Ψηφίζουμε μονάρχη, όχι κόμμα (Χρήστος Γιανναράς - Καθημερινή, 31 Μαΐου 2009)

Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι πρωθυπουργοκεντρικό, που σημαίνει: μοναρχία όχι συνταγματική, αλλά απόλυτη. Το Σύνταγμα το αλλάζει ο πρωθυπουργός κατά την ανεξέλεγκτη βούλησή του, αρκεί να διαθέτει 180 έδρες στη Βουλή – το είδαμε στην πράξη το 1985. Αν δεν μπορεί να επέμβει και στο Σύνταγμα, αξιοποιεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο απεριόριστο της πρωθυπουργικής μοναρχίας.
Δεν δεσμεύεται από κανέναν όρο εσωκομματικού δημοκρατικού ελέγχου. Χρησιμοποιεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να επιβάλει όποια σύνθεση της κυβέρνησης θέλει – έστω και με κραυγαλέα ανίκανους ή προκλητικά φαύλους υπουργούς. Σπάνια (και για λόγους εντυπώσεων) επιτρέπει στους βουλευτές του να ψηφίσουν «κατά συνείδησιν» – τους νόμους που τον εξυπηρετούν τους ψηφίζουν οι βουλευτές έστω και «παρά συνείδησιν», σαν ανέγνωμα πιόνια. Ελέγχει τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων του κόμματός του, γεγονός που τον καθιστά αδιαμφισβήτητο σατράπη με αυλή κολάκων και λακέδων. Μαγειρεύει και επιβάλλει εκλογικούς νόμους προσαρμοσμένους σε επικαιρικές διευκολύνσεις της επανεκλογής του, αποφασίζει, με ιδιοτελή και μόνο κριτήρια, πότε θα διενεργηθούν εκλογές. Διορίζει τις ηγεσίες της Δικαιοσύνης, των Ενόπλων Δυνάμεων, της Αστυνομίας, όλων των Δημόσιων Οργανισμών, τους προέδρους και τους διευθύνοντες συμβούλους όλων των κρατικών εταιρειών. Ορίζει όλες τις υποψηφιότητες νομαρχών και δημάρχων του κόμματός του σε ολόκληρη τη χώρα και, βέβαια, τους ευρωβουλευτές του. Επιλέγει και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον επιβάλλει με την κοπαδιασμένη κοινοβουλευτική του πλειοψηφία ή τον παζαρεύει, υπό την απειλή εκλογών, εξευτελίζοντας τον θεσμό.
Με αυτά τα δεδομένα ο λαός δεν ψηφίζει κόμμα στις εκλογές, ψηφίζει απόλυτο μονάρχη. Σήμερα αυτή η επιλογή δεσμεύεται και από συγκεκριμένες δυναστείες: Οι υποψήφιοι έχουν διαδοχή εξ αίματος από οίκους και πατριές διαλαμψάντων μοναρχών στην προσχηματική και κατ’ επίφασιν «δημοκρατία» μας. Καμιά πολιτική προσωπικότητα, οποιωνδήποτε προσόντων, δεν μπορεί να αντιταχθεί στους κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες των δύο κομματικών σατραπειών που διεκδικούν την πρωθυπουργική μοναρχία.
Η χώρα σήμερα έχει παγιδευτεί σε πολιτικό αδιέξοδο, γιατί οι πολίτες οφείλουν να επιλέξουν απόλυτο μονάρχη ανάμεσα σε δύο άκρως προβληματικούς δελφίνους. Η δέσμευση στη διλημματική επιλογή καθορίζει τους δείκτες υπανάπτυξης της ελλαδικής κοινωνίας: Σύμφωνα με τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις το 62% των ψηφοφόρων είναι έτοιμο να δώσει την ψήφο του και πάλι στις δύο κομματικές σατραπείες, στους άκρως προβληματικούς, αλλά κληρονομικώ δικαιώματι ηγέτες τους. Και από αυτή την πλειοψηφία των ψηφοφόρων το μέγιστο ποσοστό (60%) αιτιολογεί την πρόθεση της ψήφου του επικαλούμενο μόνο τον εθισμό – δηλώνει, δίχως αιδώ ή λύπην, ότι ψηφίζει πάντοτε σταθερά μία από τις δύο εκδοχές απόλυτης μοναρχίας χωρίς κριτική επανεκτίμηση της προτίμησής του («Κ» 23.5.2009).
Εφιαλτική υπανάπτυξη, ανατριχιαστική απερισκεψία ή ασυνείδητη και ενστικτώδης, όμως «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης; Η λευκή ψήφος δεν υπονομεύει, ευνοεί τον διπολισμό και τρίτη κομματική επιλογή για τον νοήμονα ψηφοφόρο δεν υπάρχει. Τα μικρά κόμματα στην Ελλάδα δεν έχουν πολιτική σοβαρότητα, είναι μετερίζια ουτοπικών φιλοδοξιών ή αρρωστημένης δημοσιολαγνείας πολιτευτών, φυγάδων από τα δυναστικά ποιμνιοστάσια. Δεν υπάρχει μικρό κόμμα που να κυοφορεί ρεαλιστικές προϋποθέσεις ανατροπής του θεσμικά κατεστημένου διπολισμού, των φεουδαρχών που εκ περιτροπής καταληστεύουν και ρημάζουν τη χώρα.
Τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς γραδάρουν τον βυθό της πολιτικής και παιδευτικής μας υπανάπτυξης. Το ένα, το τάχα και «εκσυγχρονιστικό» έχει μεταλλάξει τα κοινωνιοκεντρικά οράματα της Αριστεράς σε συντεχνιακό καμουφλάζ αδίστακτου καριερισμού, ωμού ατομοκεντρισμού συμφερόντων – υιοθετεί τη βία και τον γκανγκστερικό εκβιασμό σαν όπλα δήθεν «κοινωνικής πάλης», ενώ πρακτορεύει απροκάλυπτα στην ελληνική κοινωνία τον νεοταξικό εθνομηδενισμό. Το άλλο, το «συντηρητικό» κόμμα, έχει επιλέξει τη φυγή στο παράλογο, στο εξωπραγματικό: ζει στο αστρικό νεφέλωμα νοσταλγίας του Σταλινισμού, συνθηματολογεί στοχεύοντας σε παραισθησιογόνα τεχνητής αναβίωσης του σοβιετικού «παραδείσου». Πρέπει να έχει κανείς σοβαρό πρόβλημα απώλειας της επαφής με την πραγματικότητα για να ψηφίσει ένα από τα κόμματα καπηλείας της Αριστεράς στην Ελλάδα σήμερα.
Υποδηλώνει λοιπόν ενστικτώδη, αλλά «σοφή» ενόρμηση αυτοσυντήρησης το 62% των πολιτών που εμμένουν στον διπολισμό; Είπαμε ότι πρόκειται σαφέστατα για επιλογή μονάρχη, όχι επιλογή κόμματος ή πολιτικής ή κοινωνικού στόχου. Και το δίλημμα εντοπίζεται σε δύο δελφίνους με πολλά κοινά γνωρίσματα και κάποιες δευτερεύουσες διαφορές:
Και οι δύο δεν χρειάστηκε να παλαίψουν ποτέ για τίποτα στη ζωή τους: Δεν κρίθηκαν στον επαγγελματικό - κοινωνικό στίβο προτού φιλοδοξήσουν να διαχειριστούν τα κοινά. Κάθε μέρα που ξημερώνει ξυπνούν ξέροντας ότι τους έτυχε ο πρώτος λαχνός του λαχείου. Η δυναμική της ανέλιξής τους βασίζεται στο οικογενειακό τους όνομα και μόνο.
Επομένως είναι και εξαιρετικά δύσκολο να έχουν φίλους, σχεδόν αδύνατο να ακούσουν ειλικρινή, ρεαλιστική κριτική. Εζησαν και ζουν στη γυάλα του οικογενειακού τους ονόματος, δεν έχουν ζυμωθεί με την κοινωνία. Γι’ αυτό και δεν ξέρουν να εντοπίζουν ανθρώπινη ποιότητα. Βασίζονται σε συγκυριακά «φιλαράκια», σε ρηχόμυαλους συγγενείς.
Στην πολιτική τους διαδρομή έχουν κοινό το στίγμα της αποτυχίας: Ο ένας χρημάτισε υπουργός παροιμιώδους ανεπάρκειας, ο άλλος πρωθυπουργός ανεπανάληπτης ατολμίας και ραστώνης. Ως κομματικοί αρχηγοί δεν έχουν δώσει το παραμικρό δείγμα δημιουργικής φαντασίας, σθένους για να τολμήσουν τομές, να πρωτοτυπήσουν, να διακινδυνεύσουν γόνιμες ανατροπές.
Είναι και οι δύο εξίσου ενδοτικοί στο ψεύδος: Ο ένας αυτοχαρακτηρίζεται «σοσιαλιστής» (ύψιστε Θεέ!), ο άλλος, ο μνημειώδους ατολμίας, καυχάται συνεχώς για «μεταρρυθμίσεις»! Δεν επεξεργάστηκαν ούτε αποτόλμησαν ποτέ λύσεις των καίριων προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας, επαγγέλλονται συνεχώς «διαλόγους», συμβιβάζονται με ασήμαντες «βελτιώσεις», αναμηρυκάζουν καυχήσεις για το τίποτα. Η δημοκοπική τους ρητορική είναι αναξιοπρεπής ψευδολογία καλοχτενισμένη από μαστόρους της εξαπάτησης.
Διαφέρουν στα δευτερεύοντα: Ο ένας δεν διαθέτει παιδικά βιώματα πατρίδας στη χώρα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει και τα ελληνικά δεν είναι μητρική του γλώσσα – η εκφραστική αδεξιότητα τον εκθέτει. Μιμείται ύφος και χειρονομίες του πατέρα του, τον αδικεί και το παρουσιαστικό του: φιγούρα επαρχιακού γυμνασιάρχη περασμένων εποχών. Ο άλλος έχει σίγουρο ρητορικό ταλέντο, αλλά δείχνει να μην έχει αισθήματα, να μην τον αγγίζει τίποτα, να είναι όλα ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Σαν να ασχολείται με την πολιτική όπως με το σκάκι, το μπριτζ ή το τάβλι. Από βαρεμάρα.
Αν είναι αυτές οι συντεταγμένες του διπολισμού, η ελληνική κοινωνία τον συντηρεί όχι από ενστικτώδη «σοφία» αυτοπροστασίας. Μόνο από απαιδευσία και υπανάπτυξη.

Όταν λέμε τετραετία - Θάνος Οικονομόπουλος (Καθημερινή, 7 Μαΐου 2009)

