. Αυτό έγινε σε μια σχεδιασμένη προσπάθεια ανεύρεσης ερισμάτων που θα εξασφάλιζαν την επιβίωση του ίδιου του πολιτικού συστήματος. Μετά την απαξίωση κεντρικών θεσμών όπως η Δικαιοσύνη και βασικών δομών όπως η Παιδεία, επικράτησε ο "νόμος της ζούγκλας" όπου ο καθένας αναζητά κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό θύλακα επιβίωσης. Οι υγιείς προσπάθειες σε οποιοδήποτε τομέα της κοινωνίας αποτελούν μειοψηφικές εξαιρέσεις που τυγχάνουν ως και απόδοσης χαρακτήρα γραφικότητος.

Η αναστροφή της κατάστασης αυτής μπορεί να έλθει μόνο μέσω αναδιάρθρωσης της δομής αλλά και του αξιακού συστήματος της εκπαίδευσης των νέων ανθρώπων. Η επαναφορά της αξίας στην έννοια της προσπάθειας και η αποκατάσταση μηχανισμών απόδοσης άτεγτης και ανεπηρρέαστης δικαιοσύνης είναι οι μόνες δίοδοι διεξόδου από τη νοσηρή κατάσταση που βιώνει η Ελλάδα σήμερα. Μια τέτοια προσπάθεια θα διαρκέσει σχεδόν μια γενιά. Άλλωστε τόσο υπολογίζεται ότι θα διαρκέσει και η εξυγίανση των δομών της οικονομίας. Τουλάχιστον, ο προτεινόεμνος συνδυασμός οικονομικής και κοινωνικής αναδιάρθρωσης είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει τους μηχανισμούς ασφαλείας που θα αποτρέψουν την αναβίωση δυσμενειών όπως αυτές των οποίων οι σύγχροινι Έλληνες είναι μάρτυρες.

Το κόστος της ενημέρωσης (Πασχος Μανδραβελης - Καθημερινή, 23/1/2010)

Το παρακάτω άρθρο του κ. Πάσχου Μανδραβέλη αναρτάται στο πλαίσιο ανάγκης ανάδειξης ικανών ανθρώπων και σωστά οργανωμένων οργανισμών σε όλους τους τομείς της κοινωνίας.

Η μόνιμη επωδός σε κάθε συζήτηση για το αγροτικό πρόβλημα στην Ελλάδα είναι: «Τι τα θες; Δεν είναι ενημερωμένοι οι αγρότες» Το ίδιο ακούγαμε στη δεκαετία του ’80, το ίδιο στα χρόνια των μεγάλων μπλόκων (δεκαετία ’90), το ίδιο και σήμερα. Τριάντα χρόνια τώρα, οι αγρότες δεν πρόλαβαν να ενημερωθούν. Επομένως ευθυνόμαστε όλοι γι’ αυτό και πρέπει να το πληρώσουμε με το κατ’ έτος κλείσιμο των εθνικών οδών.

Κατ’ αρχήν το επιχείρημα είναι αστήρικτο, διότι στην ελληνική περιφέρεια είναι πολλοί αγρότες που «πρόλαβαν να ενημερωθούν». Υπάρχουν αρκετοί συνεταιρισμοί που θάλλουν. Οι αγρότες της Ζαγοράς Πηλίου παράγουν 15.000 - 20.000 τόνους εξαίσια μήλα «Ζαγορίν», οι μαστιχοπαραγωγοί της Χίου κατάφεραν, μετά από χίλια μύρια κύματα που πέρασε ο συνεταιρισμός τους, να βάλουν τη μαστίχα σε εκατοντάδες προϊόντα των σούπερ μάρκετ, ο συνεταιρισμός κροκοπαραγωγών Κοζάνης τυποποίησε το προϊόν και το προώθησε στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Δεκάδες άλλοι συνεταιρισμοί ανά την επικράτεια απέδειξαν έμπρακτα ότι α) το συνεταιριστικό κίνημα δεν έχει μόνο σπατάλες και διαφθορά, έχει και πολλά success stories, β) οι αγρότες της περιφέρειας δεν είναι οι «ηλίθιοι του χωριού», όπως διάφοροι «φίλοι του λαού» προσπαθούν να τους παρουσιάσουν. Εχουν προσλαμβάνουσες, ξέρουν τι γίνεται στον κόσμο και όταν δραστηριοποιούνται πάνε καλά.

Να συμφωνήσουμε λοιπόν ότι κανείς δεν πήγε να ενημερώσει τους ηρωικούς αγρότες της Θεσσαλίας για το πώς πετυχαίνει ένας συνεταιρισμός. Ομως, η Ζαγορά Πηλίου απέχει μία ώρα από τα μπαράκια της Λάρισας, στα οποία συχνάζουν οι αδικημένοι του θεσσαλικού κάμπου. Δεν μπορούσαν να πεταχτούν με τα καινούργια 4x4 μια μέρα για να ενημερωθούν;

Ισως λοιπόν, πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Θα υπάρχουν αγρότες που αδυνατούν να ενημερωθούν. Αφού δεν τα κατάφεραν εδώ και τριάντα χρόνια, θα τα καταφέρουν τώρα με το ένα δισ. ευρώ που ζητάνε μόνο για φέτος; Μάλλον όχι. Οπότε, αν είναι να πληρώσουμε για μια ακόμη φορά, ας το κάνουμε υπό μία προϋπόθεση: η κυβέρνηση να φτιάξει ένα κονδύλι στον προϋπολογισμό που θα τον ονομάσει «δαπάνες ανοίγματος των δρόμων». Πιθανώς θα μπορεί να εντάξει εκεί και τα Τέμπη που ανατίναξαν οι εργολάβοι, οι οποίοι επίσης δεν ήταν ενημερωμένοι για τη διάβρωση του εδάφους και ζητούν επίσης τα ρέστα.

Να συγκριθούν με έναν Κουμάντο - Αλέξης Παπαχελάς (Καθημερινή, 9 Δεκεμβρίου 2009)

Να συγκριθούν με έναν Κουμάντο

Του Aλεξη Παπαχελα

Μεγαλώσαμε με τον μύθο του καθηγητή με κεφαλαίο Κ που δίδασκε, πέρα από τα μαθήματά του, και γενναιότητα. Οι πιο παλιοί διηγούντο ιστορίες με τον Τσάτσο, που οι φοιτητές του τον κουβάλησαν στην πλάτη έπειτα από μια πατριωτική ομιλία εν μέσω Κατοχής ή τον Σβώλο που μαγνήτιζε το ακροατήριό του. Και βεβαίως μετά είχαμε τον Κουμάντο, τον Καράγιωργα, τον Λευτέρη Παπαγιαννάκη. Τι κοινό είχαν αυτοί οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι; Πως δεν φοβούνταν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους και να κάνουν αντίσταση όταν το κόστος ήταν οδυνηρά μεγάλο γι’ αυτούς. Οι πιο πρόσφατοι ήρωές μας είχαν όμως και ένα ακόμη χαρακτηριστικό: ήταν ταυτόχρονα οι πιο σκληροί και αυστηροί κριτές της εξουσίας όταν παραβίαζε τα ανθρώπινα δικαιώματα οιουδήποτε, αλλά και οι πιο σκληροί πολέμιοι της αυθαιρεσίας και της βίας η οποία καλύπτεται υπό τον μανδύα της δήθεν αμφισβήτησης.

Το ελληνικό πανεπιστήμιο πήρε δυστυχώς τον κατήφορο ύστερα από τον μοιραίο νόμο πλαίσιο που είχε συνταχθεί με τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά κατέληξε σε ένα άρρωστο σύστημα διαπλοκής μεταξύ καθηγητών - κομμάτων και φοιτητοπατέρων. Ο πρύτανης είχε ανάγκη τα κόμματα για να εκλεγεί, ο φοιτητής τον φοιτητοπατέρα για να περάσει κανένα μάθημα, ο καθηγητής φοβόταν τον φοιτητοπατέρα για να μη φάει ξύλο και ο φαύλος κύκλος της μετριότητος συνεχιζόταν για πολλά χρόνια. Στον πάτο του κατήφορου είχαμε το φαινόμενο των μικρών μαφιών που διοικούσαν τμήματα του πανεπιστημίου, έκαναν τις «δουλειές» τους και φέρονταν στο πανεπιστήμιο σαν να είναι ο σταύλος του σπιτιού τους.

Τη θέση των καθηγητών με κεφαλαίο Κ έπαιρναν πολλές φορές «ανθρωπάκια» που φοβούνταν τον ίσκιο τους και όλη τους η ενέργεια ξοδευόταν σε μια συνεχή συνδιαλλαγή με φοιτητικές παρατάξεις, συμμορίες βίας κ.λπ. Τα αποτελέσματα είναι εμφανή και τα βλέπουμε κάθε τόσο στις οθόνες μας.

Πολλοί όμως πολίτες που πονάνε το δημόσιο πανεπιστήμιο και τον ιδρώτα του ελληνικού λαού (που πληρώνει κάθε χρόνο από την τσέπη του το 12% των πανεπιστημιακών δαπανών για την αποκατάσταση ζημιών) έχουν αποφασίσει πως «ώς εκεί και μη παρέκει». Θέλουν τα αυτονόητα: πανεπιστήμια που φυλάσσονται από δικούς τους φύλακες απ’ όσους θέλουν να τα σπάσουν, ελεύθερη διακίνηση ιδεών, αλλά όχι ουσιών ή εύφλεκτων υλών, πανεπιστημιακό άσυλο που προστατεύει τους πάντες απέναντι στην αυθαιρεσία τόσο του κράτους όσο και διαφόρων συμμοριών. Δεν θα είναι μια εύκολη υπόθεση και θα έχει μεγάλο κόστος γι’ αυτούς που θα μπουν μπροστά. Από την άλλη, όμως, η χώρα έφτασε εδώ που έφτασε από τα πολλά βολεμένα «ανθρωπάκια» που έφτασαν χωρίς να το καταλάβουν ή να το αξίζουν στην κορυφή. Καιρός να αναδειχθούν, ειδικά από τα πανεπιστήμια, εκείνοι που αξίζουν να συγκριθούν με έναν Σβώλο, έναν Κουμάντο, έναν Καράγιωργα..

Νέα συζήτηση επί της νομοθεσίας περί του ακαδημαϊκού ασύλου (Κώστας Δροσάτος - Νέα Υόρκη)

Με αφορμή τα πρόσφατα -πολλάκις επαναληφθέντα- επεισόδια που ατυχώς συνόδευσαν τις εκδηλώσεις στη μνήμη του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ο οποίος σκοτώθηκε από αστυνομικό πριν από 1 χρόνο, επανήλθε η συζήτηση επί της σημασίας διατήρησης ή της αναγκαιότητας κατάργησης του θεσμού του ασύλου.