Δεν θα πάμε σε «διπλές κάλπες» τον Ιούνιο, αφού το «θέμα Παυλίδη» εκηρύχθη επισήμως «λήξαν». Δεν αποκλείεται, όμως, να καταφύγει η κυβέρνηση σε πρόωρες κάλπες, αν η διαφορά που θα καταγράψει στις ευρωεκλογές από το (δημοσκοπικώς) προηγούμενο ΠΑΣΟΚ μειωθεί στα επίπεδα του «ανεκτού», που θα επιτρέψει στο κυβερνών κόμμα να ελπίσει πως με κάποιον αιφνιδιασμό ενδέχεται να πετύχει ακόμη μεγαλύτερη μείωση της «ψαλίδας» στις εθνικές εκλογές. Και ακόμη, αν κριθεί πως είναι προτιμότερο γι’ αυτή να προσφύγει σε εκλογές, πριν ανακοινώσει τα όποια «νέα μέτρα» (για τα οποία μας πιέζουν από την Εσπερία...) για την αντιμετώπιση της κρίσης, αφού τα μέτρα, σκληρά έτσι και αλλιώς, θα της κοστίσουν εκλογικά. Εκτός, πια, και αν οι έρευνες που κάνει δείξουν πως έτσι και αλλιώς, όποτε και αν στήσει τις κάλπες, θα χάσει τις εκλογές, οπότε λογικό είναι να θελήσει να εξαντλήσει την 4ετία (γιατί να χάσει την εξουσία;) – υπό την αίρεση πως δεν θα προκαλέσει το ΠΑΣΟΚ πια πρόωρες εθνικές εκλογές (αν και αυτό «γραδάρει» πως θα τις κερδίσει με διαφορά ασφαλείας...), με αφορμή την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας, στα μέσα του 2010!
Γνωρίζουμε όλοι πως ο «πολιτικός χρόνος» έχει εντελώς διαφορετική διάσταση από τον... κανονικό. Και ότι για να τον «αγοράσει» το όποιο ενδιαφερόμενο κόμμα, συχνά αποδεικνύεται διατεθειμένο να πληρώσει το όποιο τίμημα, το οποίο φυσικά πάντα το... καταβάλλει η κοινωνία! Ή το πολιτικό σύστημα, σε επίπεδο κύρους και σοβαρότητας, όπως στην περίπτωση Παυλίδη, όπου για να αποφύγει η κυβέρνηση τις πρόωρες «διπλές κάλπες» τον Ιούνιο εφηύρε, πέραν της... ελαστικής, και τη «λευκή» συνείδηση!
Ετσι, σε αυτή την πολιτική αντίληψη «περί χρόνου», καταντήσαμε την κάθε 4 χρόνια «γιορτή του λαού», την προσφυγή στην ετυμηγορία του, τις εκλογές, από «σταθερά» του πολιτικού συστήματος να την μετατρέψουμε σε... κινητή εορτή! Την οποία καλούμεθα να τιμήσουμε ανάλογα με τις κομματικές συγκυρίες και σκοπιμότητες σπανιότατα κάθε τέσσερα χρόνια που θέλει το Σύνταγμα, και άλλοτε κάθε τρία, ακόμη και δύο χρόνια. Με τη συνήθη (λόγω συνταγματικής επιταγής...) και προδήλως ψεύτικη επίκληση της αντιμετώπισης «εθνικού θέματος εξαιρετικής σημασίας»! Στις 60 εκλογικές αναμετρήσεις που έγιναν στην Ελλάδα από το 1844 (πρώτες εκλογές μετά την κατάργηση της απόλυτης μοναρχίας του Οθωνα) μέχρι τις τελευταίες, 42 φορές είχαμε... πρόωρες εκλογές!
Σύνηθες «εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας» παλιότερα το... Κυπριακό, υπήρχε δεν υπήρχε κάποια έξαρσή του. Αλλά υπήρχε και επίκκηση (από τον Σημίτη) του... συνόλου των εθνικών θεμάτων (!), από τον Γ. Ράλλη για «ν’ αποφευχθεί η περίοδος των Χριστουγέννων, οπότε θα πληγεί η εμπορική και οικονομική κίνηση του τόπου» (εκλογές του 1981) – καταντήσαμε να θεωρηθεί «εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας» ακόμη και η... κατάρτιση του προϋπολογισμού, λόγος τον οποίο επικαλέσθηκε ο Κώστας Καραμανλής για να πάει πρόωρα σ’ εκλογές στην... κατακαμένη Ελλάδα το 2007!
Τα... στατιστικά, βέβαια, δείχνουν πως στην Ελλάδα «όποιος έκανε πρόωρες εκλογές, τις κέρδισε»! Γι’ αυτό ίσως, με λογική... τζογαδόρικης πρόληψης, η «απειλή» ή «υπόσχεση» για προσφυγή σε πρόωρες κάλπες συνεχίζει να επαναλαμβάνεται, είτε υπάρχει τέτοιο θέμα είτε όχι, κάθε τρεις και λίγο στο πολιτικό μας προσκήνιο – και παρασκήνιο! Αλλοτε με τη μέθοδο του δημόσιου και επίσημου αιτήματος από την αντιπολίτευση (τις θέλει δεν τις θέλει, στην πραγματικότητα, τις «πρόωρες»...), άλλοτε με την τακτική των κυβερνητικών «διαρροών», που στη συνέχεια, ανάλογα με τις συγκυρίες, «διαψεύδονται» ή... υποδαυλίζονται!
Στο... ίδιο έργο θεατές βρισκόμαστε πάλι γι’ άλλη μια φορά. Με ό,τι καταστροφικό (και πάντως αναβλητικό επωφελούς δράσης) αυτό συνεπάγεται – και δη σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές σε ό,τι αφορά τα οικονομικά χάλια μας. Μέτρα, και δη επείγοντα, πρέπει (το λέει κιόλας) να πάρει η κυβέρνηση, αλλά τα... αναβάλλει για «μετά τις ευρωεκλογές» και κατά μια εκδοχή ανάλογα με το «πότε» εικάζεται ή προγραματίζεται να στηθούν οι εθνικές κάλπες. Μέτρα που, υπό κανονικές συνθήκες και.. με κανονική κυβέρνηση, έπρεπε να έχουν ληφθεί με σοβαρότητα και υπευθυνότητα από τον περασμένο Οκτώβριο, όταν πια είχαν γίνει ορατές οι επιπτώσεις της κρίσης και στην εθνική οικονομία – ήδη, μάλιστα, επιβαρυμένη από τις χρόνιες παθογένειές της σε ό,τι αφορά το χρέος, το έλλειμμα, το αρνητικό ισοζύγιο πληρωμών...
Τα απέφυγαν, με το μυαλό... στραμμένο στην πιθανότητα της προκήρυξης πρόωρων εκλογών, σε μια προσπάθεια να «προλάβουν» τη δημοσκοπική ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ, εξαιτίας ολιγωριών και σφαλμάτων τακτικής της ίδιας της κυβέρνησης. Τα αναβάλλουν ακόμη και τώρα, που τα πράγματα εμφανίζονται πιο «στριμωγμένα», πάλι με τη σκέψη εστιασμένη στον πολιτικό καιροσκοπισμό και την (προ)εκλογική ίντριγκα. Και, φυσικά, θα το πληρώσουμε.
Καιρός το πολιτικό μας σύστημα να αποφασίσει (στην πρώτη συνταγματική αναθεώρηση...) να κλείσει το επαίσχυντο παράθυρο των, με προσχηματικούς «εθνικούς λόγους», πρόωρων εκλογών! Η τετραετία να εξαντλείται υποχρεωτικά – πλην, φυσικά, της περίπτωσης απώλειας της «δεδηλωμένης»! Φθάνουν οι πολιτικάντικες καντρίλιες!

Απο το Μιμητισμο στη Δημιουργια με Ελληνικη Συνειδηση (Ευάγγελος Κατσαμάκας - Νέα Υόρκη)

Ο φιλοσοφος Χρηστος Γιανναρας εμπλουτισε χτες, τελη Απριλη, την πνευματικη ζωη της κοινοτητας της Νεας Υορκης με μια μεστη νοηματος και ψυχης ομιλια περι τη συγκρουση οραματων στην εθνεγερσια του 1821, και τη σημερινη κριση του Ελληνισμου.
Οι διαστασεις της κρισης ειναι πολλες, ειδικα στον Ελλαδικο χωρο, οπως εγινε φανερο στην εισαγωγικη παρουσιαση παλαιοτερων συνεντευξεων του κ. Γιανναρα. Αφορουν για παραδειγμα το "διαλυμενο πανεπιστημιο", τα βαθυα πολιτικα προβληματα και το "εγκλημα του συνδικαλισμου στα σχολεια", την υφερπουσα αντιληψη οτι "ειναι ντροπη να προσπαθεις να καταλαβεις τι σημαινει να εισαι Ελληνας" και αλλα πολλα.
Οπως σημειωσε ο σπουδαιος μοντερνος διανοητης, ο εορτασμος της εθνεγερσιας του 1821 πρεπει να συνοδευεται παντοτε με προβληματισμο για τον Ελληνισμο και τις αιτιες της σημερινης διαχυτης δυσφοριας για την πορεια του. Ποια ειναι λοιπον η εικονα μας για τον Ελληνισμο και που θελουμε αυτος να παει;
Κατα τον κ. Γιανναρα, δυο διαφορετικα οραματα και θεωρησεις αντιπαραταχτηκαν τηνεποχη της εθνεγερσιας. Το πρωτο, ειναι η θεωρηση των φαναριωτων, κατα την οποια "ο Ελληνισμος ειναι προταση πολιτισμου που ενδιαφερει πανανθρωπινα". Θεμελιωμενη σε μια συνειδηση πολιτιστικης υπεροχης απεναντι στον κατακτητη, η προταση αυτη κατανοει οτι ο Ελληνισμος γεννηθηκε στο αιγαιο αλλα ποτε δεν κλειστηκε σε στενο γωγραφικο χωρο. Αντιθετα απλωθηκε ως συνειδηση οσων μετειχαν της Ελληνικης Παιδειας. Ελληνες κατηχαν σημαντικες κυβερνητικες θεσεις και ηλεγχαν το εμποριο προσβλεποντας σε ακομη και μια "ενδοθεν αλλωση" της οθωμανικης αυτοκρατοριας.
Η δευτερη θεωρηση γεννηθηκε στη σχολη Ελληνων διανοουμενων της δυτικης ευρωπης, οπου συντελουνταν η κοσμογονια του διαφωτισμου. Ο κυριος εκπροσωπος αυτης της σχολης ηταν ο Αδαμαντιος Κοραης. Συνεπαρμενος με το διαφωτισμο, ο Κοραης επιζητουσε τη δημιουργια ενος Ελληνικου εθνους-κρατους στο σημερινο ελλαδικο χωρο εκμεταλευομενος επισης το φιλελληνισμο των δυτικων. Ωστοσο, σημειωσε ο κ. Γιανναρας, μια βαθυτερη αναλυση του δυτικου φιλελληνισμου δειχνει οτι η δυση εβλεπε το Βυζαντιο ως αντιπαλο της και θεωρουσε τον εαυτο της συνεχεια του αρχαιου ελληνικου κοσμου με πρωτη μεταφραση για παραδειγμα του Αριστοτελη στα λατινικα απο τα αραβικα το 12ο αιωνα.
Κατα τον κ. Γιανναρα, οι φαναριωτες αντισταθηκαν και δεν ασπαστηκαν (αρχικα) την ιδεα του εθνους-κρατους επειδη ενιωθαν ευθυνη για τη ζωη ολων των Ελληνων περα απο το στενο Ελλαδικο χωρο. Αυτο μαλλον προκειται για σημειο το οποιο καλει προς πιο ενδελεχη ιστορικη διερευνηση και αναλυση, περα απο τον περιορισμενο χρονο μιας ομιλιας, τουλαχιστον στα ματια ενος μη-ειδικου μαθητη της ιστοριας οπως ο γραφων. Ποια ηταν τα βαθυτερα κινητρα των δυο τασεων που διεκρινε ο κ. Γιανναρας, και τι ρολο ισως επαιξαν συγκρουση συμφεροντων και συσχετισμοι κατοχης και νομης της εξουσιας; Γνωριζοντας οτι ο νεοελληνικος κοσμος πληγωνεται καθημερινα απο οφθαλμοφανεις συγκρουσεις στενων ιδιωτικων συμφεροντων, γιατι να πιστεψουμε οτι κατα την εθνεγερσια η κινητηρια ιστορικη δυναμικη ηταν διαφορετικη; Επισης, γιατι οι δυο τασεις προσλαμβανονται ως αντικρουομενες ενω θα μπορουσε καλλιστα να συντεθουν σε μια, σε ενα Ελληνισμο με παγκοσμιο χαρακτηρα και γεωγραφια, αλλα και με πρωταρχικη γεωγραφικη βαση τον Ελλαδικο χωρο;
Ποια θα ηταν η ιστορικη πορεια του Ελληνισμου αν η φαναριωτικη ταση επικρατουσε σε ενα παραλληλο συμπαν; Ο φιλοσοφος Γιανναρας δεν αγγειξε αυτο το σημειο, αλλα ο λογος του ισως αφηνει να εννοηθει οτι η πορεια θα ηταν διαφορετικη και (περισσοτερο) θετικη. Γιατι ομως αυτο το σεναριο μπορει να ειναι αξιοπιστο; Μεγαλυτερη αναλυση απαιτειται για να πειστουμε, αν και ο κ. Γιανναρας ανεφερε οτι στην ιστορια δε χωρουν ερωτηματα του τυπου "τι θα γινοταν αν...;" (Τοτε ισως απαιτειται μια ριζικη επανασταση στη μελετη της ιστοριας.)
Με συντομη ιστορικη επισκοπηση της εποχης μετα την εθνεγερσια ο κ. Γιανναρας επισημανε οτι η Βαυαροκρατια προσπαθησε να δημιουργησει στην Ελλαδα ενα αντιγραφο της γερμανικης οργανωσης (σε αυτο μαλλον απετυχε παταγωδως οπως γνωριζουμε σημερα απο την μη-οργανωση του Ελληνικου κρατους). Πολυ περισσοτερο, κυριαρχη ιδεολογια εγινε η ιδεολογια του μεταπρατισμου που οδηγησε σε μημιτισμο, ελλειψη προσφορας και ελλεψη πραγματικης δημιουργιας. Ο μεταπρατισμος ειναι τραγωδια αντιθετικη του ιστορικου χαρακτηρα του Ελληνισμου, ο οποιος υπηρξε "παντα ανοιχτος στο να προσλαμβανει και να προσαρμοζει" και να δημιουργει.
Κατα τον κ. Γιανναρα, ο Ελληνισμος "παρηγαγε πολιτισμο μεχρι τη Βαυαροκρατια" και η επικρατηση της σχολης του Κοραη εχει μερος της ευθυνης γι'αυτο [και σε αυτο το σημειο η συγκεκριμενη αναγνωση της ιστοριας ειναι ανοιχτο ερωτημα για μενα και καλει σε βαθυτερη αναλυση...]
Ο κ. Γιανναρας επισημανε επισης οτι ενω στο δυτικο κοσμο μαρξισμος και διαφωτισμος βρεθηκαν σε συγκρουση, στον Ελλαδικο χωρο δημιουργηθηκε ενα παραξενο μιγμα των δυο, το οποιο εχει οδηγησει τον Ελληνισμο σε ιστορικο αδιεξοδο. Αναγνωρισε ως καιρια προβληματα (1) το δημογραφικο, (2) το συγκεντρωτισμο του πληθυσμου στην Αθηνα , (3) τη δραματικη φθορα της γλωσσας. Ισως πρεπει να αναρωτηθουμε ωστοσο: υπαρχει συγκεντρωτισμος του Ελληνικου πληθυσμου αν λαβουμε υπ΄οψην μας τον παγκοσμιο Ελληνισμο διασκορπισμενο σε ολες τις ακρες του πλανητη; Επισης, μηπως ολες οι γλωσσες, οχι μονο η Ελληνικη, εξελισονται και με γοργοτερους ρυθμους σημερα στην εποχη του Διαδικτυου και του στιγμιαιου μηνυματος;
Υπογραμμισε ο καθηγητης Γιανναρας: "Ο Ελληνισμος δεν εχει αλλο οπλο επιβιωσης απο την κατα-κεφαλην καλλιεργεια!" Ειναι τραγικη η εμφαση του νεο-ελληνα στην κατα-κεφαλην καταναλωση. Ως ενα τραγικο παραδειγμα παρακμης, ακομη και οι σπουδες εκλαμβανονται ως εργαλειο μελλοντικης ευχερειας καταναλωσης...
Συνοψιζοντας, για ολους εμας τους παρευρισκομενους η ομιλια του κ. Γιανναρα ηταν μια πνευματικη οαση στο ερημικο τοπιο της κρισης και αναζητησης του Ελληνισμου. Αν ο εορτασμος της εθνεγερσιας απαιτει προβληματισμο, η ομιλια αυτη ισως ειναι η ιδανικη αφετηρια γενικοτερου προβληματισμου για τον Ελληνισμο και το μελλον του, ειδικα στο χωρο της διασπορας των ΗΠΑ.
Ο παγκοσμιος Ελληνισμος και η παγκοσμια Ελληνικη διανοηση εχει την ευθυνη αρθρωσης ενος νεου θετικου οραματος για τον Ελληνισμο, το οποιο θα αποδομει τη σημερινο αγχος της παρακμης, θα εμπνεει και θα αποτελεσει την κινητηρια δυναμη για το μελλον. Μερικες συνιστωσες ενος τετοιου οραματος ειναι ο παγμοσμιος χαρακτηρας, και η δημιουργια και συνεισφορα στο παγκοσμιο γιγνεσθαι με γνωση της ιστορικης Ελληνικης συνειδησης. Η πληρης εικονα, με τις υπολοιπες συντεταγμενες, ειναι ισως ακομη θαμπη και μας διαφευγει. Απαιτει συστηματικη σμυλευση και εντατικο διαλογο για να πλαστει και να ολοκληρωθει... Ως πρωτο βημα, η καλυτερη οργανωση της παγκοσμιας Ελληνικης διανοησης ειναι η αναγκαια οδος οχι μονο προς την αρθρωση του οραματος, αλλα επισης προς την υλοποιηση του.

Δεν δίνουν δεκάρα (Αλέξης Παπαχελάς - Καθημερινή, 12 Απριλίου 2009)

Δεν δίνουν δεκάρα...

Aκούω διάφορα στελέχη των δύο μεγάλων κομμάτων να αναλύουν τα σενάρια των πολιτικών εξελίξεων και αναρωτιέμαι πραγματικά αν και πόσο τους ενδιαφέρει τελικά πού πάει ο τόπος. Κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ εξηγούσε σε κατ’ ιδίαν συνομιλία του πως «το καλύτερο για μας είναι να “σαπίσει” ο Καραμανλής για κανένα χρόνο ακόμη, να φάει και όλα τα δύσκολα και μετά να έλθουμε εμείς». Κορυφαίο στέλεχος της Ν.Δ. πάλι υποστήριζε πως «το καλό σενάριο είναι να γίνουν τώρα εκλογές, να τα κάνει θάλασσα ο Γιώργος γιατί τα πράγματα είναι παρά πολύ δύσκολα και του χρόνου την άνοιξη μπορεί να ξανακερδίσουμε τις εκλογές». Κοινό σημείο στις ενδόμυχες επιθυμίες και των δύο να βουλιάξει λίγο παραπάνω ο τόπος και αυτό να τους ωφελήσει κομματικά.
Αυτό είναι και το πρόβλημα του πολιτικού μας προσωπικού αυτή την ώρα. Οι υπουργοί -με ελάχιστες εξαιρέσεις- λειτουργούν με έναν και μόνο γνώμονα: πώς θα διασωθούν πολιτικά στις επόμενες εκλογές και πώς θα χαϊδέψουν όσα περισσότερα αυτιά αγροτών, ταξιτζήδων και κάθε άλλης κοινωνικής ομάδας. Δεν δίνουν μια δεκάρα για το πού πάει η χώρα. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι η σειρά τους στις δημοσκοπήσεις και να μη χρεωθούν τυχόν εκλογικό φιάσκο της Ν.Δ. Με ελάχιστες εξαιρέσεις έχουμε φτάσει στην αποθέωση των προσωπικών στρατηγικών, οι οποίες μάλιστα εντείνονται όσο δεν υπάρχει κανείς αξιωματούχος στο Μαξίμου ικανός ή πρόθυμος να τραβήξει κανένα αυτί. Παράλληλα, οι υπουργικοί συμβιβασμοί με συντεχνίες και κάθε είδους συμφέροντα δίνουν και παίρνουν όπως συνήθως συμβαίνει όταν ανασφαλείς πολιτικοί διαισθάνονται πως έρχεται το τέλος.
Είναι κρίμα. Θα μπορούσε να μην είναι έτσι, αφού ο κ. Καραμανλής, ακόμη και μέσα σε αυτό το σκηνικό, συνεχίζει να έχει υπεροχή ως προς το πρωθυπουργικό του προφίλ. Είναι όμως ελάχιστοι οι υπουργοί που μπορούν να πάρουν δύσκολες αποφάσεις και πολύ περισσότεροι εκείνοι που έχουν ως χόμπι την κριτική χωρίς την παραγωγή έργου. Ο ίδιος νιώθει πιεσμένος ανάμεσα σε μια προσπάθεια να βγάλει τη χώρα από την κρίση και τις συνεχείς δυσάρεστες εξελίξεις τύπου Παυλίδη, οι οποίες εξανεμίζουν κάθε ελπίδα ανάκαμψης.
Αλλά και στο ΠΑΣΟΚ, με ελάχιστες πάλι εξαιρέσεις, δεν δείχνουν να έχουν πάρει πολύ στα σοβαρά το ενδεχόμενο να κληθούν κάποια στιγμή να κυβερνήσουν. Θεωρούν πως «ξέρουν καλύτερα τα κόλπα» και πως με κάνα δυο μαγικά θα αλλάξουν την κατάσταση στη χώρα. Γι’ αυτό και δεν έχουν πραγματικό ρεύμα, απλά και μόνο τους ωθεί ο ατμός μιας κοινωνίας που βράζει και είναι εξαιρετικά δυσαρεστημένη με την οικονομία και τα θέματα ασφάλειας. Είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι, εκτός του σκληρού πυρήνα του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι πιστεύουν ότι μια κυβέρνηση Παπανδρέου θα μπορέσει να κάνει δομικές και γενναίες αλλαγές στη χώρα. Οι περισσότεροι ειδήμονες του ΠΑΣΟΚ μονολογούν «ο Θεός να βάλει το χέρι του αν αναλάβουμε τώρα» και οι πιο κυνικοί, όπως είπαμε, προσεύχονται να περάσει όλο το τσουνάμι της κρίσης με τη Ν.Δ. στην εξουσία.
Οπότε; Οπότε θα αναγκασθούμε να ζήσουμε σε μια χώρα που σύρεται από το τυχαίο στις πολιτικές της εξελίξεις έχοντας τη βεβαιότητα ότι το χάσμα ανάμεσα στις πραγματικές ανάγκες και το πολιτικό προσωπικό είναι πολύ πολύ μεγάλο και θα μεγαλώνει ενδεχομένως. Το ερώτημα είναι πώς θα αποκτήσουμε πολιτικούς που δεν λειτουργούν μόνο με βάση την τελευταία δημοσκόπηση και το αυριανό παραπολιτικό. Γιατί μια μεγάλη μάζα ψηφοφόρων δεν νοιάζεται καθόλου, μα καθόλου, αν τις επόμενες εκλογές θα τις κερδίσει το ΠΑΣΟΚ ή η Ν.Δ. Ναι, μπορεί να ψηφίσει αυτό που θεωρεί το μη χείρον βέλτιστον, αλλά αυτό είναι κακό σημάδι για τον τόπο.

Δημοσκοπήσεις (Κώστας Δροσάτος - Νέα Υόρκη)

Με αφορμή την πρόσφατη δημοσκόπηση που δημοσιεύεται στην Καθημερινή της Κυριακής, αναρωτιέμαι για πόσο διάστημα θα συνεχίζεται η αναπαραγωγή του επιθανάτιου ρόγχου των δύο μεγάλων(;) πολιτικών παρατάξεων της Ελλάδας ως σημαντικό κοινωνικό μήνυμα. Σταχυολογώντας ορισμένα νούμερα από τις δημοσκοπήσεις μου προκάλεσαν ενδιαφέρον τα ακόλουθα:

Καλυτερη κυβέρνηση για τη χώρα

ΠΑΣΟΚ: 27%, ΝΔ:21%, ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΚΟΜΜΑΤΑ: 3%

Άρα 49% των ερωτηθέντων δεν θεωρεί τα κυριότερα πολιτικά κόμματα αντάξια της εμπιστοσύνης τους.

Ικανοποίηση από τη λειτουργία της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης

ΝΔ(κυβέρνηση): 16%, ΠΑΣΟΚ(εναλλακτική πρόταση για κυβέρνηση): 21%

'Αρα περίπου 84% των ερωτηθέντων δεν θεωρεί ότι η ΝΔ κυβέρνησε σωστά και 79% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν άσκησε καλή αντιπολιτευση (άρα δεν είναι δυνατόν να ασκήσει σωστή διακυβέρνηση).

Γνώμη για τη μορφή διακυβέρνησης

Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ: 19% θετική γνώμη, 81% αρνητική γνώμη

Κυβέρνηση ΝΔ: 16% θετική γνώμη, 84% αρνητική γνώμη

Κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ: 16% θετικήγνώμη, 84% αρνητική γνώμη

Με βάση τα παραπάνω νούμερα, το άρθρο αναλύει πολιτικές τάσεις της κοινωνίας για ποιο από τα δύο κόμματα θα κυβερνήσει. Αναρωτιέμαι αν είμαι ο μόνος που βλέπει την ύπαρξη μεγάλου πολιτικού κενού και την απαξίωση των υπαρχουσών επιλογών από την κοινωνία.

Η συνέχιση αυτής της στρεβλής κατάστασης που αναπαράγει ως σημαντικά άλλα μηνύματα από αυτά που πραγματικά εκπέμπονται από τις δημοσκοπήσεις, σε συνδυασμό με τα οικονομικά και εκπαιδευτικά αδιέξοδα που βιώνουν οι πολίτες, φοβάμαι ότι θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση ακραίων αντιδράσεων από όλο και μεγαλύτερο ποσοστό πολιτών.

Πριν από χρόνια η έκφραση "βράζει η κοινωνία" ακούγονταν ως γραφική. Σήμερα φαντάζει μια συνηθισμένη περιγραφή της κατάστασης η οποία εξελίσσεται με απρόβλεπτη συνέχεια.