Η συζήτηση αυτή έχει καταστεί επίκαιρη με σχεδόν αδιάλειπτη συνέχεια τα τελευταία 15 χρόνια. Τα επιχειρήματα υπέρ της μίας -διατήρησης- ή της άλλης -κατάργησης- άποψης είναι πολλά και βάσιμα.
Αναμφίβολα, μια δημοκρατική κοινωνία ουδόλως χρήζει ανάγκης οποιασδήποτε ασυλίας εντός του ιδεολογικού και λειτουργικού ζωτικού της χώρου, εφόσον λειτουργεί ορθώς. Το δεδομένο αυτό ,το οποίο συνάδει με την κοινή λογική, τροφοδοτεί την επιχειρηματολογία όσων θεωρούν ανώφελη τη διατήρησή του.
Οι εκάστοτε, έστω και σπάνιες, αποκλίσεις από την ορθή λειτουργία της δημοκρατίας και η ανάγκη ύπαρξης θεσμικού αποθέματος, το οποίο συνεισφέρει στη σημειολογική προάσπίση αυτονόητων αρχών της δημοκρατίας αποτελούν τη βάση της επιχειρηματολογίας όσων διάκεινται υπέρ της διατήρησής του.
Το ερώτημα που εγείρεται αφορά στη δυναμική της αποτελεσματικότητας της κατάργησής του πανεπιστημιακού ασύλου ως προς τον περιορισμό ενδοπανεπιστημιακών βανδαλισμών και βίαιων εκδηλώσεων που έχουν πλέον παγιωθεί ως περιοδικά επαναλαμβανόμενα φαινόμενα της καθημερινής πραγματικότητας στην Ελλάδα.
Τα προβλήματα που ανακύπτουν από αυτού του είδους την προσέγγιση, κατά τη γνώμη μου, γεννώνται από την προσέγγιση αυτή καθ' εαυτή. Το πανεπιστημιακό άσυλο αποτελεί μέσο προστασίας της ελεύθερης έκφρασης όλων των πνευματικών και ιδεολογικών ρευμάτων, ενδεχομένως ακόμα και αυτών που ασκούν κριτική σστη δημοκρατία. Επιπρόσθετα, προασπίζει το δικαίωμα των πανεπιστημιακών αρχών να διοικούν ελεύθερα και χωρίς παρεμβάσεις τα πανεπιστήμια στο πλαίσιο του Συντάγματος και της κείμενης νομοθεσίας. Συνάμα, περιφρουρεί το δικαίωμα των μελών του Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού να ερευνούν, να διδάσκουν και να διατυπώνουν επιστημονικές απόψεις ελεύθερα και χωρίς παρεμβάσεις αλλά και το δικαίωμα των φοιτητών να σπουδάζουν, να συζητούν, να αμφισβητούν και να τεκμηριώνουν τις επιστημονικές απόψεις τους ελεύθερα και χωρίς παρεμβάσεις. Τέλος τονίζει την υποχρέωση όλων των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας να διασφαλίζουν και να διαφυλάττουν ως κόριν οφθαλμού τις ακαδημαϊκές αξίες και την αδιάλειπτη λειτουργία του πανεπιστημίου και να προστατεύουν τη δημόσια περιουσία, η οποία ανήκει σε αυτό. Είναι προφανές από το πλαίσιο που εύστοχα προσδιορίζει παραπάνω ο πρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης, Δρ. Ι. Γρυσπολάκης, ότι το άσυλο δεν παρέχει προστασία σε έκνομες πράξεις και βιαιότητες. Αντίθετα έχει πολλάκις καταπατηθεί από τους κατ' επίφασιν υποστηρικτές του, οι οποίοι ουκ ολίγες φορές έχουν αποκλείσει, μέσω καταλήψεων, την ελεύθερη πρόσβαση, εργασία, μελέτη και ανταλλαγή απόψεων φοιτητών και καθηγητών των πανεπιστημίων.
Είναι απατηλή ψευδαίσθηση η καθεστηκυΐα νοοτροπία ότι το πανεπιστημιακό άσυλο αποτελεί αδιαπέραστη "ασπίδα" των παρανομούντων στοιχείων έναντι της εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας. Αυτή η νοοτροπία έχει έντεχνα υποβληθεί στην ελληνική κοινωνία. Αντίθετα, η υπάρχουσα νομοθεσία επιτρέπει στην αστυνομία να επέμβει εντός των ορίων του πανεπιστημίου χωρίς την πρόσκληση πρύτανη ή εισαγγελέα, όποτε εκτελούνται αξιόποινες πράξεις. Αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ παρά την καταφανή εκτέλεση τέτοιων πράξεων.
Η μη εφαρμογή νόμου, σε οποιαδήποτε δημοκρατία, αποτελεί ποινικά κολάσιμη πράξη. Στην Ελλάδα δεν έχει τιμωρηθεί ποτέ κανένα όργανο της εκτελεστικής εξουσίας για την άρνηση ή την αδυναμία εκτέλεσης του νόμου, ο οποίος προβλέπει τις ενέργειες για την αποτροπή επίδοξων καταχραστών της ελευθερίας του πανεπιστημιακού ασύλου.
Ιδιαίτερης αξίας είναι οι δηλώσεις του προέδρου της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδας, κ. Μπάγια,που φιλοξενούνται στην εφημερίδα Καθημερινή και οι οποίες αποσαφηνίζουν τα περί της νομοθεσίας του ασύλου ισχύοντα: "Ο ισχύων νόμος είναι επαρκής. Δεν απαιτείται νέος νόμος. Αρκεί ο νόμος να εφαρμόζεται και εκείνοι, αυτό τονίζει, που έχουν την ευθύνη να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Είτε πρόκειται για τις πρυτανικές αρχές, είτε πρόκειται για τις αστυνομικές δυνάμεις".
Είναι πέραν πάσης αμφισβητήσεως η ακραία εκτροπή των εντός των πανεπιστημίων διαδραματιζόμενων γεγονότων, από τον νοηματικό και ιδεολογικό άξονα ελευθεριών, ο οποίος ορίζεται από τις έννοιες της ακαδημαϊκής ελευθερίας και του πανεπιστημιακού ασύλου.
Η κατάργηση του νόμου περί ασύλου το μόνο που, κατά τη γνώμη μου, θα επιτύχει θα είναι η υιοθέτηση ενός ακόμη "αγωνιστικού" συνθήματος από τους νυν καταχραστές του και η εντατικοποίηση των εκδηλώσεων βίας και ακύρωσης της ομαλής λειτουργίας των πανεπιστημιακών μονάδων, μέσω καταλήψεων, απεργιών και διαδηλώσεων.
Η πιστή εφαρμογή της υπάρχουσας νομοθεσίας και η τιμωρία όσων την καταπατούν ή ευθύνονται για τη μη εφαρμογή της οφείλει να αποτελέσει την πεμπτουσία των διεκδικήσεων των υγιών δυνάμεων της κοινωνίας. Άλλωστε, η μη εφαρμογή του υπάρχοντος νόμου από την εκτελεστική εξουσία καθιστά επισφαλή τη δυνατότητα εφαρμογής ενδεχόμενου νέου νόμου που θα αντικαταστήσει τον υπάρχοντα.

Οι της Ελληνικής παιδείας μετέχοντες (ή περί μετανάστευσης, Μέρος 1ο - Ιορδάνης Καραγιαννίδης- Λός Άντζελες)

Αν και ανέκαθεν θεωρούσα το μεταναστευτικό ως ένα από τα φλέγοντα ζητήματα της Ελληνικής πολιτείας, το κυρίως έναυσμα για την συγγραφή αυτού του άρθρου μού δόθηκε μετά τις πρόσφατες δηλώσεις διαφόρων υπουργών αλλά και του ιδίου του πρωθυπουργού, κατά την διάρκεια του 3ου Παγκόσμιου φόρουμ για την μετανάστευση (αλλά και νωρίτερα, ακομα και από την προηγούμενη κυβέρνηση), περί χορηγήσεως, πρώτον, δικαιώματος ψήφου στους μετανάστες και δεύτερον, της ιθαγένειας σε παιδιά μεταναστών που έχουν γεννηθεί στήν Ελλάδα. Αρχίζοντας, θα ήθελα, σε μία προσπάθεια ίσως να προϊδεάσω για την ανεπάρκειά μου να καλύψω δεόντος το θέμα, να τονίσω ότι οι απόψεις που παραθέτω είναι προϊόν ενός συνδυασμού προσωπικών βιωμάτων σε μία χώρα (ΗΠΑ) με μεγάλη πολιτιστική ετερογένεια, στοιχειώδους ενασχόλησης με την αρθρογραφία στον Ελληνικό και διεθνή τύπο, και τέλος της όποιας φιλοσοφικής τάσης που συνειδητά αλλά και ασυναίσθητα απέκτησα απο την τριβή μου με την Ελληνική αλλά παγκόσμια γραμματεία. Επιπροσθέτως οι γνώμες που μπορεί να παρατεθούν ως απόρροια της προσέγγισης μου δεν αποτελούν επιστημονική ανάλυση αλλά πιθανώς τις σκέψεις/απορίες ενός απλού πολίτη. Τρία είναι λοιπόν κατά την ταπεινή μου άποψη τα θεμελιώδη ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν (και εδώ οι πολιτικά ορθές απόψεις ή ταμπού δεν έχουν καμία θέση) πρίν κάν λάβω θέση για το τι πιστεύω για της επιπτώσεις της μετανάστευσης και την σοβαρότητα των μελλοντικών μέτρων που ανέφερα προηγουμένως. Πρώτον, κατά πόσο γίνεται να ενσωματωθούν οι μετανάστες, ειδικά με τους σημερινούς ρυθμούς προσέλευσής τους, στην Ελληνική οικονομική πραγματικότητα; Σύμφωνα με τις πιό «αισιόδοξες» εκτιμήσεις ο αριθμός των μεταναστών στην χώρα μας ανέρχεται στο 1,5 εκατομμύριο (περίπου 12.5% του συνόλου). Σύμφωνα δε με τα πιό απαισιόδοξα σενάρια μπορει ο αριθμός αυτός να αγγίζει και τα 2,3 εκατομμύρια (περίπου 20% του συνόλου), τοποθετώντας έτσι τη χώρα μας στις κορυφαίες (αν όχι με διαφορά στην κορυφαία) θέσεις στην Ευρώπη ποσοστιαία. Εδώ, και σύμφωνα με την Ελληνική παράδοση, δεν υπάρχει καμία εμπεριστατωμένη έρευνα απο την Ελληνική πολιτεία για το ποιό είναι επιτέλους αυτό το όριο αριθμού μεταναστών το οποίο μπορεί να σηκώσει η χώρα οικονομικά. Εκτός και εάν υπάρχει και τα οποιαδήποτε αποτελέσματα δεν συνάδουν με τους κανόνες πολιτικής ορθότητας (οπότε είτε αποκρύπτονται, ή δημοσιοποιούνται μεταξύ συνδαιτημόνων). Και όλα αύτα όταν το μόνο σίγουρο είναι ότι οι αριθμοί αυτοί έχουν προ πολλού ξεπεραστεί. Ακόμα και ελλείψει επιστημονικού επιπέδου κοινωνικοοικονομικών αναλύσεων επί του συγκεκριμένου θέματος, είναι εξόφθαλμο το συμπέρασμα ότι αυτά τα ποσοστά είναι τεράστια ειδικά εάν τα συγκρίνουμε με τα αντίστοιχα της Ολλανδίας (περίπου 10% του συνόλου) η οποία είναι παραδοσιακά χώρα υποδοχής μεταναστών (έχοντας φτάσει σε αυτά τα νούμερα σε σαφώς μεγαλύτερο βάθος χρόνου απο ότι η Ελλάδα) και φημίζεται για την επιτυχία ενσωμάτωσής τους (σε αυτό το ανέκδοτο θα επανέλθω)..........

Η αξιοπιστία...(Tου Νικου Κωνστανταρα - Καθημερινή, 22/12/2009)

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τραπέζης, Ζαν-Κλοντ Τρισέ, δηλώνει ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να χάσει την αξιοπιστία της και ζητεί «ένα σοβαρό σχέδιο ανάταξης» της οικονομίας μας. Την ίδια ώρα, ο πρωθυπουργός επαναλαμβάνει ότι προτεραιότητά του είναι να τηρηθούν οι προεκλογικές υποσχέσεις του ΠΑΣΟΚ. Οι δεσμεύσεις για τη διοχέτευση μερικών δισ. ευρώ με στόχο την ανάπτυξη και τη βοήθεια σε ανθρώπους με χαμηλά εισοδήματα, κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση απ’ αυτήν που αναμένει η Ευρωπαϊκή Ενωση. Ετσι εγείρεται θέμα αξιοπιστίας: αν η κυβέρνηση τηρήσει τις υποσχέσεις στους ψηφοφόρους, θα φανεί αξιόπιστη προς αυτούς, αλλά αν με αυτόν τον τρόπο δεν μπορέσει να μειώσει το δημόσιο έλλειμμα και το χρέος, τότε η χώρα θα αποδειχθεί αναξιόπιστη προς τους Ευρωπαίους εταίρους της. Πώς μπορεί μια αφηρημένη έννοια, όπως η «αξιοπιστία» να παρουσιάζεται ως ένα απόλυτο, πλατωνικό ιδεώδες, αλλά να σημαίνει διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικές περιστάσεις;

Στην πολιτική, η αξιοπιστία –όπως η αλήθεια– είναι σχετική, μια ρευστή έννοια. Καμιά φορά πρέπει να φανούμε αναξιόπιστοι κάπου, για να ανακτήσουμε αξιοπιστία αλλού. Για παράδειγμα, αν το ΠΑΣΟΚ έβγαινε σήμερα και έλεγε ότι όταν μοίραζε προεκλογικές υποσχέσεις δεν γνώριζε πόσο δύσκολη ήταν η πραγματική δημοσιονομική κατάσταση –λόγω της αναξιοπιστίας της προηγούμενης κυβέρνησης– δεν θα έπρεπε να φοβάται το πολιτικό κόστος της αθέτησης των υποσχέσεων του. Η Νέα Δημοκρατία, η οποία συνεχώς αναθεωρούσε το έλλειμμα και το χρέος, δεν θα μπορούσε να καταγγείλει το ΠΑΣΟΚ για αναξιοπιστία, λόγω της δικής της αποτυχίας. Η εμμονή του ΠΑΣΟΚ, όμως, να τηρήσει αυτά που δεν μπορεί να τηρήσει, εκθέτουν και τους κυβερνώντες και την Ελλάδα ως ανίκανους στην αντιμετώπιση του οικονομικού προβλήματος.