Αξίες ζωής ως αντιστάθμισμα στην οικονομική κρίση (http://paideia-gr.blogspot.com)

Επειδή τις τελευταίες μέρες διαβάσαμε αρκετές αναλύσεις σχετικά με την οικονομική κρίση και το τέλος της ιστορίας (για ορισμένους και του κόσμου) που θα επιφέρει, θα παραθέσουμε κάποιες σχετικές σκέψεις μας.Η κρίση είναι σαφές πλέον πως υπήρξε μία κρίση υπερπαραγωγής όχι μόνο αγαθών, όπως αυτή του 1929 αλλά κυρίως υπηρεσιών και χρηματο-οικονομικών προϊόντων. Δεν πρόκειται δηλαδή για αδυναμία πολλών νοικοκυριών στις ΗΠΑ να εξοφλήσουν τα στεγαστικά τους δάνεια, αλλά για υπερπαραγωγή τέτοιων δανείων. Η υπερπαραγωγή αυτή οδήγησε σε χορήγηση δανείων για να καλυφθούν άλλα δάνεια, εφόσον δεν υπήρχαν πλέον νέοι πελάτες που ενδιαφέρονταν (στην ουσία μπορούσαν) να δανειοδοτηθούν. Οι τράπεζες έπρεπε πάση θυσία να σπρώξουν τα δάνειά τους με ολοένα και ευνοϊκότερους όρους, οπότε εφόσον η αγορά κορέστηκε, φτάσαμε στην εμφάνιση των συμπτωμάτων της κρίσης. Η υπερπαραγωγή αυτή ξεπέρασε τα όρια αντοχής του πλανήτη! Η γη δεν είναι...ένας ανεξάντλητος χώρος εκμετάλλευσης και αέναου κέρδους! Ούτε έχει άπειρους πόρους. Έχει όρια που όλα δείχνουν πως τα φτάσαμε! Μην ξεχνάμε επίσης και την αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης της Κίνας και της Ινδίας, οι οποίες έπαψαν πλέον να αποτελούν την πιθανή εφεδρεία μελλοντικών πελατών των μεγάλων τραπεζών και επιχειρήσεων της Δύσης. Η υπερπαραγωγή υπηρεσιών και προϊόντων κάλυψε και τις αναδυόμενες οικονομίες, προτού αυτές αναδυθούν!Σήμερα μάλλον οι υπηρεσίες και τα προϊόντα που παράγονται χρειάζονται δυο-τρεις άλλους πλανήτες σαν τη γη για να πωληθούν. Και τέτοιους δυστυχώς δεν έχουμε! Εκτός αν έρθουν οιΕΛ από το Σείριο ή πάει το μεγάλο κεφάλαιο και τους βρει, ώστε να πουλήσει τα προϊόντα του!Αν τα παραπάνω αληθεύουν, τότε η λύση δεν μπορεί να είναι ούτε το παγκόσμιο νόμισμα, ούτε η χρηματοδότηση των τραπεζών, ούτε η αναδιάρθρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η λύση βρίσκεται στην αλλαγή νοοτροπίας και τρόπου ζωής. Στην αλλαγή όλου αυτού που έχει επικρατήσει ως δυτικός πολιτισμός και ως βάση του έχει την προσπάθεια του ατόμου (όχι πλέον ανθρώπου) να κερδίσει και να απολαύσει όσο περισσότερο μπορεί. Όσο στόχος κάθε ανθρώπου θα είναι το αέναο κέρδος, τόσο η κρίση θα κυριαρχεί. Αν δεν αλλάξει η νοοτροπία και δεν αρκεστούμε σε αυτά που μας χρειάζονται, τότε η κρίση, ακόμα και μετά από έναν παγκόσμιο πόλεμο, που θα εξοντώσει δισεκατομμύρια ανθρώπους, θα είναι πάλι παρούσα. Το νέο και μοναδικό βιώσιμο πλέον σύστημα μοιάζει να είναι αυτό που θα πολεμήσει την υπερκερδοφορία, όχι με νόμους και απαγορεύσεις, αλλά με αξίες ζωής! Θυμηθείτε πως όταν συνειδητοποιηθεί το πραγματικό αίτιο της κρίσης, όποιοι θα είναι τότε οι κυρίαρχοι θα στραφούν προς την εμπέδωση της νοοτροπίας του κέδρους των προς το ζήν αντί για το αέναο και άπειρο κέρδος, που κατεστάθη αξία πρώτη και απόλυτη του δυτικού πολιτισμού από το Διαφωτισμό και μετά!

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ (Δανης, Λος Αντζελες)

Θα ηθελα να παρακαλεσω τους συμμετεχοντες (συνεισφεροντες και μη) να πανε στα σχολια αυτου του posting (καντε κλικ ακριβως κατω απο τη δημοσιευση) και με λιγες λεξεις να μου γραψουν, τι κατα την γνωμη τους αποτελει κομματι της Ελληνικης η οποιασδηποτε παιδειας. Η συνεισφορα σας θα με βοηθησει πολυ στο να γραψω καποιες σκεψεις μου την ερχομενη εβδομαδα (η οταν το θεμα γινει επικαιρο στο blog). Εδω θα ηθελα να τονισω οτι οι σκεψεις στις οποιες αναφερομαι δεν αφορουν την παιδεια καθεαυτη. Ευχαριστω

Συζήτηση επί του άρθρου "Φαύλος οικονομικο-πολιτικός κύκλος"

paideia-gr είπε...
Δεν τα λέτε άσχημα, όμως σε επίπεδο έρευνας η Ελλάδα (παρά την ελλειπή χρηματοδότηση) δεν τα πάει τόσο άσχημα. Θα έλεγα μάλιστα ότι η ποιότητα και η ποσότητα έρευνας είναι πολύ μεγάλη σε σχέση με τα λεφτά που δίνονται.
31 Μάρτιος 2009 8:04 πμ

Konstantinos Drosatos είπε...
Αυτό δείχνει το δυναμικό των Ελλήνων επιστημόνων οι οποίοι με μικρή υποστήριξη κάνουν μεγάλα πράγματα. Στην πλειοψηφία τους όμως τα πανεπιστήμια έχουν πολύ χαμηλή ερευνητική παραγωγικότητα

Ούτε φαντασία ούτε καν λογική έχει η εξουσία - Του ΒΙΚΤΩΡΑ ΝΕΤΑ (Εφημερίδα Ελευθεροτυπία - 31 Μαρτίου 2009)

Με την εκπληκτική εξέλιξη της τεχνολογίας, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι μηχανές αντικατέστησαν και αχρήστευσαν προοδευτικά εκατομμύρια εργατικά χέρια στις αναπτυγμένες χώρες.
Οι μελλοντολόγοι στις αρχές της δεκαετίας του 1950 προέβλεπαν ότι ώς το 2000 το καθημερινό ωράριο εργασίας θα περιοριστεί στις 5 με 6 ώρες και οι εργαζόμενοι θα έχουν στη διάθεσή τους άφθονο ελεύθερο χρόνο για ανάπαυση, ψυχαγωγία, μόρφωση και άλλες ευχάριστες ασχολίες. Δεν συνέδεαν την ανάπτυξη της τεχνολογίας με τον εφιάλτη της ανεργίας, γιατί δεν υπολόγισαν την ανθρώπινη απληστία, τη συγκέντρωση του πλούτου σε λίγα χέρια, την απρονοησία των κυβερνήσεων.
Από το τέλος του περασμένου αιώνα και τις αρχές της δεκαετίας που διανύουμε εμφανίστηκαν έντονα τα σημάδια της παγκοσμιοποιημένης οικονομικής κρίσης, που σήμερα ζούμε την πορεία προς την κορύφωσή της, χωρίς να είναι δυνατή η πρόβλεψη της διάρκειας και των συνεπειών της. Οι πολιτικές ηγεσίες, ιδιαίτερα των πλούσιων χωρών του πλανήτη, παραπαίουν, δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε ένα σχέδιο κοινής δράσης, ενώ η ανεργία καλπάζει, οι εργαζόμενοι κινητοποιούνται και η ώρα της κοινωνικής έκρηξης δεν είναι μακριά. Οι υπεύθυνοι της κρίσης παραμένουν στο απυρόβλητο, παρ' όλο που οι πολιτικές ηγεσίες τούς γνωρίζουν. Είναι οι άρχοντες του πλούτου, χρηματιστές και τραπεζίτες, «οι νέοι κυβερνήτες του πλανήτη», όπως τους χαρακτήριζε από τη δεκαετία του 1990 η «Μοντ Ντιπλοματίκ». Τις συνέπειες της κρίσης καλούνται να πληρώσουν τα θύματα της απληστίας, δηλαδή οι εργαζόμενοι.
Καλούνται να πληρώσουν με ανεργία, με λιγότερες μέρες εργασίας -τέσσερις την εβδομάδα- που σημαίνει μείωση των αποδοχών τους σε επίπεδα εξαθλίωσης. Επιβεβαιώνεται κατά το μέρος του περιορισμού του ωραρίου εργασίας η πρόβλεψη των μελλοντολόγων της δεκαετίας του 1950 και διαψεύδεται κατά το μέρος της διάθεσης του ελεύθερου χρόνου και των αποδοχών. Οταν στις αρχές του 2002 είχαμε τις πρώτες εκρήξεις της κρίσης, έγραψα σ' αυτή τη σελίδα ένα φανταστικό διάλογο του Αντουάν ντε Σεντ Εξιπερί με τον Μικρό Πρίγκιπα και το Παιδί του Γαλαξία. Ο διάλογος είναι και πάλι επίκαιρος, γι' αυτό και αντιγράφω ορισμένα σημεία του.
Είπε ο Μικρός Πρίγκιπας: Ολη η Γη είναι ανάστατη με αυτό που λένε «παγκοσμιοποίηση». Ο μισός πλανήτης είναι βυθισμένος στη δυστυχία, αλλά ξυπνάει. Τεράστια είναι τα κύματα των προσφύγων και των μεταναστών από τις φτωχές προς τις πλούσιες χώρες. Στο μεταξύ, με την εξέλιξη της τεχνολογίας η ανεργία αυξάνεται, όχι μόνο στις φτωχές, αλλά και στις πλούσιες χώρες. Ολες οι χώρες έχουν μπει σε έναν ανταγωνισμό αλληλοεξόντωσης, που θύμα έχει τον εργαζόμενο και τελικά τον άνθρωπο. Ζητούν από τους εργαζόμενους να δουλεύουν περισσότερα χρόνια, να πληρώνονται λιγότερο και να καθυστερούν να βγουν στη σύνταξη. Η κατάσταση θα γίνει ακόμη πιο δραματική τα επόμενα χρόνια, όταν βιομηχανίες που απασχολούν 1.000 εργαζόμενους θα δουλεύουν μόνο με 7 άτομα. Οι εργάτες θα αντικατασταθούν από ρομπότ, τα πάντα θα αυτοματοποιηθούν και θα δουλεύουν με τηλεχειρισμό. Η οικονομία μιας χώρας θα συγκεντρωθεί σε λίγα χέρια πλουσίων, ενώ το εργατικό δυναμικό θα περιοριστεί σε μερικές δεκάδες χιλιάδες άτομα. Οι υπόλοιποι θα είναι άχρηστοι.
Παρατήρησε ο Εξιπερί: Οσο κι αν φαίνεται απίθανο, όλα αυτά μπορεί να συμβούν. Η Γη μπορεί να ζήσει έναν εφιάλτη ανεργίας. Πιστεύω, όμως, ότι κάποια λύση θα βρεθεί και οι άνθρωποι θα έχουν ελεύθερο χρόνο να ζήσουν και να χαρούν, να ταξιδέψουν, να διασκεδάσουν, να μάθουν, να ερωτευτούν.
Πήρε τον λόγο το Παιδί του Γαλαξία και ήρεμα είπε: Μην ανησυχείτε, όλα αυτά τα περάσαμε κι εμείς εδώ στον Γαλαξία. Φτάσαμε σε μια κατάσταση, όπως την περιγράψατε. Φτάσαμε σε ένα τραγικό αδιέξοδο. Εκατομμύρια οι άνεργοι και όλος ο πλούτος σε λίγα χέρια. Με ελάχιστο προσωπικό δούλευαν οι βιομηχανίες, οι τράπεζες, τα πολυκαταστήματα, η γεωργία κ.τ.λ. Ξαφνικά η παραγωγή σταμάτησε, διότι κανείς δεν μπορούσε να αγοράσει τα προϊόντα. Προκλήθηκε μια οικονομική κρίση χωρίς προηγούμενο. Οι επιχειρηματίες παρέδωσαν τις επιχειρήσεις στους δήμους, οι τράπεζες έκλεισαν, οι συγκοινωνίες σταμάτησαν, όλα παρέλυσαν.
Παρενέβη ο Εξιπερί: Τότε έγινε πόλεμος ή επανάσταση. Με τέτοιες καταστάσεις οι άνθρωποι αγριεύουν και αντιδρούν πρωτόγονα.
Συνέχισε, ήρεμα πάντα, το Παιδί του Γαλαξία: Οχι, δεν έγινε τίποτε απ' όλα αυτά. Η λύση βρέθηκε και ήταν πολύ απλή. Συμφωνήθηκε να παρέχονται όλα τα προϊόντα και όλες οι υπηρεσίες δωρεάν. Καταργήθηκε εντελώς το χρήμα, ως άχρηστο μέσο. Ολα άρχισαν να λειτουργούν κανονικά με το αναγκαίο προσωπικό, αφού υπολογίστηκαν οι εργατοώρες για κάθε επιχείρηση και υπηρεσία και μοιράστηκαν στο σύνολο του πληθυσμού. Σήμερα καθένας μας υποχρεούται να δουλεύει για περίπου μια εβδομάδα τον χρόνο. Τον υπόλοιπο χρόνο είναι ελεύθερος να απολαμβάνει τα πάντα. Δεν υπήρχε άλλη λύση. Οι πάντες ήταν άνεργοι και δεν μπορούσαν να αγοράσουν. Οι βιομηχανίες, οι επιχειρήσεις, όλες οι λειτουργίες ήταν άχρηστες και οι ιδιοκτήτες τους βρέθηκαν στην ίδια μοίρα με τους άλλους ανέργους. Με την τεχνολογία φτάσαμε σε υπερπαραγωγή αγαθών, τα οποία μπορούσαν όλοι να απολαύσουν δωρεάν. Αυτή ήταν η μία λύση. Η άλλη ήταν να καταστρέψουμε τα πάντα και να ξεκινήσουμε πάλι από την αρχή. Νομίζω πως το ίδιο θα γίνει και στη Γη.
Είναι μάλλον απίθανο μια λύση «τύπου Γαλαξία» να συζητηθεί στη σύνοδο της G20, που συνέρχεται αυτή την εβδομάδα στο Λονδίνο, μέσα σε κλίμα δυναμικών κινητοποιήσεων των εργαζομένων στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο. Δεν θα συζητηθεί, διότι η φαντασία δεν έφτασε ακόμη στην εξουσία, όπως ζητούσαν οι εξεγερμένοι φοιτητές και εργάτες του Μάη του '68 στο Παρίσι. Δεν έχει φτάσει καν η λογική στην εξουσία και στις πολιτικές ηγεσίες, οι οποίες ακόμη σέρνονται από τους άρχοντες του πλούτου και της απληστίας, αυτούς που προκάλεσαν την κρίση και θα έπρεπε να λογοδοτήσουν, αλλά και να πληρώσουν.
Υπάρχουν μερικές απλές αλήθειες που παραμερίζονται από τον ανάλγητο καπιταλισμό και τον αδηφάγο νεοφιλελευθερισμό. Το κόστος εξέλιξης της τεχνολογίας το έχει πληρώσει και το πληρώνει ολόκληρη η κοινωνία. Επομένως, θα πρέπει να διαχέεται σ' ολόκληρη την κοινωνία το όφελος και όχι να το καρπούται μόνο το κεφάλαιο, δηλαδή οι κερδοσκόποι χρηματιστές, οι τραπεζίτες και οι παρατρεχάμενοί τους. Μια κοινωνία στην οποία δεν διαχέεται ο παραγόμενος πλούτος και διευρύνονται οι ανισότητες, στην οποία, επίσης, δεν λειτουργεί η κοινωνική αλληλεγγύη, είναι καταδικασμένη σε κρίση, σε ανασφάλεια και σε συνεχή απειλή κοινωνικών εκρήξεων

Σχόλιο επί του άρθρου "Το χρήμα" - Κώστας Ν. Δροσάτος (Αθήνα)

Πολύ ωραίο άρθρο αν και κατά τη γνώμη μου εμπεριέχει αρκετή δόση υπερβολής. Δεν είναι ο μεγαλοπαρουσιαστής της TV για παράδειγμα που καθορίζει τις 6-ψήφιες μηνιάιες αποδοχές του ,αλλά το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο του μέσου τηλεθεατή που αυξάνει τη ζήτηση και δίνει αξία στο προιόν που παρουσιάζεται, το οποίο με τη σειρά του εξασφαλίζει υψηλότερα διαφημιστικά έσοδα, που τελικά οδηγούν στις 6-ψήφιες αποδοχές των συντελεστών της παραγωγής.Πράγματι αποτελεί τεράστια αδικία το γεγονός της διαφοράς των αποδοχών μεταξύ επιστημόνων και ανθρώπων του ''θεάματος'', για να μην αναφερθώ στην προβολή τους απο τα μέσα. Ωστόσο το οικονομικό σύστημα είναι έτσι δομημένο ώστε όταν έρχεται η ώρα της ανταμοιβής , τα πάντα μεταφράζονται σε απόλυτες χρηματικές αξίες παραμερίζοντας ή ακόμα και αγνοώντας ποιοτικά χαρακτηριστικά όπως πολιτισμός,παιδεία κλπ τα οποία μακροχρόνια βελτιώνουν το συνολο της κοινωνίας αλλά δεν προσφέρουν άμεσο χρηματικό κέρδος.

Το χρήμα (Γιώργος Ταμπακάκης, Δημόσιος Οικονομικός Υπάλληλος)

Προϊστορία.
Μετά την εποχή των σπηλαίων, τον άνδρα κυνηγό και την μετέπειτα νομαδική ζωή, ο άνθρωπος εγκαταστάθηκε μόνιμα σε περιοχές που επέλεξε λόγω διατροφικών προϊόντων και τις οποίες αργότερα άρχισε να καλλιεργεί δημιουργώντας τις πρώτες οικογένειες- κοινωνίες (κλάν).
Παρήγαγε αγροτικά και στην συνέχεια κτηνοτροφικά προϊόντα για τις ανάγκες της οικογένειας.
Ως εδώ καλά. ‘Όμως η κοινωνική εξέλιξη δημιούργησε την ανάγκη επιπλέον προϊόντων τα οποία το κλαν δεν διέθετε. Τα προϊόντα αυτά υπήρχαν σε άλλες οικογένειες. π.χ. η Α οικογένεια παρήγαγε σιτάρι (αγρότες) και η Β οικογένεια κτηνοτροφικά (κτηνοτρόφοι). Η Α αντάλλασσε σιτάρι με κρέας από την Β. Τι συνέβαινε όμως όταν η Β οικογένεια ήταν αυτάρκης και σε σιτάρι αλλά της έλλειπε άλλο προϊόν που παρήγαγε μια τρίτη Γ οικογένεια;
Εδώ προέκυψε η ανάγκη της δημιουργίας ενός μέσου ανταλλαγής. Το μέσο αυτό άλλοτε σπάνια βότσαλα, άλλοτε κρύσταλλοι, άλλοτε άλλα είδη κατέστησε εφικτές τις συναλλαγές.
Ποια αξία μπορούμε να δώσουμε στο βότσαλο ή σε ένα κομμάτι γυαλί; Καμιά.
Το βότσαλο λόγω βάρους και όγκου εγκατελείφθη και σαν τελευταία επινόηση μέσου συναλλαγής προέκυψε το χρήμα όπως το γνωρίζουμε σήμερα.
Βικιπαίδεια. (Χρήμα είναι οποιοδήποτε εμπορεύσιμο αγαθό ή υπηρεσία που χρησιμοποιείται από μια κοινωνία ως υποκατάστατο αξίας, ένα μέσο ανταλλαγής, και μια μονάδα υπολογισμού. Δεδομένου ότι οι ανάγκες προκύπτουν φυσικά, οι κοινωνίες δημιουργούν ένα συναλλακτικό μέσο όταν δεν υπάρχει κανένα. Σε άλλες περιπτώσεις, μια κεντρική αρχή δημιουργεί ένα συναλλακτικό μέσο, αυτή είναι συχνότερα η περίπτωση στις σύγχρονες κοινωνίες με τα χαρτονομίσματα …………).
Στο τώρα.
Κάθε κοινωνία-κράτος έχει δημιουργήσει το δικό του χρήμα. Δεν είναι όμως όλα τα χρήματα ίδια. Κάθε ένα έχει την δική του αγοραστική αξία. Πλούσιες και φτωχές κοινωνίες, ανισότητες λαών.
Η ΕΕ διαβλέποντας προφανώς την κατάσταση και τα επερχόμενα γεγονότα αλλά και για την οικονομική εξισορρόπηση στο εσωτερικό της, προχώρησε στην νομισματική ένωση με την δημιουργία του Ευρώ, το οποίο κάποιοι αμαθέστεροι ακόμα και εμού, θεωρούν υπεύθυνο για την ακρίβεια .
Όμως το Ευρώ δεν είναι άλλο από τον σημερινό αντικαταστάτη του βότσαλου. Ποιος εκμεταλλεύεται το Ευρώ; Μα εγώ όταν αυξάνω τα προϊόντα μου σε κόστος ανώτερο της αξίας των. Εσύ όταν μεγαλοπαρουσιαστής στην TV ζητάς εξαψήφιες μηνιαίες αποδοχές. (Στην περίπτωση αυτή η τηλεόραση μεταφέρει το κόστος στα έσοδα της, τις διαφημίσεις. Η διαφημιζόμενη μεταφέρει το κόστος στο προϊόν, βάζει και το υψηλό ποσοστό κέρδους και να ο καταναλωτής που πληρώνει τον μεγαλοπαρουσιαστή και όχι μόνο. Το ίδιο ισχύει για μεγαλοποδοσφαιριστές, μεγαλοτραγου- διστές και άλλους μεγάλους).
Στο οικονομικό και δικαιικό μας σύστημα οι παραπάνω έχουν αποδοχές πολλαπλάσιες του προέδρου του Αρείου πάγου, του Πρύτανη του Πανεπιστημίου και άλλων κορυφαίων επιστημόνων.

Οικονομικές,Χρηματοπιστωτικές, κλπ επιστήμες, ΓΙΑΤΙ;
Σπουδές τετραετίας, μεταπτυχιακό διετίας και διδακτορικό τριετίας, δηλ. τουλάχιστον εννιά χρόνια, για την απόκτηση γνώσεων στην δημιουργία αξίας σε μη αγαθό με μηδενική αξία και παράλληλη υποτίμηση της αξίας των αγαθών.
Ετσι δημιουργήθηκε η ελίτικη κάστα των golden boys, μικροί ή μεγάλοι, ειδικοί τεχνοκράτες που έπεισαν ότι, οι πατάτες, το σιτάρι, το κρέας κλπ, δεν έχουν ή έχουν ευτελή αξία, ενώ το νόμισμα είναι κάτι πολύ σημαντικό. Στην πραγματικότητα κορόιδεψαν και εκμεταλλεύτηκαν την κοινωνία.
Οσο διογκώνεται η αξία του χρήματος, τόσο μεγαλώνει η φούσκα. Οσο μεγαλώνει η φούσκα τόσο πλησιάζει το όριο αντοχής της.
Στο σημείο αυτό μοιάζει να είναι σήμερα. Κλείσιμο επιχειρήσεων, απολύσεις εργαζομένων, μειώσεις μισθών, ελαστικά ωράρια.. Μπορεί να συνεχίσει το σύστημα, εάν βοηθηθεί να ανακάμψει; Μπορεί για περιορισμένο χρόνο. Σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους έχει ημερομηνία λήξης. Η φούσκα κάποτε θα σκάσει.
Κι αν σκάσει; Θρήνος. Πείνα, εγκληματικότητα, πόλεμοι, θάνατοι. Αυτό θα είναι αναπόφευκτα το αποτέλεσμα της ολικής κατάρρευσης του συστήματος. Σήμερα, αύριο, στο μέλλον.
Θα επωμισθούμε την ευθύνη ώστε να προκύψει (αν προκύψει) ένα καλύτερο αύριο;

Φαύλος οικονομικο-πολιτικός κύκλος (Κώστας Δροσάτος - Νέα Υόρκη)

Με αφορμή το άρθρο του κ. Ν. Κωνσταντάρα στην Καθημερινή (βλ. παρακάτω) επισημαίνεται το οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία. Το αδιέξοδο αυτό αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, τη σημαντικότερη αιτία υποβάθμισης της ποιότητας της ζωής του μέσου Έλληνα πολίτη η οποία συνίσταται σε σχολεία που υποβαθμίζουν την αξία της αισθητικής και την ποιότητα της παρεχόμενης γνώσης, με πανεπιστήμια που πλην λίγων αξιέπαινων εξαιρέσεων φυτοζωούν, ιδιαίτερα στο ερευνητικό επίπεδο, με νοσοκομεία που υποβαθμίζουν την αξιοπρέπεια των νοσηλευθέντων και των συνοδών τους, με δημόσιες αστικές και υπεραστικές συγκοινωνίες που λειτουργούν σε προ 20ετίας συνθήκες, με δημόσιες υπηρεσίες που ακόμα δεν έχουν ενταχθεί πλήρως σε σύστημα μηχανογράφησης και ένα σημαντικό ακόμα αριθμό παραμέτρων που δυσχεραίνουν τη δημόσια διοίκηση και την εξυπηρέτηση των πολιτών.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 θυμάμαι τις κυβερνήσεις να ανακοινώνουν μέτρα περιρισμού των κρατικών δαπανών και να μιλάνε για ανάγκη περιορισμένης εισοδηματικής πολιτικής για τους πολίτες. Από τότε έχουν παρέλθει περίπου 25 χρόνια και τίποτα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει σε αυτό το επίπεδο. Πολιτικά κόμματα ανταλλάσσουν ρόλους μεταξύ κυβερνητικών και αντιπολιτευόμενων εδράνων στο Κοινοβούλιο και ο μέσος πολίτης διαμαρτύρεται για συνεχείς περιορισμούς, οι οποίοι μεγεθύνονται λόγω της μη επίτευξης αποτελέσματος. Μοναδική φωτεινή εξαίρεση, που τόνωσε την πεποίθηση των Ελλήνων ότι με σημαντικές θυσίες μπορεί να επιτευχθεί αποτέλεσμα, υπήρξε η είσοδος της Ελλάδας στην ΟΝΕ με την πρώτη ομάδα των χωρών που την εγκαινίασαν, η οποία τελικά αποδείχθηκε από την οικονομική απογραφή της επόμενης κυβένρησης ότι στηρίχθηκε σε λογιστικές μεθόδους και όχι σε σημαντική βελτίωση της πραγματικής οικονομίας. Ακολούθησε μια νέα διακυβέρνηση η οποία, με ένα διαφορετικό λογιστικό τέχνασμα, βελτίωσε τους οικονομικούς δείκτες εισάγοντας στο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) 25% του υπολογιζόμενου φοροδιαφεύγοντος τζίρου, προκειμένου να αυξήσει το ΑΕΠ (παρονομαστής) και να μειώσει το λόγο του πραγματικού ελείμματος προς το ΑΕΠ. Το αποτέλεσμα ήταν να βγει προσωρινά η χώρα από την επιτήρηση και να ξαναμπεί στον πρώτο οικονομικό τριγμό ο οποίος οδήγησε μέχρι και σε έκτακτη οικονομική εισφορά για την κάλυψη του ανοίγματος του προϋπολογισμού τη στιγμή που όλες οι κυβερνήσεις προσπαθούν να ρίξουν χρήμα για να γεμίσουν τη μαύρη τρύπα της οικονομικής κρίσης.