Εδώ φαίνεται ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει βγάλει εσφαλμένα συμπεράσματα από τη συμμετοχή του στις κυβερνήσεις του πατέρα του. Ο Ανδρέας Παπανδρέου έπαιζε με την αξιοπιστία όπως τον βόλευε («αναξιόπιστα», δηλαδή). Επειδή γνώριζε καλά τους οπαδούς του, ήξερε ότι στην πολιτική μπορείς να λες ένα και να κάνεις το άλλο. Εξελέγη το 1981 με τη δέσμευση να αποσύρει την Ελλάδα από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ. Το 1985, επανεξελέγη πανηγυρικά, ενώ δεν είχε κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αυτό που είχε πετύχει, όμως, ήταν να πείσει τους ψηφοφόρους του να πιστεύουν ότι θα βελτίωνε το επίπεδο ζωής τους, και ας μην τηρούσε όλες τις υποσχέσεις του. Μέσα από την ανακολουθία του τηρούσε μια μορφή αξιοπιστίας. Σήμερα που η χώρα απειλείται άμεσα με χρεοκοπία, πιστεύει κανείς ότι αυτά που προτείνει το ΠΑΣΟΚ θα βελτιώσουν τη ζωή μας;

Ο Κώστας Καραμανλής, επίσης, έπαιξε περίεργο παιχνίδι με την αξιοπιστία: ενώ μιλούσε με περισσή αυστηρότητα για τα επιτεύγματα της κυβέρνησής του στην οικονομία, και συνεχώς ανήγγελλε μεταρρυθμίσεις, η αντιμετώπιση των προβλημάτων ήταν τόσο άτολμη και αποτυχημένη ώστε να αποτελεί οικτρή αθέτηση των δικών του δεσμεύσεων. Οι τελευταίες, προεκλογικές υποσχέσεις για «σφιχτή» οικονομική πολιτική απλώς επιβεβαίωναν την προηγούμενη ανακολουθία κηρυγμάτων και πράξεων. Οι παλινωδίες της δικής του κυβέρνησης, εξάλλου, είναι που στοιχειώνουν τις σχέσεις μας με την Ευρώπη σήμερα. Επίσης, η κατάργηση αποφάσεων και συμφωνιών (όπως αυτές της απόσυρσης αυτοκινήτων και της παραχώρησης προβλήτας του Πειραιά στην Cosco) δεν εκθέτουν το ένα ή το άλλο κόμμα, αλλά το αναξιόπιστο ελληνικό κράτος.

Δυστυχώς, όμως, δεν είναι μόνον η Ελλάδα που υποφέρει από έλλειψη αξιοπιστίας. Τα θλιβερά παζάρια τα οποία οδήγησαν στην επιλογή δύο εντελώς άσημων πολιτικών να αναλάβουν την προεδρία και την εξωτερική πολιτική της μεγαλύτερης οικονομίας του κόσμου, δείχνει ότι οι 27 ηγέτες της Ε.Ε. δεν είναι έτοιμοι να υποταχθούν στις δομές της νέας ένωσης, στην ανάγκη να αποκτήσει την αναγκαία αξιοπιστία. Για να παραμείνουν κυρίαρχοι στη δική τους χώρα, υπονομεύουν την Ευρώπη και τη σχέση της χώρας τους με την Ε.Ε. Ο,τι κάνει η Ελλάδα στον τομέα της οικονομίας, δηλαδή. Και για μεν την Ελλάδα, το κόστος της αναξιοπιστίας είναι ακριβότερο χρήμα, η απειλή της χρεοκοπίας και η χλεύη των εταίρων. Για την Ευρώπη, όμως, αν οι νέοι ηγέτες δεν σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, η πιο ελπιδοφόρα ένωση ελεύθερων λαών που υπήρξε ποτέ κινδυνεύει με απαξίωση και κατάρρευση.

Σταυροδρόμι θεμελίωσης αξιών και όχι επιλογής οικονομικών θεωριών (Κώστας Δροσάτος - Νέα Υόρκη)

Η Ελλάδα για πολλοστή φορά στη νεότερη και σύγχρονη ιστορία της βρίσκεται σε ένα "κρίσιμο σταυροδρόμι". Όπως κάθε φορά η οικονομική παράμετρος της δυσμενούς αυτής πραγματικότητας φαντάζει ως η πλέον δυσεπίλυτη και ταυτόχρονα η πλέον καθοριστική για την επιλογή της σωστής κατεύθυνσης. Η κοινωνία ως μη έχουσα εναλλακτική ισχυρή διέξοδο διαφυγής αντέδρασε προσφέροντας τη δυνατότητα χάραξης νέας εθνικής πορείας στην ισχυρότερη, ως προς την προοπτική άσκησης διακυβέρνησης, εναλλακτική δύναμη της χώρας. Ταυτόχρονα οδήγησε το κόμμα που ασκούσε, έως πριν λίγο καιρό, τη διακυβέρνηση σε αναγκαστική και υποχρεωτική αναζήτηση ιδεολογικού προσανατολισμού και στην αναθεώρηση της διοκητικής του δομής αλλά και του ηγέτη στο πρόσωπο του οποίου θα στοιχειοθετηθεί ο προσανατολισμός της δική του νέας πορείας.

Η νέα κυβέρνηση κλήθηκε, μέσα σε ένα γενικευμένο σκηνικό παγκόσμιας οικονομικής δυσλειτουργίας, να κάνει τον "τροχό" να κυλήσει και πάλι, επιλέγοντας εκτός από τη μέθοδο κινητοποίησής του και την αλλαγή της κατεύθυνσης της πορείας του.

Η πανάκεια ωστόσο δεν πρόκειται να επέλθει μέσω της αλλαγής της πορείας της οικονομίας αλλά μέσω της αλλαγής των δομών της κοινωνίας και κυρίως των τάσεων και προτεραιοτήτων της. Η αποτυχημένη διαχείριση επί των οικονομικών της απελθούσας κυβερνήσης δεν αποτελεί μόνο ένδειξη των λανθασμένων επιλογών και των ύποπτων διαχειριστικών πρακτικών μεμονωμένων μονάδων. Αποτελεί κυρίως απόδειξη της διαβρωμένης κοινωνικής συνοχής και της διεφθαρμένης ατομικής πρακτικής άμα τη εμφανίσει της ευκαιρίας είτε για πλουτισμό είτε για αναρρίχηση άνευ αξιακού αντικρύσματος.

Οι ευθύνες, αν και δεν στερούνται συνάφειας με τα ευρεία στρώματα της κοινωνίας, πηγάζουν κατά κύριο λόγο από τους νομοθετούντες και τους ελέγχοντες τη λειτουργία κάθε επιμέρους δραστηριότητας των διοικητικών, εκπαιδευτικών και κοινωνικών δομών. Η εκ βάθρων απαξίωση τόσο της έννοιας της προσπάθειας καθ' εαυτής όσο και του συνεχούς ελέγχου της προόδου της και κυρίως η απουσία της αξιωματικής σύνδεσής της με τη διαδικασία επιβράβευσης συνιστούν καταλυτικούς ανασταλτικούς παράγοντες για την επικράτηση της διαφάνειας και της άμιλλας. Η απουσία αυτών των στοιχείων είναι η κύρια αιτία όχι μόνο για την εμφάνιση αδιαφανών πρακτικών αλλά και για την επιδεικτική ανοχή και συγκάλυψη εκ μέρους των διοικητικών και ελεγκτικών μηχανισμών που οδήγησαν σε νοσηρή στασιμότητα.

Η νυν αλλά και οι επόμενες εν Ελλάδι κυβερνήσεις οφείλουν να αποκαταστήσουν τις θεμελιώδεις αυτές αξίες στις δομές της κοινωνίας. Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσω ρηξικέλευθων και ουσιαστικών και όχι απλά εντυπωσιακών παρεμβάσεων στη δομή και το περιεχόμενο όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης. Η διάβρωση έχει εισχωρήσει σε επικίνδυνα μεγάλο κοινωνικό βάθος και μόνο η δημιουργία ανθρώπων με ριζικά διαφορετικό αξιακό σύστημα μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά. Κοινωνία που θα έχει ενστερνιστεί αξίες όπως η άμιλλα και η αριστεία θα είναι σε θέση να αναδείξει ηγέτες που θα τελέσουν χρηστή διαχείριση και θα συνεισφέρουν στην οικονομική ευμάρεια και την παγίωση ισχυρής κοινωνικής συνοχής. Σε αντίθετη περίπτωση, ακόμα και ενδεχόμενη επιτυχία στην οικονομική ανασυγκρότηση θα τελεί άνευ αντικρύσματος καθώς η κοινωνία θα μετατραπεί σε πολυπράγμουσα εθνική "εταιρεία" χωρίς συνοχή και κυρίως χωρίς εθνική ταυτότητα που θα εξασφαλίσει την πρόοδό της και της διαχρονική παρουσία της.

Οι ευθύνες των πολιτικών (Άρης Τερζόπουλος, ΚΛΙΚ)

Αν το πολιτικό σύστημα θέλει να βρει κάποιο μέρος από την αξιοπιστία, πρέπει να βρει τρόπο να αλλάξει το Νόμο περί Ευθύνης Υπουργών
Όταν ο Κώστας Σημίτης στη διάρκεια της δεύτερης τετραετίας του έφερε στη Βουλή, στον περίφημο πια Νόμο περί Ευθύνης Υπουργών, ήξερε πολύ καλά τι έκανε και γιατί το έκανε. Τα σκάνδαλα στη διάρκεια της δεύτερης τετραετίας του έδιναν κι έπαιρναν και ακόμη και ο πιο άσχετος μπορούσε να είναι σίγουρος, ότι κάτι απ’ όλα θα έβγαινε στην επιφάνεια. Η υπόθεση της Ζήμενς για παράδειγμα ήταν γνωστή σε πολλούς από εκείνη την εποχή, μια και ο έρωτας τα λεφτά και ο βήχας δεν κρύβονται. Ο Κώστας Καραμανλής ακόμη δεν εννοεί να καταλάβει πως η μεγαλύτερη αιτία της πτώσης της Νέας Δημοκρατίας, είναι το ότι δεν έκανε τίποτα -ή σχεδόν τίποτα- ούτε για τα σκάνδαλα του Πασόκ, ούτε για τα σκάνδαλα της δικής του Κυβέρνησης. Όλο το πολιτικό σύστημα επίσης δεν εννοεί να κατανοήσει, το πόσο έχει απαξιωθεί το επάγγελμά τους -κανείς δεν το λέει λειτούργημα πια- εξ αιτίας αυτού του νόμου και εξ αιτίας της ανοχής όλου του πολιτικού συστήματος στα σκάνδαλα, μια και σχεδόν όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος είναι κάπου, κάπως αναμεμειγμένο.
Δεν ξέρω που συχνάζουν οι επαγγελματίες πολιτικοί, αλλά εκεί που συχνάζω εγώ, οι πολίτες όλων των πολιτικών αποχρώσεων είναι εξοργισμένοι με αυτό το νόμο, που σε σχέση με τα οικονομικά σκάνδαλα ξεχωρίζει τους πολίτες σε δυο κατηγορίες, απέναντι στη Δικαιοσύνη. Από τη μια μεριά οι πολιτικοί και από την άλλη όλοι οι υπόλοιποι. Κάτι που υποστηρίζεται και με το απαράδεκτο ευφυολόγημα «να μην ποινικοποιήσουμε την πολιτική ζωή».
Το ερώτημα που ανακύπτει είναι γιατί να μην ποινικοποιήσουμε την πολιτική ζωή, όταν πρόκειται για οικονομικά σκάνδαλα και μάλιστα τεραστίου μεγέθους, τη στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι πολίτες χάνουν τις περιουσίες τους και καταλήγουν στη φυλακή, για πολύ-πολύ μικρότερες οικονομικές ατασθαλίες. Να την πονικοποιήσουμε και να την παραποινικοποιήσουμε. Η κοροϊδία έχει και τα όριά της, ιδίως σ’ αυτές τις δύσκολες εποχές.