Η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα στην οποία οι πολίτες καλούνται να στερηθούν οικονομικών ανέσεων και εργασιακών διακιωμάτωνπου συνήθιζαν να έχουν στο παρελθόν. Ίσως είναι όμως μία από τις λίγες χώρες αν όχι η μοναδική όπου οι στερήσεις αυτές δεν οδηγούν πουθενά. Υπάρχουν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Ολλανδία και η Σουηδία στις οποίες η φορολογία είναι πραγματικά πολύ υψηλή. Αν κάποιος ωστόσο κοιτάξει το επίπεδο σχολείων, πανεπιστημίων, νοσκομείων, συγκοινωνιακών υποδομών και δημόσιας διοίκησης θα καταλάβει εύκολα τους λόγους για τους οποίους οι διαμαρτυρίες στις συγκεκριμένες χώρες είναι από ήπιες ως ανύπαρκτες.

Στην Ελλάδα αντίθετα οι κυβερνήσεις και τα αντιπολιτευόμενα κόμματα καταγγέλουν τα "συντεχνιακά και κομματικά συμφέροντα που λυμαίνονται τη δημόσια διοίκηση εις βάρος των Ελλήνων πολιτών" για να έλθουν στην εξουσία και να μην μπορούν ή να μη θέλουν να επιδείξουν την πυγμή για την ανατροπή αυτής της νοσηρής κατάστασης. Το συμπέρασμα που τελικά επικρατεί στην κοινή γνώμη από αυτή την κατάσταση είναι ότι τελικά οι εκάστοτε κυβερνήσεις συγκυβερνούν με τα συμφέροντα που κατήγγειλαν ως αντιπολιτεύμενες πολιτικές παρατάξεις. Αυτό το γεγονός, με τη σειρά του, επιτείνει τη δυσπιστία απέναντι στις δυνάμεις του τρέχοντος πολιτκού συστήματος και ενισχύει τα όποια άκρα η επιχειρηματολογία των οποίων συνήθως δεν κοστίζει τίποτα, δεδομένου ότι δύσκολα θα κληθούν να μετουσιώσουν τις ιδέες τους σε κυβερνητική πράξη.

Φαύλος κύκλος ο οποίος στα μάτια των πολιτών δεν φαίνεται να μπορεί να εκλείψει από την ελληνική πραγματικότητα....

Tου Νικου Κωνστανταρα - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (29 Μαρτίου 2009)

Αναμένοντας τη λύση

H παγκόσμια οικονομική κρίση λειτουργεί σαν φλας φωτογραφικής μηχανής, που ξαφνικά σκίζει το σκοτάδι και φωτίζει άγνωστες λεπτομέρειες του κόσμου μας. Οσο μελετάμε τη φωτογραφία, ανακαλύπτουμε όσα δεν βλέπαμε μέσα στις σκιές της καθημερινότητας, και αρχίζουμε να σχεδιάζουμε το πώς θα αντιμετωπίσουμε τη νέα κατάσταση. Ο, τι και αν δείξει η φωτογραφία, πάντως, είναι η καταγραφή μιας συγκεκριμένης στιγμής: όσο αργούμε να δράσουμε, τόσο κινδυνεύουμε να χάσουμε την ευκαιρία να συγχρονίσουμε τη χώρα μας με τις απαιτήσεις της εποχής.
Η κρίση απέδειξε πόσο τρωτό ήταν το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και πόσο ανεύθυνοι αυτοί που το υπηρετούσαν (ή που υποτίθεται ότι το ήλεγχαν), μας έδειξε επιπλέον ότι όλα εξαρτώνται από την ψυχολογία όλων των εμπλεκομένων στην οικονομία - κυβερνώντων και καταναλωτών. Είναι προφανές πως το κακό σκουλήκι δούλευε μέσα στα σπλάχνα της παγκόσμιας οικονομίας εδώ και χρόνια, αλλά, μέσα στη γενική ευφορία, κανείς δεν έπαιρνε χαμπάρι ή –για να μη χαλάσει το φαγοπότι – δεν μιλούσε. Τώρα που οι ΗΠΑ, οι χώρες της Ευρώπης και άλλες οικονομίες ψάχνουν για διέξοδο, καταλαβαίνουμε ότι κανείς δεν γνωρίζει ποιος είναι ο σωστός δρόμος έξω από την κρίση. Οι αντιδράσεις –η αποδοχή όποιου μέτρου– αντιμετωπίζονται ανάλογα με την ψυχολογία της στιγμής. Τη μια μέρα ο υπουργός Οικονομίας Τίμοθι Γκάιτνερ καθυβρίζεται επειδή δεν ακύρωσε τα μπόνους των στελεχών της παραπαίουσας ασφαλιστικής εταιρείας AIG (μια υπο-λεπτομέρεια μέσα στο χάος της κρίσης), την άλλη, τα χρηματιστήρια του κόσμου πίνουν νερό στο όνομά του λόγω του πακέτου στήριξης του ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων – το ίδιο πακέτο που ο αμίμητος Τσέχος πρωθυπουργός και προεδρεύων της Ε. Ε. Μίρεκ Τοπολάνεκ αποκαλεί «δρόμο προς την κόλαση». Οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί τυπώνουν χρήμα για να αντιμετωπίσουν την κρίση – και οι αναλυτές, οι οποίοι παλιά θα μιλούσαν για τον φόβο αύξησης του πληθωρισμού, τώρα τους επικροτούν. Οι Αμερικανοί κατηγορούν τους Ευρωπαίους ότι δεν διαθέτουν αρκετά χρήματα για να στηρίξουν τις οικονομίες τους και να τονώσουν τη ζήτηση, ενώ για δεκαετίες οι ίδιοι χλεύαζαν τις αρτηριοσκληρωτικές (τις «με ευέλικτες») οικονομίες της Γηραιάς Ηπείρου λόγω του εκτεταμένου δικτύου προστασίας των πολιτών – το ίδιο δίκτυο που για πολύ λιγότερα χρήματα σήμερα κρατάει τους άνεργους και τους ημιαπασχολούμενους όρθιους και τους επιτρέπει να παραμένουν καταναλωτές. Στην Ευρώπη (με εξαίρεση τη Βρετανία) δίνονται περισσότερα χρήματα στους πολίτες και λιγότερα στις τράπεζες, ενώ στην Αμερική έγινε το αντίθετο. Ο χρόνος θα δείξει ποιος είχε δίκιο, οι θεωρίες και τα δόγματα δεν βοηθούν, και τουλάχιστον δεν έχουμε πια καμία ψευδαίσθηση περί του αντιθέτου. Οι ηγέτες των 20 ισχυρότερων οικονομιών θα συναντηθούν στο Λονδίνο την Πέμπτη και θα προσπαθήσουν να χαρτογραφήσουν τα επόμενα βήματα της παγκόσμιας οικονομίας μέσα στο νέο, άγνωστο τοπίο.
Για την Ελλάδα, όμως, η αστραπή του φλας δείχνει αυτά που ήδη ξέραμε: η οικονομία μας είναι αντιπαραγωγική γιατί σπαταλάμε την ενέργεια του λαού, όπως και τον φυσικό και πολιτισμικό μας πλούτο. Η κατάσταση δεν θα βελτιωθεί όσο οι πολιτικοί μας δεν αισθάνονται την ανάγκη να συνεργαστούν για να θέσουν τις νέες βάσεις που απαιτούν η οικονομία, η εκπαίδευση, η δημόσια διοίκηση, η κοινωνική ασφάλιση και ο πόλεμος κατά της διαφθοράς. Αυτό θα συνιστούσε κοσμογονία, μια επανάσταση που θα έβαζε τη χώρα στο δρόμο προς το μέλλον. Αλλά, όταν οι «προοδευτικοί» πασχίζουν μόνο για να συντηρήσουν το status quo και οι συντηρητικοί για να κρατηθούν στην εξουσία, όταν η μόνη παρότρυνση για αλλαγές έρχεται από το εξωτερικό σαν διαταγή, τότε είναι φανερό ότι είμαστε αποφασισμένοι πως η επανάσταση πρέπει να ξεκινήσει χωρίς εμάς.
Θα παρακολουθούμε τη σύνοδο κορυφής της ομάδας G20 στο Λονδίνο όπως ένα προσαραγμένο πλοίο περιμένει τη θάλασσα να φουσκώσει για να δει αν θα επιπλεύσει ή αν θα βουλιάξει.

Το αίσθημα αδικίας ως παράγοντας πρόκλησης ανατροπών (Κώστας Δροσάτος, Νέα Υόρκη)

Κρίνω το άρθρο που επέλεξε να αναρτήσει ο Δάνης Καραγιαννίδης πολύ εύστοχο. Θα προσθέσω στις κοινωνικές συνθήκες που προκαλούν εξεγέρσεις το αίσθημα αδικίας το οποίο εντείνει την έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στις ηγεσίες. Πιστεύω ότι βασικός λόγος της έξαρσης της κοινωνικής δυσαρέσκειας των ημερών μας - στην Ελλάδα τουλάχιστον- είναι η περιορισμένη εφαρμογή της αξιοκρατίας και η επικράτηση αδιαφανών μεθόδων επιλογής οι οποίες, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων "κτήσης αγαθών" λειτουργούν εις βάρος αυτών που "κοπιάζουν". Αυτοί ακριβώς είναι αυτοί που αντιδρούν. Όσο το αίσθημα αδικίας διαχέεται στην κορυφή της μορφωτικής πυραμίδας τόσο πιθανότερο είναι να συμβούν ανατροπές και όσο μεγαλώνει η έντασή της στη βάση της πυραμίδας τόσο πιθανότερο είναι οι ανατροπές αυτές να συνοδεύονται από βίαια γεγονότα, που δυστυχώς έχουν αρχίσει ήδη να κάνουν την εμφάνισή τους.

Tου Ηλια Μαγκλινη (Kαθημερινη 20/3/09)