Νοσογόνος διαπλοκή (Από την Καθημερινή - 28 Ιουλίου 2009)

Μια ακόμα έκφανση της νοσογόνου ή νοσούσας πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα. Ο πίνακας δείχνει το μέγεθος κυκλοφορίας των εφημερίδων με πανελλήνια κυκλοφορία και το μέγεθος του ποσού κρατικής διαφήμισης για κάθε εφημερίδα. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Νοσογόνος επαγγελματική πολιτική (Tου Χρηστου Γιανναρα- Καθημερινή, 21 Ιουνίου 2009)

Eνδιαφέρει, για λόγους ανθρωπογνωσίας (και όχι μόνο), το πρόβλημα των επιπτώσεων που έχει σήμερα στη νοημοσύνη και στον ψυχισμό ή επαγγελματική απασχόληση με την πολιτική.
Μια επιφυλλίδα δεν νομιμοποιείται (ούτε επαρκεί) να μιλήσει με όρους της ψυχοπαθολογίας, οφείλει να περιοριστεί στη γλώσσα της κοινωνικής παρατήρησης. Θα ήταν, όμως, γόνιμο και ελπιδοφόρο, αν το συγκεκριμένο πρόβλημα προκαλούσε, επιτέλους, διευρυμένη συζήτηση με τη συμμετοχή αρμοδιότερων και οξυδερκέστερων παρατηρητών. Αξίζει τον κόπο να γνωρίζουμε αν οι κρίσιμες αποφάσεις για τη συλλογική μας επιβίωση και αξιοπρέπεια, όπως και για το μέλλον των παιδιών μας, λαμβάνονται από ανθρώπους ψυχικά υγιείς.
Να ασχολείται κανείς σήμερα επαγγελματικά με την πολιτική συνεπάγεται, κατά τεκμήριο, απώλεια επαφής με την πραγματικότητα (όχι αλληγορικά, κυριολεκτικά). Ο επαγγελματίας της πολιτικής ζει καθημερινά και αδιάλειπτα, επί μήνες, χρόνια και δεκαετίες, μια τεταμένη προσπάθεια να παρακάμπτει και να αγνοεί τα λάθη, τις παραλείψεις, τις ατολμίες του. Μιλάει μόνο για τις επιτυχίες και τις προθέσεις του με συγκεχυμένα τα όρια ανάμεσα στις δυο. Αναπόφευκτα οι νοητικές του λειτουργίες αγκυλώνονται προοδευτικά στη μονοτροπία ενός επαγγελματικά επιβεβλημένου ναρκισσισμού. Ατονεί ώς την εξαφάνιση η αυτοκριτική λειτουργία, οι αρνητικές (όχι ευχάριστες) πτυχές της επαγγελματικής του απόδοσης απαλείφονται από το συνειδητό, γίνονται ανύπαρκτες. Ζει, άθελά του, σε μια ψευδαισθητική πραγματικότητα άσφαλτου βίου.
Τα επιφανέστερα παραδείγματα είναι των κομματικών αρχηγών: Βγαίνει ο πρωθυπουργός τη νύχτα της εκλογικής του πανωλεθρίας και την αιτιολογεί με μια και μόνη παραδοχή: ότι τα μέτρα που η κυβέρνησή του έλαβε για να αντιμετωπίσει η χώρα τη διεθνή οικονομική κρίση δεν ήταν επαρκή! Ψέλλισε κάτι και για «ανάρμοστες συμπεριφορές» συνεργατών του. Τίποτε άλλο. Καμιά επίγνωση για τη δική του εξωφρενική ατολμία και αβουλία, για την παροιμιώδη ανικανότητά του να αξιοποιήσει ανθρώπινη ποιότητα στην κυβέρνησή του και στο κόμμα του. Ούτε λέξη για την εκτραχηλισμένη φαυλότητα της κομματικής του καμαρίλας, τον καταιγισμό των σκανδάλων, τις μεθοδεύσεις για αμνήστευση της διαφθοράς. Κανένα από τα αίτια της οργής και της αηδίας των πολιτών που τον εμπιστεύθηκαν δεν έγινε αντιληπτό από τον πρωθυπουργό. Δεν έχει πια την ικανότητα να αντιληφθεί την κοινωνική απόγνωση που γεννάει το ένα και μοναδικό «κατόρθωμά» του: Να καταστήσει σίγουρο αυριανό πρωθυπουργό την πιο μειονεκτική φιγούρα του πολιτικού μπερντέ. Να δίνουν οι δημοσκοπήσεις στον σημερινό αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπεροχή δέκα (10) εκατοστιαίων μονάδων σε προσωπική προτίμηση έναντι του πρωθυπουργού! («Κ» 12.6.2009).
Κορυφαία περίπτωση απώλειας της επαφής με την πραγματικότητα και ο αναχθείς «εκ του μη όντος εις το είναι» αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γι’ αυτόν ο χρόνος και η μέτρηση του χρόνου άρχισαν από τη στιγμή που η «Νέα Δημοκρατία» έγινε κυβέρνηση. Τα προηγούμενα είκοσι χρόνια της πατρικής πρωθυπουργίας και τα όσα δικής του υπουργίας απαισθητοποιούνται μέσα στον γνόφο μιας «προπτωτικής» αχρονίας. Για τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ το κόμμα του δεν έχει παρελθόν. Δεν υπήρξε η λοιμική του φασιστοειδούς κράτους των «κλαδικών» και των εγκάθετων παντού «πρασινοφρουρών», δεν συντελέστηκε ποτέ το ανήκεστο έγκλημα υπερχρέωσης του κράτους, κατάργησης κάθε αξιοκρατικής ιεραρχίας και κάθε πειθαρχικού ελέγχου, ο ιδεολογικά καταξιωμένος αμοραλισμός του «όλα επιτρέπονται». Δεν διέλυσαν τα σχολειά οι «προοδευτικοί» μηδενιστές και απάτριδες, δεν καταξευτέλισαν τη λογική της ακαδημαϊκής σπουδής και της έρευνας οι συντεχνίες των συμφερόντων στα πανεπιστήμια. Για τον ευσυμπάθητο, θλιβερά ολίγιστο κληρονομικό ηγέτη της σοσιαλεπώνυμης φενάκης όλα τα προβλήματα της χώρας γεννιούνται άμα τη εμφανίσει νεοδημοκρατικής κυβέρνησης. Ακόμα και το ασφαλιστικό και η «διαπλοκή» και η φοροδιαφυγή και η οικιστική ασυδοσία – τα πάντα.
Τη σχιζοφρενική απώλεια επαφής με την πραγματικότητα συνοδεύουν, στην περίπτωση των επαγγελματιών της πολιτικής, πολλά ακόμα συμπτώματα δυσλειτουργίας της νοημοσύνης και του ψυχισμού. Εξειδικευμένες διατριβές κλινικής ψυχοπαθολογίας ή κοινωνικής ανθρωπολογίας από τη σύγχρονη ελλαδική εμπειρία θα ήταν πολύτιμες. Μια επιφυλλίδα τίτλους μόνο και υπαινικτικές επισημάνσεις μπορεί να τολμήσει.
Το ορμέμφυτο αίσθημα της ντροπής είναι πολύτιμο για τη διαμόρφωση και την άμυνα της προσωπικής μοναδικότητας του κάθε ανθρώπου. Ντρέπομαι σημαίνει: η εικόνα μου στα μάτια των άλλων αρνούμαι να ταυτίζεται με αδιαφοροποίητο άτομο του βιολογικού είδους, να είμαι για τους άλλους μια απρόσωπη μονάδα της φυσικής ομοείδειας των ανθρωποειδών – γι’ αυτό και δεν βγαίνω γυμνός στον δρόμο. Θέλω οι άλλοι, στη σχέση τους μαζί μου, να εντοπίζουν την ετερότητα, τα ανόμοια και ανεπανάληπτα γνωρίσματα της ύπαρξής μου, να με αντιμετωπίζουν όπως μόνον εγώ είμαι.
Ομως, η ντροπή (και η ψυχική υγεία που εκφράζει) είναι κάτι από το οποίο υποχρεώνεται να παραιτηθεί ο επαγγελματίας της πολιτικής σήμερα. Η επαγγελματική δεοντολογία απαγορεύει στον πολιτικό να είναι ο εαυτός του: οφείλει να είναι, δίχως ντροπή, μια άλλη εικόνα, ψεύτικη, κατασκευασμένη από επιδέξιους image makers. Oφείλει να μιλάει, να χειρονομεί, να μορφάζει (επομένως και να σκέπτεται και να αισθάνεται) όχι για να εκφραστεί, αλλά για να προκαλέσει προσχεδιασμένες εντυπώσεις. Συζητάει ή δημηγορεί όχι για τα πράγματα καθεαυτά (προβλήματα, στόχους), αλλά για να κλέψει τις εντυπώσεις, να ξεγελάσει τους ακροατές του με επιδέξια ψεύδη.
Και ο χρόνος εκδικείται: ο εθισμός ετών ή δεκαετιών στην υποχρεωτική αλλοτρίωση, στην παραίτηση από την ντροπή, παγιώνει μια μάσκα ψευτιάς πάνω σε αυτό που ήταν κάποτε το πρόσωπο του επαγγελματία της πολιτικής. Αν διαθέτει σπάνιο ταλέντο ηθοποιού, όπως διέθετε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ξέρει να διαχειρίζεται τη μάσκα τόσο καλά ώστε να εξαπατά έως και τους μετρίως νοήμονες. Αν όμως είναι ατάλαντος ο πολιτικός, τότε η μάσκα κραυγάζει τον πεθαμένο συναισθηματικά εαυτό του, τον ταριχευμένο με κενούς κομπασμούς. ΄Η κραυγάζει η μάσκα την αξιολύπητη μετριότητα, που δεν καταλαβαίνει πόσο αυτοδιασύρεται σε θέσεις ηγετικές, αμείλικτα μεγεθυντικές της φυσικής ανεπάρκειας. ΄Η μπορεί να παγιώνει η μάσκα ένα ευτελές, παντός καιρού χαμόγελο ναρκισσιστικής ξιπασιάς, δήθεν παντοδύναμο όπλο στην εξωτερική πολιτική!..
Η απώλεια επαφής με την πραγματικότητα και η υποκατάσταση της κριτικής σκέψης από τα τεχνήματα παραγωγής εντυπώσεων έχουν και μια πολύ πρακτική συνέπεια: Οι πολιτικοί δεν διαβάζουν εφημερίδες. ΄Η δεν τις καταλαβαίνουν πια. Πάντως, επιδεικτικά τις αγνοούν

Περί ήττας της Ευρω-αριστεράς (Κώστας Δροσάτος - Νέα Υόρκη)

Με αφορμή το άρθρο του Λυγερού από την Καθημερινή επισημαίνεται η αφύπνιση ενός παλαιού "γνώριμου" της Ευρώπης, της φοβίας απέναντι στην επερχόμενη μαζική εισροή ξένων εντός της επικράτειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και με ιδιαίτερα σημαντικές και επώδυνες παραμέτρους. Το ότι η απότομη είσοδος εργατικού, κατά κύριο λόγο, δυναμικού στην αγορά εργασίας της ΕΕ αυξάνει τον ανταγωνισμό και μειώνει την αποζημίωση της εργασίας είναι αυτονόητο. Το ότι η φθηνή εργασία μειώνει επίσης την ποιότητα του παραγόμενου προϊόντος-με εξαίρεση ίσως τα προϊόντα των καθαρά χειρωνακτικών εργασιών- είναι επίσης μία από τις συνέπειες αυτής της κατάστασης.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, ωστόσο, είναι η δημιουργία ετερογενών ομάδων χωρίς συνάφεια μέσα σε μία κοινωνία με την ταυτόχρονη εκδήλωση φαινομένων ρατσισμού. Στη δίνη αυτής της επικίνδυνης κατάστασης συμπαρασύρονται και οι πλέον αξιόλογες μονάδες των μεταναστών οι οποίες έχουν υψηλό νοητικό και εκπαιδευτικό δυναμικό και διακρίνονται εντός της "νέας" τους κοινωνίας, η οποία τους "υποδέχεται" με σκεπτικισμό στην καλύτερη περίπτωση ή με διαδηλώσεις και επεισόδια στη χειρότερη.

Ανάλογα με το βαθμό έντασης της διάθεσης για αρνητική υποδοχή καταγράφονται αντίστοιχα εκλογικά ποσοστά που ταλαντεύονται μεταξύ πολιτικών δυνάμεων με λιγότερο ή περισσότερο ξενοφοβική φρασεολογία.

Αυτό το οποίο χρειάζεται να αντιληφθεί ο κεντρικός πυρήνας διοίκησης της ΕΕ είναι ότι η άνοδος αυτών των πολιτικών παρατάξεων δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί με εξορκισμούς και απαγορεύσεις. Αν η Αυστρία πριν μερικά χρόνια, που εξέλεξε τον Χάιντερ, ήταν εύκολο να αντιμετωπιστεί ως μοναδική εστία επικράτησης τέτοιων πολιτικών ιδεολογιών, η ανάπτυξη πολλών αντίστοιχων πυρήνων σε διάσπαρτα σημεία της ΕΕ δεν είναι καθόλου έυκολο ανακοπεί.

Η όρθωση "τειχών" στα σύνορα δεν είναι πανάκεια αλλά η ΕΕ οφείλει στο όνομα του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών της να αποδείξει ότι μπορεί να φυλάξει τα σύνορά της. Το σημαντικότερο το οποίο όμως οφείλει να πράξει είναι να μην απεμπολήσει τον ανθρωποκεντρικό πυρήνα της κουλτούρας της Ευρώπης. Οι άνθρωποι που περνούν τα σύνορα, σε πολλές περιπτώσεις έχοντας πληρώσει δουλεμπόρους και με κίνδυνο της ίδιας τους της ζωής, είναι άνθρωποι που αναζητούν καλύτερη τύχη και δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή διαβίωση. Πολλοί από αυτούς μπορούν πραγματικά να προσφέρουν στην κοινωνία στην οποία εντάσσονται. Δυστυχώς, ωστόσο, οι περισσότεροι από αυτούς δεν μπορούν να απορροφηθούν γιατί δεν χρειάζονται. Χρειάζεται άμεση υιοθέτηση πολιτικών που θα αποτρέψουν την απεγνωσμένη αναζήτηση ευκαιριών από τους λαούς αυτόυς μέσα στην ΕΕ και ταυτόχρονα πολιτικές υποδοχής και ήπιας ενσωμάτωσης της μερίδας των ανθρώπων που χρειάζονται με βάση τις υπάρχουσες ανάγκες στις ήδη οργανωμένες κοινωνίες. Σημαντικό ρόλο σε αυτό μπορεί να έχει η άσκηση οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής που θα οδηγήσει σε συνεργασίες και δημιουργίες ευκαιριών στις χώρες από τις οποίες προέρχονται αυτοί οι άνθρωποι.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο ανθρωπιστικό. Είναι ζήτημα ασφάλειας και κοινωνικής συνοχής. Τα ακραία επεισόδια που σημειώθηκαν πριν μερικούς μήνες στα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού στη Γαλλία δεν αργούν να εμφανιστούν σε περισσότερες από μία χώρες της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Η διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής μπορεί να προκαλέσει απρόβλεπτες καταστάσεις, οι οποίες σε μια κοινωνία με εγγενή προβλήματα είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες συνθήκες με φαινόμενα που πριν λίγα χρόνια δεν μπορούσαμε καν να φανταστούμε.

Τα ποσοστά των κομμάτων στις εκλογές είναι ένδειξη των ανησυχιών της κοινωνίας. Οι πολιτικοί έχουν ευθύνη αντί να συντηρούν τα προβλήματα που δίνουν λόγο ύπαρξης στις εκάστοτε πολιτικές ιδεολογίες, να δίνουν λύσεις που δημιουργούν αίσθημα ασφάλειας και ευημερίας στους πολίτες.

Γιατί έχασε η ευρωαριστερά (Σταύρος Λυγερός - Καθημερινή, 11 Ιουνίου 2009)

Οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους. Ο μεγάλος χαμένος των εκλογών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο είναι η κεντροαριστερά. Το θεώρημα ότι το πολιτικό κόστος της οικονομικής κρίσης το πληρώνουν τα κυβερνώντα κόμματα ανεξαρτήτως χρώματος, αυτήν τη φορά δεν επιβεβαιώθηκε. Στις πέντε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες έχουμε εκ πρώτης όψεως αντιφατικά αποτελέσματα. Είναι αλήθεια ότι οι Εργατικοί, που κυβερνούν στη Βρετανία, και οι Σοσιαλιστές, που κυβερνούν στην Ισπανία, υπέστησαν βαρύτατη ήττα. Τα κυβερνώντα δεξιά κόμματα στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιταλία, όμως, συγκράτησαν τις δυνάμεις τους ή είχαν μικρές απώλειες. Στις ίδες χώρες, οι σοσιαλιστές αντίπαλοί τους υπέστησαν εκλογική καθίζηση.
Οπως συμβαίνει πάντα, έτσι κι αυτήν τη φορά, οι εκλογικές συμπεριφορές διαμορφώθηκαν από πολλούς παράγοντες. Ειδικά στις σημερινές συνθήκες της κρίσης, η οικονομία έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο. Ούτε και σ’ αυτό το επίπεδο, όμως, η κεντροαριστερά είχε πολιτικό πλεονέκτημα. Η κρίση που πλήττει την καθημερινότητα των πολιτών είναι κρίση αυτού που σχηματικά ονομάστηκε παγκοσμιοποίηση.
Τα κεντροαριστερά κόμματα όχι μόνο την υιοθέτησαν, αλλά και συχνά έγιναν σημαιοφόροι της. Υπερασπίστηκαν ακόμα και φαινόμενα καζινοκαπιταλισμού. Αναφορικά δε με το πρόταγμα της σχετικά δίκαιης διανομής του πλούτου, αυτή έχει προ πολλού εκφυλισθεί σε μία φιλόπτωχη πρακτική. Με αυτήν την έννοια, η αριστερή προεκλογική ρητορική των Σοσιαλιστών ήχησε περισσότερο σαν φθηνή δημαγωγία και λιγότερο σαν ειλικρινής πολιτική πρόθεση.
Εάν στην οικονομία η κεντροαριστερά δεν έχει πλεονέκτημα, σε άλλα κρίσιμα θέματα έχει με δική της ευθύνη περιέλθει σε μειονεκτική θέση.
Για την ακρίβεια, έχει σε μεγάλο βαθμό αφήσει στα χέρια της δεξιάς την υπεράσπιση της εθνικής ταυτότητας, τη λήψη μέτρων εναντίον της παράνομης μετανάστευσης και την καταπολέμηση της εγκληματικότητας.
Ολα τα ανωτέρω, όμως, δεν είναι θέματα με δεξιό πρόσημο. Απασχολούν και επηρεάζουν την καθημερινότητα των πολιτών και ειδικά των λαϊκών στρωμάτων, τα οποία πληρώνουν πολύ μεγαλύτερο κόστος απ’ όσο τα εύπορα στρώματα. Η εκδήλωση της κρίσης παρόξυνε και διέχυσε την κοινωνική ανασφάλεια, με αποτέλεσμα αυτού του είδους τα προβλήματα να αποκτήσουν ζωτική πολιτική σημασία.
Υιοθετώντας τα μεταμοντέρνα ιδεολογήματα για τα ζητήματα εθνικής ταυτότητας και δημόσιας ασφάλειας, η κεντροαριστερά κατέστη ανίκανη να προτείνει ρεαλιστικές και αποτελεσματικές λύσεις.
Το γεγονός αυτό την αποξένωσε ακόμα και από λαϊκά στρώματα, που αποτελούσαν παραδοσιακή εκλογική βάση της. Αυτού του είδους η πολιτική αφασία κατ’ αντιδιαστολή προσέδωσε χαρακτήρα πολιτικής στιβαρότητας στις δεξιές κυβερνήσεις και βεβαίως επέτρεψε στη σαφή ακροδεξιά ρητορική να κερδίσει έδαφος, όπως έδειξαν και οι ευρωκάλπες.

Ψηφίζουμε μονάρχη, όχι κόμμα (Χρήστος Γιανναράς - Καθημερινή, 31 Μαΐου 2009)

Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι πρωθυπουργοκεντρικό, που σημαίνει: μοναρχία όχι συνταγματική, αλλά απόλυτη. Το Σύνταγμα το αλλάζει ο πρωθυπουργός κατά την ανεξέλεγκτη βούλησή του, αρκεί να διαθέτει 180 έδρες στη Βουλή – το είδαμε στην πράξη το 1985. Αν δεν μπορεί να επέμβει και στο Σύνταγμα, αξιοποιεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο απεριόριστο της πρωθυπουργικής μοναρχίας.
Δεν δεσμεύεται από κανέναν όρο εσωκομματικού δημοκρατικού ελέγχου. Χρησιμοποιεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να επιβάλει όποια σύνθεση της κυβέρνησης θέλει – έστω και με κραυγαλέα ανίκανους ή προκλητικά φαύλους υπουργούς. Σπάνια (και για λόγους εντυπώσεων) επιτρέπει στους βουλευτές του να ψηφίσουν «κατά συνείδησιν» – τους νόμους που τον εξυπηρετούν τους ψηφίζουν οι βουλευτές έστω και «παρά συνείδησιν», σαν ανέγνωμα πιόνια. Ελέγχει τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων του κόμματός του, γεγονός που τον καθιστά αδιαμφισβήτητο σατράπη με αυλή κολάκων και λακέδων. Μαγειρεύει και επιβάλλει εκλογικούς νόμους προσαρμοσμένους σε επικαιρικές διευκολύνσεις της επανεκλογής του, αποφασίζει, με ιδιοτελή και μόνο κριτήρια, πότε θα διενεργηθούν εκλογές. Διορίζει τις ηγεσίες της Δικαιοσύνης, των Ενόπλων Δυνάμεων, της Αστυνομίας, όλων των Δημόσιων Οργανισμών, τους προέδρους και τους διευθύνοντες συμβούλους όλων των κρατικών εταιρειών. Ορίζει όλες τις υποψηφιότητες νομαρχών και δημάρχων του κόμματός του σε ολόκληρη τη χώρα και, βέβαια, τους ευρωβουλευτές του. Επιλέγει και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον επιβάλλει με την κοπαδιασμένη κοινοβουλευτική του πλειοψηφία ή τον παζαρεύει, υπό την απειλή εκλογών, εξευτελίζοντας τον θεσμό.
Με αυτά τα δεδομένα ο λαός δεν ψηφίζει κόμμα στις εκλογές, ψηφίζει απόλυτο μονάρχη. Σήμερα αυτή η επιλογή δεσμεύεται και από συγκεκριμένες δυναστείες: Οι υποψήφιοι έχουν διαδοχή εξ αίματος από οίκους και πατριές διαλαμψάντων μοναρχών στην προσχηματική και κατ’ επίφασιν «δημοκρατία» μας. Καμιά πολιτική προσωπικότητα, οποιωνδήποτε προσόντων, δεν μπορεί να αντιταχθεί στους κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες των δύο κομματικών σατραπειών που διεκδικούν την πρωθυπουργική μοναρχία.
Η χώρα σήμερα έχει παγιδευτεί σε πολιτικό αδιέξοδο, γιατί οι πολίτες οφείλουν να επιλέξουν απόλυτο μονάρχη ανάμεσα σε δύο άκρως προβληματικούς δελφίνους. Η δέσμευση στη διλημματική επιλογή καθορίζει τους δείκτες υπανάπτυξης της ελλαδικής κοινωνίας: Σύμφωνα με τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις το 62% των ψηφοφόρων είναι έτοιμο να δώσει την ψήφο του και πάλι στις δύο κομματικές σατραπείες, στους άκρως προβληματικούς, αλλά κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες τους. Και από αυτή την πλειοψηφία των ψηφοφόρων το μέγιστο ποσοστό (60%) αιτιολογεί την πρόθεση της ψήφου του επικαλούμενο μόνο τον εθισμό – δηλώνει, δίχως αιδώ ή λύπην, ότι ψηφίζει πάντοτε σταθερά μία από τις δύο εκδοχές απόλυτης μοναρχίας χωρίς κριτική επανεκτίμηση της προτίμησής του («Κ» 23.5.2009).
Εφιαλτική υπανάπτυξη, ανατριχιαστική απερισκεψία ή ασυνείδητη και ενστικτώδης, όμως «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης; Η λευκή ψήφος δεν υπονομεύει, ευνοεί τον διπολισμό και τρίτη κομματική επιλογή για τον νοήμονα ψηφοφόρο δεν υπάρχει. Τα μικρά κόμματα στην Ελλάδα δεν έχουν πολιτική σοβαρότητα, είναι μετερίζια ουτοπικών φιλοδοξιών ή αρρωστημένης δημοσιολαγνείας πολιτευτών, φυγάδων από τα δυναστικά ποιμνιοστάσια. Δεν υπάρχει μικρό κόμμα που να κυοφορεί ρεαλιστικές προϋποθέσεις ανατροπής του θεσμικά κατεστημένου διπολισμού, των φεουδαρχών που εκ περιτροπής καταληστεύουν και ρημάζουν τη χώρα.
Τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς γραδάρουν τον βυθό της πολιτικής και παιδευτικής μας υπανάπτυξης. Το ένα, το τάχα και «εκσυγχρονιστικό» έχει μεταλλάξει τα κοινωνιοκεντρικά οράματα της Αριστεράς σε συντεχνιακό καμουφλάζ αδίστακτου καριερισμού, ωμού ατομοκεντρισμού συμφερόντων – υιοθετεί τη βία και τον γκανγκστερικό εκβιασμό σαν όπλα δήθεν «κοινωνικής πάλης», ενώ πρακτορεύει απροκάλυπτα στην ελληνική κοινωνία τον νεοταξικό εθνομηδενισμό. Το άλλο, το «συντηρητικό» κόμμα, έχει επιλέξει τη φυγή στο παράλογο, στο εξωπραγματικό: ζει στο αστρικό νεφέλωμα νοσταλγίας του Σταλινισμού, συνθηματολογεί στοχεύοντας σε παραισθησιογόνα τεχνητής αναβίωσης του σοβιετικού «παραδείσου». Πρέπει να έχει κανείς σοβαρό πρόβλημα απώλειας της επαφής με την πραγματικότητα για να ψηφίσει ένα από τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς στην Ελλάδα σήμερα.
Υποδηλώνει λοιπόν ενστικτώδη, αλλά «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης το 62% των πολιτών που εμμένουν στον διπολισμό; Είπαμε ότι πρόκειται σαφέστατα για επιλογή μονάρχη, όχι επιλογή κόμματος ή πολιτικής ή κοινωνικού στόχου. Και το δίλημμα εντοπίζεται σε δύο δελφίνους με πολλά κοινά γνωρίσματα και κάποιες δευτερεύουσες διαφορές:
Και οι δύο δεν χρειάστηκε να παλαίψουν ποτέ για τίποτα στη ζωή τους: Δεν κρίθηκαν στον επαγγελματικό - κοινωνικό στίβο προτού φιλοδοξήσουν να διαχειριστούν τα κοινά. Κάθε μέρα που ξημερώνει ξυπνούν ξέροντας ότι τους έτυχε ο πρώτος λαχνός του λαχείου. Η δυναμική της ανέλιξής τους βασίζεται στο οικογενειακό τους όνομα και μόνο.
Επομένως είναι και εξαιρετικά δύσκολο να έχουν φίλους, σχεδόν αδύνατο να ακούσουν ειλικρινή, ρεαλιστική κριτική. Εζησαν και ζουν στη γυάλα του οικογενειακού τους ονόματος, δεν έχουν ζυμωθεί με την κοινωνία. Γι’ αυτό και δεν ξέρουν να εντοπίζουν ανθρώπινη ποιότητα. Βασίζονται σε συγκυριακά «φιλαράκια», σε ρηχόμυαλους συγγενείς.
Στην πολιτική τους διαδρομή έχουν κοινό το στίγμα της αποτυχίας: Ο ένας χρημάτισε υπουργός παροιμιώδους ανεπάρκειας, ο άλλος πρωθυπουργός ανεπανάληπτης ατολμίας και ραστώνης. Ως κομματικοί αρχηγοί δεν έχουν δώσει το παραμικρό δείγμα δημιουργικής φαντασίας, σθένους για να τολμήσουν τομές, να πρωτοτυπήσουν, να διακινδυνεύσουν γόνιμες ανατροπές.
Είναι και οι δύο εξίσου ενδοτικοί στο ψεύδος: Ο ένας αυτοχαρακτηρίζεται «σοσιαλιστής» (ύψιστε Θεέ!), ο άλλος, ο μνημειώδους ατολμίας, καυχάται συνεχώς για «μεταρρυθμίσεις»! Δεν επεξεργάστηκαν ούτε αποτόλμησαν ποτέ λύσεις των καίριων προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας, επαγγέλλονται συνεχώς «διαλόγους», συμβιβάζονται με ασήμαντες «βελτιώσεις», αναμηρυκάζουν καυχήσεις για το τίποτα. Η δημοκοπική τους ρητορική είναι αναξιοπρεπής ψευδολογία καλοχτενισμένη από μαστόρους της εξαπάτησης.
Διαφέρουν στα δευτερεύοντα: Ο ένας δεν διαθέτει παιδικά βιώματα πατρίδας στη χώρα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει και τα ελληνικά δεν είναι μητρική του γλώσσα – η εκφραστική αδεξιότητα τον εκθέτει. Μιμείται ύφος και χειρονομίες του πατέρα του, τον αδικεί και το παρουσιαστικό του: φιγούρα επαρχιακού γυμνασιάρχη περασμένων εποχών. Ο άλλος έχει σίγουρο ρητορικό ταλέντο, αλλά δείχνει να μην έχει αισθήματα, να μην τον αγγίζει τίποτα, να είναι όλα ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Σαν να ασχολείται με την πολιτική όπως με το σκάκι, το μπριτζ ή το τάβλι. Από βαρεμάρα.
Αν είναι αυτές οι συντεταγμένες του διπολισμού, η ελληνική κοινωνία τον συντηρεί όχι από ενστικτώδη «σοφία» αυτοπροστασίας. Μόνο από απαιδευσία και υπανάπτυξη.