Στοχασμοί για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου
Tου Ηλια Μαγκλινη
Οσο παράδοξο κι αν ακουστεί, αν ζούσε σήμερα ο Εντμουντ Μπερκ πιθανόν να είχε συμφωνήσει, κατ’ αρχήν, με όσους κατέβηκαν στους δρόμους της Αθήνας τον περασμένο Δεκέμβριο. Ποιος είναι ο Εντμουντ Μπερκ; Ιρλανδικής καταγωγής πολιτικός και στοχαστής που έζησε από το 1729 έως το 1797. Εχει περάσει στην ιστορία των πολιτικών ιδεών ως ο θεωρητικός του συντηρητισμού, ήταν όμως κι ένας από τους πλέον αυστηρούς κριτικούς του. Ο Μπερκ έχασε την έδρα του στη Βουλή των Κοινοτήτων όταν κατέκρινε τη βρετανική κυβέρνηση των Τόρις, θεωρώντας ότι με την άκαμπτη και αυταρχική πολιτική της προκάλεσε την Αμερικανική Επανάσταση. Πίστευε ότι εκεί που είχε πάει το πράγμα, η Μεγάλη Βρετανία όφειλε να παραχωρήσει την ανεξαρτησία στην Αμερική. Οπως πίστευε ότι μπορούσε όλο αυτό να είχε αποφευχθεί. Πώς; Με μεταρρυθμίσεις και παραχωρήσεις, οι οποίες, εφόσον πραγματοποιούνταν στο σωστό χρονικό σημείο, θα έδιναν τις απαραίτητες ανάσες προκειμένου να μην επέλθει τέτοια ριζική ανατροπή.
Ο Μπερκ δεν ήταν φίλος των επαναστάσεων, όμως ήταν πολέμιος της δουλείας, ενώ πίστευε σε μεγαλύτερες ελευθερίες για τους Ινδούς υπηκόους. Γενικά, υπήρξε υπέρμαχος ιδεών που ήταν ελάχιστα δημοφιλείς στην εποχή του και στη χώρα του. Η απόλυτη αποξένωσή του ήλθε το 1790, όταν δημοσίευσε τους περίφημους «Στοχασμούς πάνω στη Γαλλική Επανάσταση», μέσα από τους οποίους εξέφραζε την αντίθεσή του στους σκοπούς των Ιακωβίνων: την κατάργηση της μοναρχίας, της θρησκείας, της ιδιωτικής περιουσίας κτλ. Ηταν αυτού του τύπου οι ριζοσπαστισμοί που, κατά τον Μπερκ, οδηγούσαν στις ακρότητες και από εκεί σε μια νέου είδους τυραννία. Θα πρέπει να χαμογελούσε με νόημα όταν το 1794 η Τρομοκρατία του Ροβεσπιέρου έπαιρνε κεφάλια, όμως δεν έζησε αρκετά για να δει ότι η Γαλλική Επανάσταση ήταν κάτι πολύ περισσότερο από τη γκιλοτίνα – κι όχι μόνο για τη Γαλλία αλλά και για ολόκληρο τον δυτικό κόσμο.
Οι φιλελεύθεροι φίλοι του, πάντως, τον απομόνωσαν κι ας τους φώναζε ότι το 1789 ουδεμία σχέση είχε με την Αγγλική Επανάσταση του 1688, όπως ισχυρίζονταν εκείνοι, διότι, στην ουσία, το αγγλικό 1688 δεν ήταν επανάσταση αλλά μια σειρά δραστικών μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν σταδιακά στην αποκατάσταση της τάξης. «Είμαι ένας φιλόσοφος της πράξης», έλεγε, εννοώντας ότι ήταν ένας πραγματιστής που πίστευε ότι οι αφηρημένες ιδέες και αρχές δεν έχουν θέση στην πολιτική.
«Οταν τα παιδιά σου ζητάνε ψωμί, δεν είναι δυνατόν να τους πετάς πέτρες», είχε πει οργισμένος στη Βουλή των Κοινοτήτων. Η ειρωνεία είναι ότι αν έβλεπε σήμερα «τα παιδιά να πετάνε πέτρες», όσο κι αν τα κοιτούσε με απαξίωση, η οργή του μάλλον θα στρεφόταν εναντίον του συστήματος, που άφησε να φτάσουν τα πράγματα στα άκρα. Βεβαίως, μπορεί τα συγκεκριμένα «παιδιά» να μη βλέπουν με καλό μάτι τυχόν μεταρρυθμίσεις, αυτό όμως που όφειλε να πράξει η Πολιτεία συνολικά, να μεταβάλει βασικές πτυχές της εγχώριας πολιτικής και κοινωνικής συνθήκης (από τη διαφθορά έως την παιδεία και την οικονομία), δεν το έπραξε. Ποιοι κερδίζουν απ’ το χάος; Τα ακραία στοιχεία που φοβόταν ο κύριος Μπερκ: οι κουκουλοφόροι και οι ακροδεξιοί. Αμφότεροι φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση την κυβέρνηση. Ας πρόσεχε.

Εγκαθετοι (Δανης, Λος Αντζελες)

Μερικες γρηγορες τοποθετησεις πανω στην αποψη του Κωστα. Πρεπει θαρρω να θεωρειται πλεον ως δεδομενη η σχεση ταραξιων (η τουλαχιστον των κεφαλων τους) με κεντρα επιβολης πολιτικων και κοινωνικων τετελεσμενων (η αν θελετε πραγματων). Ειναι πλεον τοσο εξοφθαλμη αυτη η "πραγματικοτητα" που ο αυτοσεβασμος μου, μου επιβαλει να φωναξω "ο βασιλιας ειναι γυμνος" αγνοωντας την κυριαρχη "προοδευτικοκεντρικη" κουλτουρα (η εαν θελετε "μοδα" που σε πολους συνανθρωπους μας προκαλει και μεγαλυτερα ριγη στις μερες μας) που εκτοξευει τις ταμπελες του "απλοικου" η και "συνωμοσιοπληκτου" σε οποιονδηποτε δεν "φοραει τις μποτες τους". Οσον αφορα λοιπον τους εγκεφαλους, προσωπικα θα τους καταταξω στην κατηγορια των "πρακτορων" (για την συγκεκριμενη κατηγορια θα ηθελα να παραπεμψω τους αναγνωστες σε καποια αρθρα του Αρη Τερζοπουλου στο περιοδικο κλικ των μηνων Δεκεμβριου, Ιανουαριου και του οποιου link παρεχουμε στην αρχικη σελιδα) ενω τους "απλους" κουκουλοφορους, στην κατηγορια "Δαιμονισμενοι" (βλ. το εργο του τεραστιου Dostoyefsky) η αλλιως κατηγορια "τοσο ανοητοι" (παρεχεται ως διευκοληνση αυτων που δεν διαβασαν το εργο). Τωρα για το πως εξηγειται η εξοργιστικη αδιαφορια των πολιτικων ταγων του τοπου, η φτωχη μου αποψη ειναι πως το μονο λογικο συμπερασμα που βγαινει, οπως νομιζω οτι αναφερει και ο κυριος Γιανναρας στο αρθρο που παρεθεσε ο Κωστας, ειναι πως αυτοι αποκομιζουν τα μεγαλυτερα ωφελη αφηνοντας την κατασταση ως εχει. Ενα ακομη πιθανο συμπερασμα (καπως εξοφθαλμο και γενικως αποδεκτο για να το υιοθετησω ως δικο μου) ειναι πως και αυτοι οι τελευταιοι (κατηγορια των "νεοκοτζαμπασηδων") απαντουν στο ιδιο αφεντικο οπως και οι "πρακτορες" οι οποιοι ουσιαστικα λειτουργουν ως μοχλοι για την επικρατηση των πρωτων. Το τραγικο ειναι πως αν το εξετασει κανεις πιο διεξοδικα, οι κοτζαμπασηδες μπορει και να εξαρτωνταν λιγοτερο απο την ευνοια της μεγαλης Πυλης απο οτι οι "νεοκατζαμπασηδες" απο τα μεγαλα αφεντικα για την επικρατηση τους στην κοινωνικοπολιτικη αρενα. Αρα μην γελιομαστε, τα λογικα και εμφανως απαραιτητα για την ομαλη λειτουργια της κοινωνιας μας δεν εφαρμοζονται ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΑΘΕΤΟΙ (εδω να τονισω οτι οπου εγκαθετοι αναφερομαι σε "νεοκατζαμπασηδες" και "πρακτορες", οι "Δαιμονισμενοι" η "τοσο ανοητοι" δεν αξιζουν καν αναφορας)!!

Στο μελλον ισως θα πρεπει να ξεκινησουμε ενα διαλογο που θα πραγματευεται τις ευθυνες του λαου για αυτην την καταντια και τις απαιτησεις που εχει η θα επρεπε να εχει ο απλος πολιτης απο την ηγεσια του και το βιoτικο του επιπεδο ως ολον, αλλα αυτη ειναι μεγαλη κουβεντα για την ωρα. Τελος θα ηθελα να τονισω οτι οι αποψεις μου εδω ειναι καπως ενστικτωδεις και απορροια μιας συσσωρευμενης οργης μου για την "παρανοικη" αδρανεια της πολιτειας στα προσφατα γεγονοτα. Οποιαδηποτε απαντηση/κριση πανω σε αυτες τις σκεψεις ειναι επιθυμητη και καλοδεχουμενη. Επισης θα ηθελα να ζητησω συγγνωμη για την ελειψη σημειων στιξεως που αφηνουν εδαφος ανοιχτο στην φαντασια, αλλα υποσχομαι στο εγγυς μελλον να διορθωσω αυτην την σημαντικη ατελεια.

Πανεπιστημιακό άσυλο (Κώστας Δροσάτος - Νέα Υόρκη)

Με αφορμή τα πρόσφατα βίαια γεγονότα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη τα οποία οδήγησαν για μια ακόμα φορά στη φθορά ιδιωτικών περιουσιών και στην ατιμωρησία των ταραξιών άνοιξε η συζήτηση για την κατάργηση του ασύλου.

Η συζήτηση αυτή η οποία ανατροφοδοτείται περιοδικά τα τελευταία 15 χρόνια είναι, κατά τη γνώμη μου, αποπροσανατολιστική από το πραγματικό πρόβλημα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το πρόβλημα δεν είναι το άσυλο αλλά η μη εφαρμογή της υπάρχουσας νομοθεσίας.

Είναι αλήθεια ότι συμβολικά δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης ασύλου σε μια δημοκρατική κοινωνία. Από την άλλη, πάλι στο συμβολικό επίπεδο, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει προγραμματισμένη εκτροπή της δημοκρατίας ώστε το άσυλο να θεσμοθετηθεί εγκαίρως και πριν την εκτροπή. Συνεπώς, στο βαθμό που εγώ αντιλαμβάνομαι τις καταστάσεις, στο συμβολικό επίπεδο το άσυλο υφίσταται ως "θεσμικό απόθεμα" για χρήση σε περιπτώσεις εκτροπής της δημοκρατίας αλλά και σαν θεσμικό πλαίσιο εφαρμογής της ακαδημαϊκής ελευθερίας και δημοκρατίας.

Παρ' όλα αυτά προσωπικά έχω επιφυλάξεις για τις αναστολές που θα έχει οποιοσδήποτε δικτάτορας να καταργήσει το άσυλο και να επιβάλλει την κατ' αυτόν εννοούμενη τάξη εντός και εκτός πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

Η συζήτηση, λοιπόν, θα έπρεπε να περιστρέφεται στη μη εφαρμογή του νόμου ο οποίος πάραχωρεί στη διευρυμένη, με βάση τον πρόσφατο νόμο-πλαίσιο, επιτροπή ασύλου την έγκριση της εισόδου της αστυνομίας σε χώρους που οριοθετούνται εντός των ορίων των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, εφόσον τελούνται αξιόποινες πράξεις.

Ακούγεται ότι ο συγκεκριμένος νόμος δεν εφαρμόζεται για την αποφυγή πολιτικού κόστους. Το συγκεκριμένο επιχείρημα αποτελεί κατ' εμέ μια εντελώς ανεδαφική δικαιολογία με δεδομένο ότι πρώτη φορά προβλέπεται πολιτικό κόστος λόγω ενέργειας με την οποία συμφωνεί η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.

Θεωρώ ότι η πανεπιστημιακή κοινότητα της Ελλάδας έχει τους ανθρώπους με την απαιτούμενη γνώση, την οξυδέρκεια και τη διπλωματική ικανότητα να χειριστεί την κατάσταση στηριζόμενη στην υπάρχουσα νομοθεσία αντί να αφήσει την κοινωνία να παραπέμπει το θέμα στις "καλένδες της κατάργησης του ασύλου". Άλλωστε αυτού του είδους η παραπομπή θα εγείρει μια μακρόχρονη συζήτηση εντός της κοινωνίας και μια ατέρμονη νομοθετική διαδικασία που θα διχάσει την κοινωνία και κυρίως θα παρατείνει το πολύ σοβαρό τρέχον πρόβλημα της υπόθαλψης εντός του πανεπιστημίου ανθρώπων που παρανομούν.