Όταν λέμε τετραετία - Θάνος Οικονομόπουλος (Καθημερινή, 7 Μαΐου 2009)

Δεν θα πάμε σε «διπλές κάλπες» τον Ιούνιο, αφού το «θέμα Παυλίδη» εκηρύχθη επισήμως «λήξαν». Δεν αποκλείεται, όμως, να καταφύγει η κυβέρνηση σε πρόωρες κάλπες, αν η διαφορά που θα καταγράψει στις ευρωεκλογές από το (δημοσκοπικώς) προηγούμενο ΠΑΣΟΚ μειωθεί στα επίπεδα του «ανεκτού», που θα επιτρέψει στο κυβερνών κόμμα να ελπίσει πως με κάποιον αιφνιδιασμό ενδέχεται να πετύχει ακόμη μεγαλύτερη μείωση της «ψαλίδας» στις εθνικές εκλογές. Και ακόμη, αν κριθεί πως είναι προτιμότερο γι’ αυτή να προσφύγει σε εκλογές, πριν ανακοινώσει τα όποια «νέα μέτρα» (για τα οποία μας πιέζουν από την Εσπερία...) για την αντιμετώπιση της κρίσης, αφού τα μέτρα, σκληρά έτσι και αλλιώς, θα της κοστίσουν εκλογικά. Εκτός, πια, και αν οι έρευνες που κάνει δείξουν πως έτσι και αλλιώς, όποτε και αν στήσει τις κάλπες, θα χάσει τις εκλογές, οπότε λογικό είναι να θελήσει να εξαντλήσει την 4ετία (γιατί να χάσει την εξουσία;) – υπό την αίρεση πως δεν θα προκαλέσει το ΠΑΣΟΚ πια πρόωρες εθνικές εκλογές (αν και αυτό «γραδάρει» πως θα τις κερδίσει με διαφορά ασφαλείας...), με αφορμή την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας, στα μέσα του 2010!
Γνωρίζουμε όλοι πως ο «πολιτικός χρόνος» έχει εντελώς διαφορετική διάσταση από τον... κανονικό. Και ότι για να τον «αγοράσει» το όποιο ενδιαφερόμενο κόμμα, συχνά αποδεικνύεται διατεθειμένο να πληρώσει το όποιο τίμημα, το οποίο φυσικά πάντα το... καταβάλλει η κοινωνία! Ή το πολιτικό σύστημα, σε επίπεδο κύρους και σοβαρότητας, όπως στην περίπτωση Παυλίδη, όπου για να αποφύγει η κυβέρνηση τις πρόωρες «διπλές κάλπες» τον Ιούνιο εφηύρε, πέραν της... ελαστικής, και τη «λευκή» συνείδηση!
Ετσι, σε αυτή την πολιτική αντίληψη «περί χρόνου», καταντήσαμε την κάθε 4 χρόνια «γιορτή του λαού», την προσφυγή στην ετυμηγορία του, τις εκλογές, από «σταθερά» του πολιτικού συστήματος να την μετατρέψουμε σε... κινητή εορτή! Την οποία καλούμεθα να τιμήσουμε ανάλογα με τις κομματικές συγκυρίες και σκοπιμότητες σπανιότατα κάθε τέσσερα χρόνια που θέλει το Σύνταγμα, και άλλοτε κάθε τρία, ακόμη και δύο χρόνια. Με τη συνήθη (λόγω συνταγματικής επιταγής...) και προδήλως ψεύτικη επίκληση της αντιμετώπισης «εθνικού θέματος εξαιρετικής σημασίας»! Στις 60 εκλογικές αναμετρήσεις που έγιναν στην Ελλάδα από το 1844 (πρώτες εκλογές μετά την κατάργηση της απόλυτης μοναρχίας του Οθωνα) μέχρι τις τελευταίες, 42 φορές είχαμε... πρόωρες εκλογές!
Σύνηθες «εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας» παλιότερα το... Κυπριακό, υπήρχε δεν υπήρχε κάποια έξαρσή του. Αλλά υπήρχε και επίκκηση (από τον Σημίτη) του... συνόλου των εθνικών θεμάτων (!), από τον Γ. Ράλλη για «ν’ αποφευχθεί η περίοδος των Χριστουγέννων, οπότε θα πληγεί η εμπορική και οικονομική κίνηση του τόπου» (εκλογές του 1981) – καταντήσαμε να θεωρηθεί «εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας» ακόμη και η... κατάρτιση του προϋπολογισμού, λόγος τον οποίο επικαλέσθηκε ο Κώστας Καραμανλής για να πάει πρόωρα σ’ εκλογές στην... κατακαμένη Ελλάδα το 2007!
Τα... στατιστικά, βέβαια, δείχνουν πως στην Ελλάδα «όποιος έκανε πρόωρες εκλογές, τις κέρδισε»! Γι’ αυτό ίσως, με λογική... τζογαδόρικης πρόληψης, η «απειλή» ή «υπόσχεση» για προσφυγή σε πρόωρες κάλπες συνεχίζει να επαναλαμβάνεται, είτε υπάρχει τέτοιο θέμα είτε όχι, κάθε τρεις και λίγο στο πολιτικό μας προσκήνιο – και παρασκήνιο! Αλλοτε με τη μέθοδο του δημόσιου και επίσημου αιτήματος από την αντιπολίτευση (τις θέλει δεν τις θέλει, στην πραγματικότητα, τις «πρόωρες»...), άλλοτε με την τακτική των κυβερνητικών «διαρροών», που στη συνέχεια, ανάλογα με τις συγκυρίες, «διαψεύδονται» ή... υποδαυλίζονται!
Στο... ίδιο έργο θεατές βρισκόμαστε πάλι γι’ άλλη μια φορά. Με ό,τι καταστροφικό (και πάντως αναβλητικό επωφελούς δράσης) αυτό συνεπάγεται – και δη σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές σε ό,τι αφορά τα οικονομικά χάλια μας. Μέτρα, και δη επείγοντα, πρέπει (το λέει κιόλας) να πάρει η κυβέρνηση, αλλά τα... αναβάλλει για «μετά τις ευρωεκλογές» και κατά μια εκδοχή ανάλογα με το «πότε» εικάζεται ή προγραματίζεται να στηθούν οι εθνικές κάλπες. Μέτρα που, υπό κανονικές συνθήκες και.. με κανονική κυβέρνηση, έπρεπε να έχουν ληφθεί με σοβαρότητα και υπευθυνότητα από τον περασμένο Οκτώβριο, όταν πια είχαν γίνει ορατές οι επιπτώσεις της κρίσης και στην εθνική οικονομία – ήδη, μάλιστα, επιβαρυμένη από τις χρόνιες παθογένειές της σε ό,τι αφορά το χρέος, το έλλειμμα, το αρνητικό ισοζύγιο πληρωμών...
Τα απέφυγαν, με το μυαλό... στραμμένο στην πιθανότητα της προκήρυξης πρόωρων εκλογών, σε μια προσπάθεια να «προλάβουν» τη δημοσκοπική ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ, εξαιτίας ολιγωριών και σφαλμάτων τακτικής της ίδιας της κυβέρνησης. Τα αναβάλλουν ακόμη και τώρα, που τα πράγματα εμφανίζονται πιο «στριμωγμένα», πάλι με τη σκέψη εστιασμένη στον πολιτικό καιροσκοπισμό και την (προ)εκλογική ίντριγκα. Και, φυσικά, θα το πληρώσουμε.
Καιρός το πολιτικό μας σύστημα να αποφασίσει (στην πρώτη συνταγματική αναθεώρηση...) να κλείσει το επαίσχυντο παράθυρο των, με προσχηματικούς «εθνικούς λόγους», πρόωρων εκλογών! Η τετραετία να εξαντλείται υποχρεωτικά – πλην, φυσικά, της περίπτωσης απώλειας της «δεδηλωμένης»! Φθάνουν οι πολιτικάντικες καντρίλιες!

Απο το Μιμητισμο στη Δημιουργια με Ελληνικη Συνειδηση (Ευάγγελος Κατσαμάκας - Νέα Υόρκη)

Ο φιλοσοφος Χρηστος Γιανναρας εμπλουτισε χτες, τελη Απριλη, την πνευματικη ζωη της κοινοτητας της Νεας Υορκης με μια μεστη νοηματος και ψυχης ομιλια περι τη συγκρουση οραματων στην εθνεγερσια του 1821, και τη σημερινη κριση του Ελληνισμου.
Οι διαστασεις της κρισης ειναι πολλες, ειδικα στον Ελλαδικο χωρο, οπως εγινε φανερο στην εισαγωγικη παρουσιαση παλαιοτερων συνεντευξεων του κ. Γιανναρα. Αφορουν για παραδειγμα το "διαλυμενο πανεπιστημιο", τα βαθυα πολιτικα προβληματα και το "εγκλημα του συνδικαλισμου στα σχολεια", την υφερπουσα αντιληψη οτι "ειναι ντροπη να προσπαθεις να καταλαβεις τι σημαινει να εισαι Ελληνας" και αλλα πολλα.
Οπως σημειωσε ο σπουδαιος μοντερνος διανοητης, ο εορτασμος της εθνεγερσιας του 1821 πρεπει να συνοδευεται παντοτε με προβληματισμο για τον Ελληνισμο και τις αιτιες της σημερινης διαχυτης δυσφοριας για την πορεια του. Ποια ειναι λοιπον η εικονα μας για τον Ελληνισμο και που θελουμε αυτος να παει;
Κατα τον κ. Γιανναρα, δυο διαφορετικα οραματα και θεωρησεις αντιπαραταχτηκαν τηνεποχη της εθνεγερσιας. Το πρωτο, ειναι η θεωρηση των φαναριωτων, κατα την οποια "ο Ελληνισμος ειναι προταση πολιτισμου που ενδιαφερει πανανθρωπινα". Θεμελιωμενη σε μια συνειδηση πολιτιστικης υπεροχης απεναντι στον κατακτητη, η προταση αυτη κατανοει οτι ο Ελληνισμος γεννηθηκε στο αιγαιο αλλα ποτε δεν κλειστηκε σε στενο γωγραφικο χωρο. Αντιθετα απλωθηκε ως συνειδηση οσων μετειχαν της Ελληνικης Παιδειας. Ελληνες κατηχαν σημαντικες κυβερνητικες θεσεις και ηλεγχαν το εμποριο προσβλεποντας σε ακομη και μια "ενδοθεν αλλωση" της οθωμανικης αυτοκρατοριας.
Η δευτερη θεωρηση γεννηθηκε στη σχολη Ελληνων διανοουμενων της δυτικης ευρωπης, οπου συντελουνταν η κοσμογονια του διαφωτισμου. Ο κυριος εκπροσωπος αυτης της σχολης ηταν ο Αδαμαντιος Κοραης. Συνεπαρμενος με το διαφωτισμο, ο Κοραης επιζητουσε τη δημιουργια ενος Ελληνικου εθνους-κρατους στο σημερινο ελλαδικο χωρο εκμεταλευομενος επισης το φιλελληνισμο των δυτικων. Ωστοσο, σημειωσε ο κ. Γιανναρας, μια βαθυτερη αναλυση του δυτικου φιλελληνισμου δειχνει οτι η δυση εβλεπε το Βυζαντιο ως αντιπαλο της και θεωρουσε τον εαυτο της συνεχεια του αρχαιου ελληνικου κοσμου με πρωτη μεταφραση για παραδειγμα του Αριστοτελη στα λατινικα απο τα αραβικα το 12ο αιωνα.
Κατα τον κ. Γιανναρα, οι φαναριωτες αντισταθηκαν και δεν ασπαστηκαν (αρχικα) την ιδεα του εθνους-κρατους επειδη ενιωθαν ευθυνη για τη ζωη ολων των Ελληνων περα απο το στενο Ελλαδικο χωρο. Αυτο μαλλον προκειται για σημειο το οποιο καλει προς πιο ενδελεχη ιστορικη διερευνηση και αναλυση, περα απο τον περιορισμενο χρονο μιας ομιλιας, τουλαχιστον στα ματια ενος μη-ειδικου μαθητη της ιστοριας οπως ο γραφων. Ποια ηταν τα βαθυτερα κινητρα των δυο τασεων που διεκρινε ο κ. Γιανναρας, και τι ρολο ισως επαιξαν συγκρουση συμφεροντων και συσχετισμοι κατοχης και νομης της εξουσιας; Γνωριζοντας οτι ο νεοελληνικος κοσμος πληγωνεται καθημερινα απο οφθαλμοφανεις συγκρουσεις στενων ιδιωτικων συμφεροντων, γιατι να πιστεψουμε οτι κατα την εθνεγερσια η κινητηρια ιστορικη δυναμικη ηταν διαφορετικη; Επισης, γιατι οι δυο τασεις προσλαμβανονται ως αντικρουομενες ενω θα μπορουσε καλλιστα να συντεθουν σε μια, σε ενα Ελληνισμο με παγκοσμιο χαρακτηρα και γεωγραφια, αλλα και με πρωταρχικη γεωγραφικη βαση τον Ελλαδικο χωρο;
Ποια θα ηταν η ιστορικη πορεια του Ελληνισμου αν η φαναριωτικη ταση επικρατουσε σε ενα παραλληλο συμπαν; Ο φιλοσοφος Γιανναρας δεν αγγειξε αυτο το σημειο, αλλα ο λογος του ισως αφηνει να εννοηθει οτι η πορεια θα ηταν διαφορετικη και (περισσοτερο) θετικη. Γιατι ομως αυτο το σεναριο μπορει να ειναι αξιοπιστο; Μεγαλυτερη αναλυση απαιτειται για να πειστουμε, αν και ο κ. Γιανναρας ανεφερε οτι στην ιστορια δε χωρουν ερωτηματα του τυπου "τι θα γινοταν αν...;" (Τοτε ισως απαιτειται μια ριζικη επανασταση στη μελετη της ιστοριας.)
Με συντομη ιστορικη επισκοπηση της εποχης μετα την εθνεγερσια ο κ. Γιανναρας επισημανε οτι η Βαυαροκρατια προσπαθησε να δημιουργησει στην Ελλαδα ενα αντιγραφο της γερμανικης οργανωσης (σε αυτο μαλλον απετυχε παταγωδως οπως γνωριζουμε σημερα απο την μη-οργανωση του Ελληνικου κρατους). Πολυ περισσοτερο, κυριαρχη ιδεολογια εγινε η ιδεολογια του μεταπρατισμου που οδηγησε σε μημιτισμο, ελλειψη προσφορας και ελλεψη πραγματικης δημιουργιας. Ο μεταπρατισμος ειναι τραγωδια αντιθετικη του ιστορικου χαρακτηρα του Ελληνισμου, ο οποιος υπηρξε "παντα ανοιχτος στο να προσλαμβανει και να προσαρμοζει" και να δημιουργει.
Κατα τον κ. Γιανναρα, ο Ελληνισμος "παρηγαγε πολιτισμο μεχρι τη Βαυαροκρατια" και η επικρατηση της σχολης του Κοραη εχει μερος της ευθυνης γι'αυτο [και σε αυτο το σημειο η συγκεκριμενη αναγνωση της ιστοριας ειναι ανοιχτο ερωτημα για μενα και καλει σε βαθυτερη αναλυση...]
Ο κ. Γιανναρας επισημανε επισης οτι ενω στο δυτικο κοσμο μαρξισμος και διαφωτισμος βρεθηκαν σε συγκρουση, στον Ελλαδικο χωρο δημιουργηθηκε ενα παραξενο μιγμα των δυο, το οποιο εχει οδηγησει τον Ελληνισμο σε ιστορικο αδιεξοδο. Αναγνωρισε ως καιρια προβληματα (1) το δημογραφικο, (2) το συγκεντρωτισμο του πληθυσμου στην Αθηνα , (3) τη δραματικη φθορα της γλωσσας. Ισως πρεπει να αναρωτηθουμε ωστοσο: υπαρχει συγκεντρωτισμος του Ελληνικου πληθυσμου αν λαβουμε υπ΄οψην μας τον παγκοσμιο Ελληνισμο διασκορπισμενο σε ολες τις ακρες του πλανητη; Επισης, μηπως ολες οι γλωσσες, οχι μονο η Ελληνικη, εξελισονται και με γοργοτερους ρυθμους σημερα στην εποχη του Διαδικτυου και του στιγμιαιου μηνυματος;
Υπογραμμισε ο καθηγητης Γιανναρας: "Ο Ελληνισμος δεν εχει αλλο οπλο επιβιωσης απο την κατα-κεφαλην καλλιεργεια!" Ειναι τραγικη η εμφαση του νεο-ελληνα στην κατα-κεφαλην καταναλωση. Ως ενα τραγικο παραδειγμα παρακμης, ακομη και οι σπουδες εκλαμβανονται ως εργαλειο μελλοντικης ευχερειας καταναλωσης...
Συνοψιζοντας, για ολους εμας τους παρευρισκομενους η ομιλια του κ. Γιανναρα ηταν μια πνευματικη οαση στο ερημικο τοπιο της κρισης και αναζητησης του Ελληνισμου. Αν ο εορτασμος της εθνεγερσιας απαιτει προβληματισμο, η ομιλια αυτη ισως ειναι η ιδανικη αφετηρια γενικοτερου προβληματισμου για τον Ελληνισμο και το μελλον του, ειδικα στο χωρο της διασπορας των ΗΠΑ.
Ο παγκοσμιος Ελληνισμος και η παγκοσμια Ελληνικη διανοηση εχει την ευθυνη αρθρωσης ενος νεου θετικου οραματος για τον Ελληνισμο, το οποιο θα αποδομει τη σημερινο αγχος της παρακμης, θα εμπνεει και θα αποτελεσει την κινητηρια δυναμη για το μελλον. Μερικες συνιστωσες ενος τετοιου οραματος ειναι ο παγμοσμιος χαρακτηρας, και η δημιουργια και συνεισφορα στο παγκοσμιο γιγνεσθαι με γνωση της ιστορικης Ελληνικης συνειδησης. Η πληρης εικονα, με τις υπολοιπες συντεταγμενες, ειναι ισως ακομη θαμπη και μας διαφευγει. Απαιτει συστηματικη σμυλευση και εντατικο διαλογο για να πλαστει και να ολοκληρωθει... Ως πρωτο βημα, η καλυτερη οργανωση της παγκοσμιας Ελληνικης διανοησης ειναι η αναγκαια οδος οχι μονο προς την αρθρωση του οραματος, αλλα επισης προς την υλοποιηση του.

Δεν δίνουν δεκάρα (Αλέξης Παπαχελάς - Καθημερινή, 12 Απριλίου 2009)

Δεν δίνουν δεκάρα...