Του Χρήστου Γιανναρά (Καθημερινή)

Και ο εμπαιγμός έχει όρια

H νομικά τεκμηριωμένη πρόταση της καθηγήτριας κυρίας Αλίκης Μαραγκοπούλου να χαρακτηριστεί η κουκουλοφορία ιδιώνυμο αδίκημα («Κ» 15.2.2009) δεν απαντήθηκε. Αγνοήθηκε και από την κυβέρνηση και από την αντιπολίτευση.
Το ερώτημα πολλαπλών προελεύσεων, γιατί η ελληνική αστυνομία δεν χρησιμοποιεί εκτοξευτήρες νερού για τη διάλυση διαδηλωτών που εγκληματούν, έμεινε αναπάντητο από την κυβέρνηση, ασχολίαστο από την αντιπολίτευση.
Η αιτιολογημένη πρόταση από αυτήν εδώ την τακτή επιφυλλίδα (στις 25.1.2009) να ενεργοποιηθεί ο νόμος προστασίας των μαρτύρων αστυνομικών στις δίκες διαδηλωτών για εγκληματικές ενέργειες αγνοήθηκε επίσης προκλητικά.
Τρία ενδεικτικά παραδείγματα παγερής αδιαφορίας των επαγγελματιών της πολιτικής για θετικές εισηγήσεις κατετεθειμένες με δημόσιο λόγο και με κοινό στόχο την απαλλαγή των πολιτών από την παγιωμένη στη χώρα τρομοκρατία. Η αδιαφορία τεκμηριώνει την κοινή πια βεβαιότητα ότι η άσκηση της πολιτικής (ή ό,τι τέλος πάντων καταλαβαίνουμε σήμερα σαν άσκηση πολιτικής) είναι στεγανά χωρισμένη από την κοινωνία και τα προβλήματά της. Είναι κοινωνικό περιθώριο η πολιτική, ανταγωνισμός συντεχνιών για ιδιοτελή συμφέροντα στο προσχηματικό πεδίο τάχα διαχείρισης των κοινών.
Ομως, η οργανωμένη εγκληματική παράνοια εξακολουθεί να δυναστεύει τους πολίτες, να κρατάει την κοινωνία δέσμια στον τρόμο, στην απειλή για το επόμενο χτύπημα, στον πανικό της ανασφάλειας. Πυρπολούνται σιδηροδρομικοί συρμοί, πολυβολούνται τηλεοπτικοί σταθμοί, παγιδεύονται οικοδομικά τετράγωνα με τεράστιες ποσότητες εκρηκτικών.
Τις προάλλες κατέστρεψαν οι λυμεώνες ένα κόσμημα μέσα στην καρδιά της Αθήνας: την οικία Κωστή Παλαμά, εντευκτήριο των καθηγητών του Καποδιστριακού, με συγκεντρωμένη εκεί όση πατίνα αρχοντιάς παλαιών επίπλων, αυθεντικών πινάκων ή κειμηλίων είχαν απομείνει στο εξαθλιωμένο Αθήνησι. Και κάποιες μέρες μετά, το ίδιο ηροστράτειο μένος επέλεξε θύμα του το συμβολικό για τον ρόλο του στη ζωή της πόλης βιβλιοπωλείο: τον «Ιανό». Το έκαναν θρύψαλα, με φανατισμό έκδηλον στις ασύγκριτα περισσότερες από ό,τι στα γύρω μαγαζιά φθορές.
Καθόλου απίθανο επόμενος στόχος να είναι η Εθνική Βιβλιοθήκη, η Ακαδημία, τα βυζαντινά μνημεία της Αθήνας. Τον ιερό βράχο της Ακρόπολης πρόλαβαν και τον βεβήλωσαν τον Δεκέμβρη κομματικά επώνυμοι: οι τάχα και Ερυθροφρουροί του κ. Αλαβάνου – η φωτογραφία του βανδαλισμού που αποτόλμησαν έκανε τον γύρο του κόσμου. Η οργανωμένη εγκληματική παράνοια κολακεύεται με τις θωπείες του κ. Αλαβάνου, εξωραΐζεται σαν ηρωική «εξέγερση», «επαναστατική έκρηξη». Απολαμβάνει τους ρητορικούς εξορκισμούς της κυρίας Παπαρήγα και του κ. Καρατζαφέρη, την ένοχη ανοχή του κ. Παπανδρέου, γίνεται αφορμή επιδείξεων ευγλωττίας του κ. Καραμανλή.
Οχτώ κουκουλοφόροι ήταν οι αυτουργοί του κακουργήματος στον «Ιανό». Κάπως περισσότεροι στην οικία Παλαμά. Αν μία από τις τρεις προτάσεις που επαναληπτικά προαναφέρθηκαν είχε εισακουστεί από την κυβέρνηση υιοθετημένη και από την αντιπολίτευση, τα δύο, τεράστιας συμβολικής σημασίας εγκλήματα, με ανυπολόγιστες στην κοινωνική ψυχολογία επιπτώσεις, θα είχαν πιθανότατα αποτραπεί. Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας συναντάει κανείς την ίδια, πανομοιότυπα επαναλαμβανόμενη απορία: Μα, επιτέλους, δεν αντιλαμβάνονται οι επαγγελματίες της εξουσίας ότι έχουμε φτάσει στο απροχώρητο; Δεν καταλαβαίνουν τίποτα από όσα συμβαίνουν στη χώρα; Δεν τους ενδιαφέρει ούτε ελάχιστα η σμπαραλιασμένη ψυχική αντοχή των ανθρώπων;
Το κράτος έχει καταρρεύσει, ζούμε την τρομακτική ανασφάλεια της ασυδοσίας, της ανεξέλεγκτης βίας, της ατιμωρησίας του εγκλήματος, υποφέρουμε από την αναιδέστερη που γνωρίσαμε ποτέ κερδοσκοπία, τη διάλυση της έννομης τάξης, τον χρηματισμό, τη διαφθορά, τα αντανακλαστικά της ζούγκλας στην καθημερινή συμπεριφορά.
Και τα κόμματα ερίζουν σε επίπεδο νηπιακής ή παθολογικής ολιγοφρένειας, ποιο και για πόσο ή πότε θα απολαύσει την εξουσία, αν θα ξετιναχτεί και πάλι ο τόπος με καινούργιες εκλογές μέσα σε έναν μόλις χρόνο, για να φύγουν οι εξευτελιστικά ανίκανοι και να ξανάρθουν οι αδίστακτοι αμοραλιστές – να εναλλάσσονται στη συγκομιδή απόλαυσης η Σκύλλα με τη Χάρυβδη.
Τα τηλεοπτικά κανάλια, με πρώτα και καλύτερα τα κρατικά, σπέρνουν κάθε μέρα τρόμο, μεθοδευμένο πανικό για την καταστροφική οικονομική κρίση που μας απειλεί. Ωσάν να είναι διατεταγμένα να νεκρώσουν την αγορά. Τρόμο σπέρνει με πανικόβλητα διαγγέλματα και ο πρωθυπουργός. Γιατί άραγε; Μοιάζει ύποπτη η αοριστία των εκφράσεων. Δεν μας λένε ούτε τις συγκεκριμένες επιπτώσεις που η διεθνής κρίση μπορεί να έχει στη χώρα μας ούτε τις συγκεκριμένες κυβερνητικές ενέργειες που απαιτούνται ή τις συγκεκριμένες συμπεριφορές που οφείλουμε οι πολίτες να υιοθετήσουμε. Η αοριστολογία είναι το μικρονοϊκό τέχνασμα των συντεχνιών τουπίκλην κομμάτων. Αποφεύγουν το συγκεκριμένο όπως η νυχτερίδα το φως. Επιβιώνουν, παρά την εγκληματική τους ανικανότητα ή τον ηροστράτειο μηδενισμό τους, χάρη στην αοριστία της «πολυσυλλεκτικής» τους συγκρότησης, των «διαλόγων από μηδενική βάση», της μεγαλόστομης κενολογίας τους.
Αν πραγματικά αγωνιούν οι κομματικές συντεχνίες για την οικονομική κρίση που απειλεί και τη χώρα μας, γιατί δεν συζητούν προτάσεις συγκεκριμένων μέτρων ελέγχου των κουκουλοφόρων, προκειμένου να αποτραπούν καταστροφές επιχειρήσεων που αφήνουν πολλούς, πάμπολλους ανθρώπους χωρίς μεροκάματο. Γιατί δεν τολμάνε τα συγκεκριμένα αυτονόητα: να περικόψουν τις μυθώδεις απολαβές της κομματικής καμαρίλας: προέδρων σε δημόσιους οργανισμούς και εταιρείες του Δημοσίου, απολαβές χρυσοκάνθαρων «ειδικών συμβούλων» γύρω από κάθε πρόεδρο και υπουργό, αναρίθμητα κρατικά αυτοκίνητα με οδηγούς και σωματοφύλακες της καμαρίλας. Γιατί δεν περικόπτουν τις φρενήρεις δαπάνες του κράτους για τις αδιάκοπες επισκευές των γηπέδων, την αστυνόμευση των γηπέδων, τη δημοσιογραφική κάλυψη της ψυχανωμαλίας του «φιλαθλητισμού». Γιατί ανέχονται το μισό από το χαράτσι που πληρώνουν οι πολίτες για την ΕΡΤ να πηγαίνει στην εθνική ντροπή: την αισθητική αθλιότητα του διαγωνισμού της Γιουροβίζιον.
Ας προσέξει ο αναγνώστης τη γλώσσα που μιλάνε οι πολιτικοί μέσα στη διάλυση, που όλοι βιώνουμε, του κράτους, των θεσμών, της κοινωνικής συνοχής: Πέρα από την παγιωμένη αποφυγή του συγκεκριμένου, απουσιάζει και η παραμικρή έστω αναφορά σε κριτήρια διάκρισης του συμφέροντος από το ασύμφορο, κριτήρια αξιολόγησης ποιοτήτων και ιεράρχησης προτεραιοτήτων.
Απουσιάζουν από το λεξιλόγιο των πολιτικών οι λέξεις που συντηρούσαν, επί τρεις χιλιάδες χρόνια, από τον Ομηρο ώς τον Θεμιστοκλή Σοφούλη και τον Πλαστήρα, την ενοείδεια του ελληνικού πολιτικού λόγου: η πατρίδα, το χρέος, η τιμή, η ύβρις, η αρετή, το φρόνημα.
Τουλάχιστον να μην παραδοθούμε στους κάπηλους αμαχητί.

Εκρηκτική κατάσταση στους δρόμους της Ελλάδας (Κώστας Δροσάτος-Νέα Υόρκη)

Η λύπη μπορεί να αποτελέσει το μοναδικό συναίσθημα που νιώθει άμεσα κάποιος παρακολουθώντας τη δραματική αύξηση των επεισοδίων στους δρόμους των δύο μεγάλων πόλεων της Ελλάδας, της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Τα γεγονότα αυτά μολονότι υπολείπονται των τεράστιας έκτασης επεισοδίων του Δεκεμβρίου 2008, λειτουργούν προσθετικά στην έξαρση της κοινωνικής βίας που παρατηρείται στην ελληνική επικράτεια τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα το τελευταίο εξάμηνο με αφορμές που κυμαίνονται από πραγματικά σοβαρές μέχρι ευκαιριακές και ανούσιες.

Όλο αυτό το διάστημα έχουν γραφτεί πολλά για τις αιτίες, τους υποκινητές και τους στόχους των συγκεκριμένων εκδηλώσεων βίας. Άλλα από τα σχόλια υπήρξαν εύστοχα, άλλα λιγότερο μετριοπαθή και τα περισσότερα, κατά τη γνώμη μου, εστίασαν στο δέντρο παρά στο δάσος.

Ιστορικά τέτοιου είδους φαινόμενα βρήκαν πρόσφορο έδαφος εκδήλωσης σε χρονικές περιόδους και κοινωνικές υποδομές που χαρακτηρίζονταν από ανέχεια και χαμηλό μορφωτικό επίπεδο. Δυστυχώς η σύγχρονη ελληνική κοινωνία βρίθει και των δύο αυτών στοιχείων με αποτέλεσμα η αποδοκιμασία που εκφράζεται από την πλειοψηφία των μελών της κοινωνίας να παραχωρεί όλο και περισσότερο χώρο στη σιωπή. Είναι λυπηρό και συνάμα επικίνδυνο το γεγονός ότι στις συνειδήσεις των πολιτών αρχίζει και παγιώνεται έστω και σιωπηλά η πεποίθηση πως αυτού του είδους οι αντιδράσεις ίσως τελικά αποτελούν πλέον τη μοναδική οδό αποδόμησης των νοσηρών φαινομένων και της έλλειψης αρχών που διέπουν την κοινωνία σε όλα της τα επίπεδα (πολιτικό, εκπαιδευτικό, πολιτιστικό, λειτουργικό).

Η συγκεκριμένη στάση των πολιτών αποτελεί μια ακόμα έκφανση του ψυχολογικού και πολιτικού αδιεξόδου τα οποία συντηρούνται από την έλλειψη προβολής οράματος από την πλευρά των ηγετών και από την αδυναμία εξεύρεσης λύσης στα διαχειριστικά προβλήματα της κοινωνίας.

Μολονότι υπερβολικό, δεδομένης της παγιωμένης θέσης της δημοκρατίας στις συνειδήσεις των πολιτών, ελπίζω οι εξελίξεις να μη δικαιώσουν αυτόν ο οποίος ανέφερε στη συζήτηση ενός ηλεκτρονικού φόρουμ πως: "Κάποτε τα τανκς βγήκαν στους δρόμους της Αθήνας και οι άνθρωποι κρύφτηκαν φοβισμένοι στα σπίτια τους. Φοβάμαι πως αν τώρα βγουν πάλι, οι άνθρωποι θα ορμήσουν στα μπαλκόνια για να χειροκροτήσουν".

Χαιρετισμος (Δανης, Λος Αντζελες)

Καλημερα απλα θα ηθελα να χαιρετησω οσους εχουν την διαθεση να συμμετασχουν σε αυτο το blog και να δηλωσω τη διαθεση και τον ενθουσιασμο μου για ανοιχτη και καλοπροαιρετη συμετοχη. Χαιρομαι ιδιαιτερα που θα μπορεσω να εκφρασω καποιες απο τις βαθυτερες ανυσηχιες μου με ανθρωπους που γνωριζω και εκτιμω αλλα και με αυτους που θα γνωρισω μεσω αυτης της συναναστροφης. Οντας οικειος με καποια απο τα ατομα που θα συμμετασχουν πιστευω οτι η συναναστροφη αυτη θα διατηρηθει σε υψηλο επιπεδο σεβασμου και αλληλεκτιμησης των αποψεων που θα εκφραστουν.