Aκούω διάφορα στελέχη των δύο μεγάλων κομμάτων να αναλύουν τα σενάρια των πολιτικών εξελίξεων και αναρωτιέμαι πραγματικά αν και πόσο τους ενδιαφέρει τελικά πού πάει ο τόπος. Κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ εξηγούσε σε κατ’ ιδίαν συνομιλία του πως «το καλύτερο για μας είναι να “σαπίσει” ο Καραμανλής για κανένα χρόνο ακόμη, να φάει και όλα τα δύσκολα και μετά να έλθουμε εμείς». Κορυφαίο στέλεχος της Ν.Δ. πάλι υποστήριζε πως «το καλό σενάριο είναι να γίνουν τώρα εκλογές, να τα κάνει θάλασσα ο Γιώργος γιατί τα πράγματα είναι παρά πολύ δύσκολα και του χρόνου την άνοιξη μπορεί να ξανακερδίσουμε τις εκλογές». Κοινό σημείο στις ενδόμυχες επιθυμίες και των δύο να βουλιάξει λίγο παραπάνω ο τόπος και αυτό να τους ωφελήσει κομματικά.
Αυτό είναι και το πρόβλημα του πολιτικού μας προσωπικού αυτή την ώρα. Οι υπουργοί -με ελάχιστες εξαιρέσεις- λειτουργούν με έναν και μόνο γνώμονα: πώς θα διασωθούν πολιτικά στις επόμενες εκλογές και πώς θα χαϊδέψουν όσα περισσότερα αυτιά αγροτών, ταξιτζήδων και κάθε άλλης κοινωνικής ομάδας. Δεν δίνουν μια δεκάρα για το πού πάει η χώρα. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι η σειρά τους στις δημοσκοπήσεις και να μη χρεωθούν τυχόν εκλογικό φιάσκο της Ν.Δ. Με ελάχιστες εξαιρέσεις έχουμε φτάσει στην αποθέωση των προσωπικών στρατηγικών, οι οποίες μάλιστα εντείνονται όσο δεν υπάρχει κανείς αξιωματούχος στο Μαξίμου ικανός ή πρόθυμος να τραβήξει κανένα αυτί. Παράλληλα, οι υπουργικοί συμβιβασμοί με συντεχνίες και κάθε είδους συμφέροντα δίνουν και παίρνουν όπως συνήθως συμβαίνει όταν ανασφαλείς πολιτικοί διαισθάνονται πως έρχεται το τέλος.
Είναι κρίμα. Θα μπορούσε να μην είναι έτσι, αφού ο κ. Καραμανλής, ακόμη και μέσα σε αυτό το σκηνικό, συνεχίζει να έχει υπεροχή ως προς το πρωθυπουργικό του προφίλ. Είναι όμως ελάχιστοι οι υπουργοί που μπορούν να πάρουν δύσκολες αποφάσεις και πολύ περισσότεροι εκείνοι που έχουν ως χόμπι την κριτική χωρίς την παραγωγή έργου. Ο ίδιος νιώθει πιεσμένος ανάμεσα σε μια προσπάθεια να βγάλει τη χώρα από την κρίση και τις συνεχείς δυσάρεστες εξελίξεις τύπου Παυλίδη, οι οποίες εξανεμίζουν κάθε ελπίδα ανάκαμψης.
Αλλά και στο ΠΑΣΟΚ, με ελάχιστες πάλι εξαιρέσεις, δεν δείχνουν να έχουν πάρει πολύ στα σοβαρά το ενδεχόμενο να κληθούν κάποια στιγμή να κυβερνήσουν. Θεωρούν πως «ξέρουν καλύτερα τα κόλπα» και πως με κάνα δυο μαγικά θα αλλάξουν την κατάσταση στη χώρα. Γι’ αυτό και δεν έχουν πραγματικό ρεύμα, απλά και μόνο τους ωθεί ο ατμός μιας κοινωνίας που βράζει και είναι εξαιρετικά δυσαρεστημένη με την οικονομία και τα θέματα ασφάλειας. Είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι, εκτός του σκληρού πυρήνα του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι πιστεύουν ότι μια κυβέρνηση Παπανδρέου θα μπορέσει να κάνει δομικές και γενναίες αλλαγές στη χώρα. Οι περισσότεροι ειδήμονες του ΠΑΣΟΚ μονολογούν «ο Θεός να βάλει το χέρι του αν αναλάβουμε τώρα» και οι πιο κυνικοί, όπως είπαμε, προσεύχονται να περάσει όλο το τσουνάμι της κρίσης με τη Ν.Δ. στην εξουσία.
Οπότε; Οπότε θα αναγκασθούμε να ζήσουμε σε μια χώρα που σύρεται από το τυχαίο στις πολιτικές της εξελίξεις έχοντας τη βεβαιότητα ότι το χάσμα ανάμεσα στις πραγματικές ανάγκες και το πολιτικό προσωπικό είναι πολύ πολύ μεγάλο και θα μεγαλώνει ενδεχομένως. Το ερώτημα είναι πώς θα αποκτήσουμε πολιτικούς που δεν λειτουργούν μόνο με βάση την τελευταία δημοσκόπηση και το αυριανό παραπολιτικό. Γιατί μια μεγάλη μάζα ψηφοφόρων δεν νοιάζεται καθόλου, μα καθόλου, αν τις επόμενες εκλογές θα τις κερδίσει το ΠΑΣΟΚ ή η Ν.Δ. Ναι, μπορεί να ψηφίσει αυτό που θεωρεί το μη χείρον βέλτιστον, αλλά αυτό είναι κακό σημάδι για τον τόπο.

Δημοσκοπήσεις (Κώστας Δροσάτος - Νέα Υόρκη)

Με αφορμή την πρόσφατη δημοσκόπηση που δημοσιεύεται στην Καθημερινή της Κυριακής, αναρωτιέμαι για πόσο διάστημα θα συνεχίζεται η αναπαραγωγή του επιθανάτιου ρόγχου των δύο μεγάλων(;) πολιτικών παρατάξεων της Ελλάδας ως σημαντικό κοινωνικό μήνυμα. Σταχυολογώντας ορισμένα νούμερα από τις δημοσκοπήσεις μου προκάλεσαν ενδιαφέρον τα ακόλουθα:

Καλυτερη κυβέρνηση για τη χώρα

ΠΑΣΟΚ: 27%, ΝΔ:21%, ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΚΟΜΜΑΤΑ: 3%

Άρα 49% των ερωτηθέντων δεν θεωρεί τα κυριότερα πολιτικά κόμματα αντάξια της εμπιστοσύνης τους.

Ικανοποίηση από τη λειτουργία της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης

ΝΔ(κυβέρνηση): 16%, ΠΑΣΟΚ(εναλλακτική πρόταση για κυβέρνηση): 21%

'Αρα περίπου 84% των ερωτηθέντων δεν θεωρεί ότι η ΝΔ κυβέρνησε σωστά και 79% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν άσκησε καλή αντιπολιτευση (άρα δεν είναι δυνατόν να ασκήσει σωστή διακυβέρνηση).

Γνώμη για τη μορφή διακυβέρνησης

Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ: 19% θετική γνώμη, 81% αρνητική γνώμη

Κυβέρνηση ΝΔ: 16% θετική γνώμη, 84% αρνητική γνώμη

Κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ: 16% θετικήγνώμη, 84% αρνητική γνώμη

Με βάση τα παραπάνω νούμερα, το άρθρο αναλύει πολιτικές τάσεις της κοινωνίας για ποιο από τα δύο κόμματα θα κυβερνήσει. Αναρωτιέμαι αν είμαι ο μόνος που βλέπει την ύπαρξη μεγάλου πολιτικού κενού και την απαξίωση των υπαρχουσών επιλογών από την κοινωνία.

Η συνέχιση αυτής της στρεβλής κατάστασης που αναπαράγει ως σημαντικά άλλα μηνύματα από αυτά που πραγματικά εκπέμπονται από τις δημοσκοπήσεις, σε συνδυασμό με τα οικονομικά και εκπαιδευτικά αδιέξοδα που βιώνουν οι πολίτες, φοβάμαι ότι θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση ακραίων αντιδράσεων από όλο και μεγαλύτερο ποσοστό πολιτών.

Πριν από χρόνια η έκφραση "βράζει η κοινωνία" ακούγονταν ως γραφική. Σήμερα φαντάζει μια συνηθισμένη περιγραφή της κατάστασης η οποία εξελίσσεται με απρόβλεπτη συνέχεια.

Αξίες ζωής ως αντιστάθμισμα στην οικονομική κρίση (http://paideia-gr.blogspot.com)

Επειδή τις τελευταίες μέρες διαβάσαμε αρκετές αναλύσεις σχετικά με την οικονομική κρίση και το τέλος της ιστορίας (για ορισμένους και του κόσμου) που θα επιφέρει, θα παραθέσουμε κάποιες σχετικές σκέψεις μας.Η κρίση είναι σαφές πλέον πως υπήρξε μία κρίση υπερπαραγωγής όχι μόνο αγαθών, όπως αυτή του 1929 αλλά κυρίως υπηρεσιών και χρηματο-οικονομικών προϊόντων. Δεν πρόκειται δηλαδή για αδυναμία πολλών νοικοκυριών στις ΗΠΑ να εξοφλήσουν τα στεγαστικά τους δάνεια, αλλά για υπερπαραγωγή τέτοιων δανείων. Η υπερπαραγωγή αυτή οδήγησε σε χορήγηση δανείων για να καλυφθούν άλλα δάνεια, εφόσον δεν υπήρχαν πλέον νέοι πελάτες που ενδιαφέρονταν (στην ουσία μπορούσαν) να δανειοδοτηθούν. Οι τράπεζες έπρεπε πάση θυσία να σπρώξουν τα δάνειά τους με ολοένα και ευνοϊκότερους όρους, οπότε εφόσον η αγορά κορέστηκε, φτάσαμε στην εμφάνιση των συμπτωμάτων της κρίσης. Η υπερπαραγωγή αυτή ξεπέρασε τα όρια αντοχής του πλανήτη! Η γη δεν είναι...ένας ανεξάντλητος χώρος εκμετάλλευσης και αέναου κέρδους! Ούτε έχει άπειρους πόρους. Έχει όρια που όλα δείχνουν πως τα φτάσαμε! Μην ξεχνάμε επίσης και την αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης της Κίνας και της Ινδίας, οι οποίες έπαψαν πλέον να αποτελούν την πιθανή εφεδρεία μελλοντικών πελατών των μεγάλων τραπεζών και επιχειρήσεων της Δύσης. Η υπερπαραγωγή υπηρεσιών και προϊόντων κάλυψε και τις αναδυόμενες οικονομίες, προτού αυτές αναδυθούν!Σήμερα μάλλον οι υπηρεσίες και τα προϊόντα που παράγονται χρειάζονται δυο-τρεις άλλους πλανήτες σαν τη γη για να πωληθούν. Και τέτοιους δυστυχώς δεν έχουμε! Εκτός αν έρθουν οιΕΛ από το Σείριο ή πάει το μεγάλο κεφάλαιο και τους βρει, ώστε να πουλήσει τα προϊόντα του!Αν τα παραπάνω αληθεύουν, τότε η λύση δεν μπορεί να είναι ούτε το παγκόσμιο νόμισμα, ούτε η χρηματοδότηση των τραπεζών, ούτε η αναδιάρθρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η λύση βρίσκεται στην αλλαγή νοοτροπίας και τρόπου ζωής. Στην αλλαγή όλου αυτού που έχει επικρατήσει ως δυτικός πολιτισμός και ως βάση του έχει την προσπάθεια του ατόμου (όχι πλέον ανθρώπου) να κερδίσει και να απολαύσει όσο περισσότερο μπορεί. Όσο στόχος κάθε ανθρώπου θα είναι το αέναο κέρδος, τόσο η κρίση θα κυριαρχεί. Αν δεν αλλάξει η νοοτροπία και δεν αρκεστούμε σε αυτά που μας χρειάζονται, τότε η κρίση, ακόμα και μετά από έναν παγκόσμιο πόλεμο, που θα εξοντώσει δισεκατομμύρια ανθρώπους, θα είναι πάλι παρούσα. Το νέο και μοναδικό βιώσιμο πλέον σύστημα μοιάζει να είναι αυτό που θα πολεμήσει την υπερκερδοφορία, όχι με νόμους και απαγορεύσεις, αλλά με αξίες ζωής! Θυμηθείτε πως όταν συνειδητοποιηθεί το πραγματικό αίτιο της κρίσης, όποιοι θα είναι τότε οι κυρίαρχοι θα στραφούν προς την εμπέδωση της νοοτροπίας του κέδρους των προς το ζήν αντί για το αέναο και άπειρο κέρδος, που κατεστάθη αξία πρώτη και απόλυτη του δυτικού πολιτισμού από το Διαφωτισμό και μετά!

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ (Δανης, Λος Αντζελες)

Θα ηθελα να παρακαλεσω τους συμμετεχοντες (συνεισφεροντες και μη) να πανε στα σχολια αυτου του posting (καντε κλικ ακριβως κατω απο τη δημοσιευση) και με λιγες λεξεις να μου γραψουν, τι κατα την γνωμη τους αποτελει κομματι της Ελληνικης η οποιασδηποτε παιδειας. Η συνεισφορα σας θα με βοηθησει πολυ στο να γραψω καποιες σκεψεις μου την ερχομενη εβδομαδα (η οταν το θεμα γινει επικαιρο στο blog). Εδω θα ηθελα να τονισω οτι οι σκεψεις στις οποιες αναφερομαι δεν αφορουν την παιδεια καθεαυτη. Ευχαριστω

Συζήτηση επί του άρθρου "Φαύλος οικονομικο-πολιτικός κύκλος"

paideia-gr είπε...
Δεν τα λέτε άσχημα, όμως σε επίπεδο έρευνας η Ελλάδα (παρά την ελλειπή χρηματοδότηση) δεν τα πάει τόσο άσχημα. Θα έλεγα μάλιστα ότι η ποιότητα και η ποσότητα έρευνας είναι πολύ μεγάλη σε σχέση με τα λεφτά που δίνονται.
31 Μάρτιος 2009 8:04 πμ

Konstantinos Drosatos είπε...
Αυτό δείχνει το δυναμικό των Ελλήνων επιστημόνων οι οποίοι με μικρή υποστήριξη κάνουν μεγάλα πράγματα. Στην πλειοψηφία τους όμως τα πανεπιστήμια έχουν πολύ χαμηλή ερευνητική παραγωγικότητα